स्वर्गस्थ देवगणाः बहुविधैः विभागैः दिव्यरूपधारिणः सन्तः मम समीपमुपागताः, यत्र दैत्येश्वराणां गर्वितबलिनां प्रतिरोधः अभवत्। अहं, अमराधिपतयः, एतेन गुरुणा भारेण पीडिता, आत्मनं धारयितुं न शक्नोमि; एषः मम निवेदनं भवताम्। अतः, महाभागाः, यथोचितं कर्तव्यं यत् मम भारः विमुच्येत, यथा अहं क्लिश्यमाना अधः पातालं न पतामि। पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, सर्वे देवाः तस्याः भारविमोचनाय ब्रह्माणं प्रेरितवन्तः, स च वाक्यमुवाच। पृथिव्या यदुक्तं तत्सर्वं सत्यमेव, दिविसदः—अहं, भवः, यूयं च सर्वे, नारायणस्यैव रूपाणि। तस्य विभूतिषु अन्योन्यं श्रेष्ठत्वमधिष्ठानत्वं च अस्ति, यत्र परस्परं बलाबलवशात् कार्यं प्रवर्तते। आगच्छाम, क्षीरसागरतीरं गच्छाम; तत्र हरीं सम्पूज्य सर्वं तस्मै निवेदयाम। स सर्वात्मा, जगद्व्यापी, स्वल्पांशेन भूमौ अवतीर्य धर्मसंस्थापनाय जगतामुपकाराय प्रवर्तते। एवं उक्त्वा, ब्रह्मा देवैः सह तत्र जगाम; चित्तं संहृत्य, गरुडध्वजिनं विष्णुं स्तोतुम् आरब्धवान्। स उवाच—सहस्ररूप, सहस्रबाहो, बहुमुखपाद—त्वां नमामि; सृष्टिसंहारपालनरत, अगम्यरूप, विश्वाधार, नमस्ते। सूक्ष्म, परमसूक्ष्म, महान्, महतोऽपि महत्तर, प्रकृतिबुद्धीन्द्रियवाक्स्रोतसां मूलरूप, भगवन्, अनुगृहाण। एषा पृथिवी, भगवन्, भूमिजैः महाबलिभिः दैत्यैः पीडिता, पर्वतैः बद्धा, तव शरण्यत्वाय आगता, दुःसहभारविमोचनाय। अत्र वयं, वृत्रहन्ता, अश्विनौ, वरुणः, एषः च; रुद्राः, वसवः, सूर्यः, वायुः, अग्निः, अन्ये च उपस्थिताः। सर्वे देवाः, देवाधिप, अस्मिन्कर्मणि समागताः; यत्किमपि मया कृतं, तवाज्ञया कर्तव्यम्, वयं ते आदेशे स्थिताः, दोषरहिताः। एवं स्तूयमानः, भगवतः परमेश्वरः आत्मनः द्वे केशे निष्क्रान्तवान्—एकं श्वेतं, एकं कृष्णम्। स उवाच—एते द्वौ केशौ मम, भूमौ अवतीर्य, तस्याः भारजन्यं दुःखं नयिष्यतः। सर्वे देवाः स्वांशेन भूमौ अवतीर्य, पूर्वोत्थितान् उन्मत्तमहाबलिनः दैत्यांश्च युद्धाय तत्र गच्छन्तु। तदा, भूमिस्था दैत्याः विविधास्त्रैः भग्नाः निःशेषतः नाशं यास्यन्ति, नात्र संशयः। वासुदेवस्य पत्नी देवकी, देवीसमाना, अष्टमं गर्भं धारयिष्यति, स मम केशरूपः भविष्यति, हे देवाः। स भूमौ अवतीर्य, कंसं, यः कालनेमेशः उत्पन्नः, हन्ता; इत्युक्त्वा हरिः तत्रैव अन्तर्धानमगात्। ततो देवाः, तमदृश्यं महात्मानं प्रणम्य, मेरुशिखरं गत्वा भूमौ अवतीर्य गतवन्तः। देवक्याः अष्टमः गर्भः कंसाय भूमौ जायते—इति नारदः भगवतः ऋषिः न्यवेदयत्। कंसः तद्वचनं श्रुत्वा, कोपाविष्टः, देवकीं वासुदेवं च गृहगृह्य निगृह्य रक्षां स्थापयामास। यथा पूर्वं तथैव, यदा अपि कश्चन शिशुः जायते, वासुदेवः नवजातं कंसाय ददाति स्म। हिरण्यकशिपोः षड्गर्भाः, षड्गर्भशब्दप्रसिद्धाः, विष्णोः इच्छया निद्रया एकैकशः देवक्या उदरे समारोपिताः। योगनिद्रा, महायोगमाया, वैष्णवी शक्तिः, या जगत्सर्वं मोहयति, स भगवता हरिणा संबोधिताभूत्—गच्छ, हे निद्रे, मम आदेशेन, ये षड्गर्भाः पाताले वसन्ति, तान् एकैकशः देवक्या उदरे स्थापय। यदा ते कंसेन हन्यन्ते, तदा निष्पापः शेषः, आत्मांशेन सप्तमः गर्भः भविष्यति। गोकुले वासुदेवपत्नी रोहिणी वसति; तस्याः प्रसवकाले तं गर्भं तस्या उदरे स्थापयितव्यः। भोजराजभीत्या, प्रतिबन्धनात्, जनाः वदिष्यन्ति—देवक्या सप्तमः गर्भः पतितः इति। गर्भस्य आकर्षणात्, स लोकप्रसिद्धः सङ्कर्षणः इति भविष्यति, श्वेताचलशिखरप्रभः वीर्यवान्। ततः अहं शुभे देवक्या उदरे अवतीर्ये, त्वं यशोदां शीघ्रं गच्छ। वर्षाकाले, कृष्णाष्टम्यां, रात्रौ अहं जन्म गृह्णीयाम्; नवम्यां त्वं प्रसूता भविष्यसि। यशोदायाः शय्यायां अहं स्थाप्ये, त्वं भगिनि, मम मायया, वासुदेवेन देवक्या गृहीत्वा नीयसे। कंसः त्वां गृहित्वा, शैलशिखरे क्षिप्यति, किंतु आकाशे त्वं स्वस्थानं यास्यसि। तदा इन्द्रः, नम्रशिरा, मां सन्मान्य, त्वां भगिन्याः रूपेण, शतधा विभक्तां, गृह्णाति। शुम्भनिशुम्भादीन् सहस्रशो दैत्यान् हत्वा, त्वं भूमिं नानावासैः शोभयिष्यसि। त्वमेव श्रीः, लज्जा, कीर्तिः, शोभा, पृथिवी, धृति, शीलं, पुष्टिः, उषाः, यदस्ति तदपि त्वमेव। ये त्वां आर्याम्, दुर्गाम्, अम्बिकाम्, भद्राम्, भद्रकालीम्, क्षेम्यां, क्षेमङ्करीम् इति वेदेषु स्तुवन्ति— प्रातः सायं च ये स्तुत्या त्वां नमन्ति, मम प्रसादेन तेषां सर्वे अभिलाषाः सिद्धिं यास्यन्ति।