सर्वनियमविवर्जितः, केवलं सतितत्त्वे प्रतिष्ठितः, नित्यः, अपरिवर्तनीयः, सर्वत्र व्यापी, सनातनः, परमात्मा, अनन्तः च स भगवान्। स एव अकम्पनीयः, शुद्धः, सर्वव्यापी, नित्यतृप्तः, निरपेक्षः, यस्य शुद्धिं श्रुतयः गायन्ति, च यः कृते युगे हरिताभः आसीत्। स देवेषु वैकुण्ठ इति प्रसिद्धः, मनुष्येषु च कृष्ण इति कथ्यते; एवं गम्भीरं तस्य भगवतः कर्मणां मार्गं विदुः। स एव अनिर्वचनीयलिङ्गः, अप्रकटः सन् अपि प्रकटचिह्नैः लक्षितः, भूतं भविष्यच्च श्रोतुमिच्छा जायते, स भाग्यवान् भगवान्। नारायणः एव अनन्तात्मा, अक्षयः कारणं; नारायणभावं प्राप्य, हरिः नित्यरूपेण स्थितः। ब्रह्मा, शक्रः, रुद्रः, धर्मः, शुक्रः, बृहस्पतिः च—स एव प्रभुः, आदितत्त्वस्वरूपः, पुरा ब्रह्माणं सृष्टवान्। स आदिपुरुषः, पूर्वकल्पे प्रजापतीन् अपि ससर्ज; एवं तं पुण्यं विष्णुं, लोकनाथं, हरिं—कस्मात् स यदुवंशे मर्त्यलोके समुपजातः इति जिज्ञासा जायते। सर्वदेवाधिपतिं विष्णुं, सर्वशक्तिमन्तं, आदिपुरुषं, नित्यं, अविनाशिनं प्रणम्य—यस्मै चतुर्विधप्रपञ्चस्वरूपाय, निर्गुणाय सगुणाय च, श्रेष्ठाय, महत्तमाय, अनन्ताय नमः। यस्याङ्गानि यज्ञः, सर्वभूतानि च, येन देवादयः अपि काम्यन्ते, यस्मात् न किंचित् सूक्ष्मतरं, न च महत्तरं अस्ति—तस्मै नमः। येन सर्वं जगत्, चराचरं च, व्याप्यते; स एव अजः, व्यक्ताव्यक्तस्वरूपः, दृश्यदृश्यभेदात् भिन्नः च। यत् सृष्टिरूपं कथ्यते, तद्वद् लयः अपि; ब्रह्मणं आदिदैवं प्रणम्य, ध्यानतः एव तत्त्वतः ज्ञायते। अच्युतं, शुद्धं, नित्यं, एकरूपं, विजयं विष्णुं नमामि। हिरण्यगर्भाय, हरये, शंकराय, वासुदेवाय, तारणाय, सृष्टिस्थितिलयकर्त्रे च नमः। विष्णवे नमः, यस्य स्वरूपं एकं चानेकं च, स्थूलं च सूक्ष्मं च, व्यक्तं चाव्यक्तं च, मोक्षकारणं च। यस्मात् सृष्टिस्थितिसंहारहेतुं जगदात्मानं विष्णुं प्रणम्य, स एव परमात्मा। स जगदाधारं, सूक्ष्मातिसूक्ष्मं, सर्वभूतस्थितं, अच्युतं, पुरुषोत्तमं प्रणमामि। स ज्ञानस्वरूपः, परमशुद्धः, सर्वभूतस्वभावरूपेण स्थितः, यद्यपि मायया नानारूपेण दृश्यते। विष्णवे नमः, यः संहारकाले ग्रसिता, सृष्टिस्थितौ प्रभुः, अनादिः, लोकनाथः, अजः, अव्ययः, अक्षयः च। अहम् अद्य वक्ष्यामि, यथा पूर्वं पद्मयोनिना पृष्टः, ऋषिप्रवरैः यक्षैः च सह। यः ऋक्सामादिगान् मुखैः उच्चारयन्, त्रैलोक्यं शुद्धयति, तं प्रभुं, एकार्णवोद्भवमेकं प्रणम्य—यस्यासुरगणाः यजनानां याजकानां हविरपहरणं न कुर्वन्ति, तस्य ब्रह्मणः पूर्णं तत्त्वं वक्ष्यामि, योऽव्यक्तजन्मा। येन सृष्ट्यर्थं धर्मादयः प्रकटिताः, यस्य जलानि ‘नारा’ इति सत्यम् ऋषयः कथयन्ति। तानि जलानि तस्य पूर्वशयनस्थानम्; तस्मात् ‘नारायण’ इति स्मृतः। स एव भगवाञ्छक्तिमान् नारायणः, सर्वत्र व्याप्य स्थितः। ब्रह्मणः चतुर्विधं रूपं अस्ति—सगुणं च निर्गुणं च। एकं तु अनिर्वचनीयं शुद्धरूपं, यत् पण्डिताः पश्यन्ति। तस्या देहं ज्वालामालया परिवेष्टितं, सा योगिनां परमगम्या, गुणातीत्येव ज्ञेया। सा वासुदेवीति कथ्यते, वैराग्यदृष्ट्या दृश्यते, तस्या रूपवर्णादयो न कल्पनाजाताः। सा सदा एकरूपा शुद्धा च, द्वितीयं रूपं शेष इति प्रसिद्धं, यः भूतलमधः शिरसा धारयति। स तु तमोगुणप्रधानः, पशुरूपधारणं कृतवान्; तृतीयं रूपं भूतसंरक्षणाय कर्म कुर्वन् स्थितः। परं तु सत्त्वप्रधानं धर्मसंस्थापकं विद्यात्; चतुर्थं रूपं, जलमध्यशायी, नागशय्योपशायी। रजोगुणः अस्या धर्मः; सा सदा सृष्टिं करोति—एषा तृतीयं हरिरूपं, भूतसंरक्षणे प्रवृत्तम्। सा एव धर्मं स्थापयति, दुष्टान् असुरान् धर्मनाशकान् नाशयति। सा देवगन्धर्वान् धर्मरक्षणे प्रवृत्तान् पालयति; यदा धर्मस्य ग्लानिः जायते, अधर्मस्य च अभिवृद्धिः, तदा सा स्वयम् अवतरति। पूर्वं वराहरूपेण, नासया जलानि अपाकरोत्, एकदंष्ट्रया भूमिं पद्मवत् उद्धृतवती। नरसिंहरूपेण हिरण्यकशिपुं हत्वा, अन्यान् विप्रचित्तिप्रमुखान् दानवान् अपि विनाशयामास। वामनरूपं धारयित्वा, मायया बलिं निगृह्य, दितिसुतान् विजित्य, त्रिलोक्यं विचचार। भृगुवंशे जात्वा, जमदग्नेः पुत्रः बभूव, रामः, पितृवधं स्मृत्वा, क्षत्रियान् विनाशयामास। एवं अत्रिपुत्रः दत्तात्रेयः अपि प्रादुरासीत्। स महात्मानं अलर्कं अष्टाङ्गयोगं उपदिदेश; दशरथस्य पुत्रत्वं प्राप्य, स एव महादेवो रामः अभवत्।