स कन्दुः भगवन्तम् अत्यन्तं भक्त्या स्तौति स्म। स उवाच—त्वं हिरण्यनाभः, त्वं देवः, त्वं सोमः, त्वं प्रजापतिः। त्वं अनिर्वचनीयस्वरूपः, त्वं यमः, त्वं देवद्विषां हन्ता च। त्वं सङ्कर्षणः देवः, त्वं स्रष्टा, त्वं सनातनः; त्वं वासुदेवः, अनन्तात्मा, केवलं गुणातीतः। त्वं ज्येष्ठः, श्रेष्ठः, क्षमावतां श्रेष्ठः, माधवः; सहस्रशीर्षा देवः, अव्यक्तः, सहस्रलोचनः। सहस्रपादः देवः, विश्वरूपः, देवेश्वरः त्वमेव; त्वं पुनः दशाङ्गुलपरिमाणः देवदेव। यत् किञ्चिदभूत् तत् सर्वं त्वमेव प्रोक्तः परमपुरुष इन्द्र; यद् भविष्यति तत् त्वमेव, त्वं प्रभुः, त्वं सत्यम्, त्वं अमृतं च। त्वत्तः एष जगत् उत्पन्नम्, त्वं परमः, अनुत्तमः; त्वं परः पुरुषः, त्वं दशधा देव स्वरूपवान्। त्वं चतुर्धा विश्वात्मा, नवधा स्वर्गे अमृतः; नवधा अन्तरिक्षे स्थितः, शाश्वतः पुरुषस्य। द्वे पादे पृथिव्यां स्थिते, चत्वारः अपि अत्र; त्वत्तः यज्ञाः सम्भवन्ति, ये वर्षस्य हेतवः। त्वत्तः विराट्पुरुषः जातः, यो जगतः हृदि स्थितः; स तेजसा, कीर्त्या, श्रीया च भूतान् अतिक्रान्तवान्। त्वत्तः देवानां हविः, आज्यं जातम्; त्वत्तः ओषधयः, वनस्पतयश्च; त्वत्तः पशवः, मृगाः च अन्ये च। त्वं ध्यानपरः, ध्यान्यः, त्वया ओषधयः सृष्टाः; त्वं देवदेव, सप्तमुखः कालः, दीप्तरूपः। यत् चलं स्थिरं च, इदं सर्वं जगत्, चराचरम्, त्वत्तः उत्पन्नम्; त्वयि एव सर्वं प्रतिष्ठितम्। त्वं अनिरुद्धः, त्वं माधवः, त्वं प्रद्युम्नः, देवद्विषां नाशकः; त्वं देवेषु श्रेष्ठः, सर्वलोकशरण्यः। रक्ष मां कमलनयन, नारायण, नमः ते; नमः ते भगवन् विष्णो, नमः ते पुरुषोत्तम। नमः ते लोकनाथ, नमः ते पद्मालय; गुणालय, नमः ते, नमः ते गुणनिधे। नमः ते वासुदेव, नमः ते देवश्रेष्ठ; जनार्दन, नमः ते, नमः ते सनातन। नमः ते योगिभिः प्राप्य, योगनिष्ठ; नमः ते गोपते, श्रीपतिः, विष्णो, नमः मरुतां पतिः। नमः ते लोकनाथ, जगदुत्पत्तिस्थान; नमः ते मुनिनाथ, स्वर्गनाथ, नमः ते, नमः पृथिवीनाथ। नमः ते मधुसूदन, नमः कमललोचन; कैटभारि, नमः ते, नमः सुब्रह्मण्य। नमः ते महामीन, वेदवह्निकटिस्थित, अच्युत, सागरोदधिसञ्चालक, पद्मयोनिसंहर्तृ। नमः ते हयग्रीव, महाकण्ठ, पुरुषोत्तमरूप, मधुकैटभरिपुः, हयमुख। नमः ते महाकूर्म, कूर्मदेह, भूम्युत्थापक, पर्वतधारिण। नमः ते महावराह, भूम्युद्धर्तृ; आदिवराह, विश्वरूप, स्रष्टृ। नमः ते अनन्त, सूक्ष्म, प्रधान, उत्तम; अणुरूप, योगिभिः प्राप्य, नमः ते। नमः कारणकारण, योगेश्वराचार्याश्रय, दुर्ग्रह, क्षीराब्धिशायी, स्वर्णकुण्डलधर। एवं स्तुतः तदा माधवः प्रसन्नः सञ्जग्राह—शीघ्रं वद मुनिश्रेष्ठ, यत् इच्छसि मत्तः। ततः कन्दुः उवाच—हे जगन्नाथ, अस्य संसारस्य पारगमनं दुःखदं, क्षणस्थायि, दुःखमयम्, कदलीदलसदृशम्। आधाररहितं, मूलरहितं, जलबुद्बुदवत् चपलम्, सर्वदुःखसमन्वितम्, दुःसाध्यम्, भयावहम्। अहं चिरकालं तव मायया मोहितः, विषयेषु मनसि लीनः, न च पारं गच्छामि। अद्य तव शरणं प्राप्तः, देवदेव, संसारभीतिः कृतः, हे कृष्ण, उद्धर मां भवसागरात्। अहं तद् तव परं धाम इच्छामि, यत् शाश्वतम्, यत् तव प्रसादेन पुनः प्राप्तुं दुर्लभम्। भगवान् उवाच—त्वं मे भक्तः, मुनिश्रेष्ठ; मां नित्यं पूजय। मम प्रसादात् निःसन्देहं तां मोक्षलाभं प्राप्स्यसि। मम भक्ताः क्षत्रियाः, वैश्याः, स्त्रियः, शूद्राः, चान्येऽपि नीचकुलसम्भवाः परमं सिद्धिं प्राप्नुवन्ति; त्वं तु द्विजश्रेष्ठः, किमु वक्तव्यम्। यः श्वपचोऽपि श्रद्धावान् भक्तः, स एव कामितां सिद्धिं प्राप्नोति; अन्येषां तु किमु वक्तव्यम्। एवं उक्त्वा स भगवान् भक्तवत्सलः, दुर्गममार्गः विष्णुः, तत्रैव अन्तर्धानमगात्। तस्मिन् गते, मुनिश्रेष्ठ, कन्दुः प्रमुदितचित्तः सर्वकामान् परित्यज्य पुनः आत्मनि स्थितः। सर्वेन्द्रियसंयमं कृत्वा, निरहङ्कारममतः, एकचित्तः, सम्यग् तम् परमपुरुषं ध्यानमगात्। स परमां गतिं प्राप, असंस्पृष्टः, निर्गुणः, शान्तः, केवलसत्तायाम् स्थितः, या देवैरपि दुरलभा। यः कश्चित् कन्दोः एतां कथां पठति वा शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः स्वर्गलोकं प्राप्नोति। एवं, मुनिश्रेष्ठ, मया कर्मभूमिः, मोक्षक्षेत्रं, परमेश्वरः, परमपुरुषः चोक्तम्।