शूरवीरः रामः महाबलिनं नरान्तकं यमान्तकं मलाध्यं मलिकाध्यं च समरे निजबलेन निहत्य, ततः इन्द्रजितं कुम्भकर्णं रावणं च हत्वा, सीतायाः अग्निपरीक्षां कृत्वा, विभीषणाय राज्यं दत्तवान्। ततः सः वासुदेवेन सह पुष्पकविमानमारुह्य, पूर्वं स्वशासितां अयोध्यां सुलभं प्राप्तवान्। सः भ्रातृस्नेहात्, सदा अनुजभक्तः, भरतं शत्रुघ्नं च सर्वेषां राज्येषु नृपवर इव अभिषिच्य स्थापयामास। हरिः स्वपुरातनरूपं पूज्य, दशसहस्रं दशशतानि च वर्षाणि भूमिम् उपभुञ्जानः, सागरपर्यन्तां पृथिवीं रघुनन्दनः सुखेन शासनं कृत्वा, परमां वैष्णवीं गतिम् अवाप्तवान्। रामः तं मूर्तिमन्तं देवमुदधिपतये दत्त्वा, ‘‘भद्रं ते, त्वं जलरत्नसमन्वितां एतां मूर्तिं रक्ष," इति उवाच। तदा यदा भगवान् जगन्नाथः द्वापरयुगं प्रविष्टवान्, धर्मक्षयात् भूम्याः प्रार्थनया च, सः भगवाँश्च वसुदेवगृहे संकर्षणेन सह कंसादीनां विनाशाय अवतीर्णः। तस्मिन्नपि समये, सर्वलोकहिताय सर्वकामप्रदाय च, सा मूर्तिः अपरकारणेन तत्रैव निलीनाभवत्। तदा तस्मिन् पुण्ये पावने दुर्लभे च पुरुषोत्तमक्षेत्रे, सागरः नदीपतिः स्वयं तां मूर्तिं उदकात् उद्धृतवान्। तस्मात् कालात् तत्रैव मुक्तिप्रदे क्षेत्रे स देवः सर्वकामफलप्रदः सुरेषु स्थितः। ये जनाः अनन्तं सर्वेश्वरं शरणं यान्ति, श्रद्धया वचसा, मनसा, कर्मणा च, ते सदा परमां गतिं प्राप्नुवन्ति। भक्त्या एकवारं अपि अनन्तं दृष्ट्वा, पूजयित्वा, प्रणम्य च, राजसूयाश्वमेधयोः फलात् दशगुणं फलम् आप्नोति। दिव्ये रथे सूर्यसमप्रभे, झणझणायमानमणिजालविभूषिते, सर्वकामसम्पन्ने, कामधुक्प्रभायुक्ते च—एवं जातः पुरुषः एकविंशतिं पितृपरंपरां उद्धरित्वा, दिव्यस्त्रीगणैः सेवितः, गन्धर्वैः स्तुत्यः, विष्णोः पुरीं प्राप्नोति। तत्र उत्तमानि भोगानि अनुभूय, जरामरणरहितः, दिव्यशरीरसम्पन्नः, सृष्ट्यन्तं तिष्ठति। यदा तस्य पुण्यं क्षीणं भवति, तदा सः उत्तमद्विजः, चतुर्वेदविद्, पुनरिह आगत्य, वैष्णवयोगं समाश्रित्य, मोक्षं प्राप्नोति। एवं तव अहं अनन्तं महात्मानं वर्णितवान्, मुनिश्रेष्ठ; शतवर्षेऽपि तस्य गुणाः कः वर्णयितुं शक्नुयात्? एवं अहं तव पुरुषोत्तमक्षेत्रस्य अनन्तं महिमानं कथितवान्, यः जनानां भोगमोक्षप्रदः, अतीव दुर्लभः च। तत्र कृष्णः पद्मनयनः, शङ्खचक्रगदाधरः, पीताम्बरधारी, कंसकेशिनाशनः, सदा तिष्ठति। ये तत्र कृष्णं, संकर्षणं, सुभद्रां च, देवदानवैः पूजितान्, पश्यन्ति, ते धन्याः, निःसंशयम्। ये कृष्णं त्रैलोक्यनाथं सर्वकामप्रदं सदा ध्यानयन्ति, ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति, निःसंशयम्। ये कृष्णभक्ताः, रात्रौ स्मृत्वा, प्रातः पुनः स्मरन्ति, तेषां पृथग्देहाः मन्त्राहुतिरिव वह्नौ कृष्णे एव लीयन्ते। तस्मात्, मुनिश्रेष्ठ, कृष्णः पद्मनयनः तत्र क्षेत्रे मोक्षकामैः सम्यग् द्रष्टव्यः। ये विवेकिनः शयने उत्थाने च कृष्णं, संकर्षणं, सुभद्रां च पश्यन्ति, ते हरिधाम प्राप्नुवन्ति। ये सर्वदा भक्त्या परमपुरुषं, रौहिणेयम्, सुभद्रां च पश्यन्ति, विष्णुलोकं प्राप्नुवन्ति। यः कश्चित् चतुर्मास्यं वर्षायाम् पुरुषोत्तमे वसति, तेन तीर्थयात्राफलात् अधिकं फलम् लभ्यते। ये विवेकिनः तत्र सदा वसन्ति, जितेन्द्रियः जितक्रोधाः च, तत्त्वनिष्ठाः, तपःफलम् आप्नुवन्ति। यद् अन्येषु पुण्यतीर्थेषु दशसहस्रवर्षाणि तपसा प्राप्तं फलम्, तत् पुरुषोत्तमे मासमात्रेण लभ्यते। यत् तपः ब्रह्मचर्यं वैराग्यं च फलं, तत् तत्रैव विवेकिनः सदा लभन्ते। स्नानेन दानेन च सर्वतीर्थेषु यत् पुण्यं कथितं, तत् तत्रैव सदा प्राप्यते। तत्र शुद्धः भक्तिमान्, प्रतिदिनं यत् यथाविधिप्रव्रज्याव्रतनियमादि फलं लभते। तत्र जितेन्द्रियः प्रतिदिनं यत् विविधयज्ञैः फलम् लभ्यते, तत् एव सुलभम्। ये जनाः तत्र, तस्मिन् परमक्षेत्रे, देहं त्यजन्ति, ते कामतरुं प्राप्य मोक्षं लभन्ते, निःसंशयम्। ये वटसागरयोर्मध्ये देहं त्यजन्ति, ते दुर्लभां परमां गतिं प्राप्नुवन्ति। यः कश्चन अकामः अपि तत्र देहं त्यजति, सः दुःखरहितः स्यान्, सुदुर्लभं मोक्षं प्राप्नोति। कृमिकीटकपटङ्गादयः अपि, तत्रैव देहं त्यक्त्वा, परमां स्थितिम् आप्नुवन्ति। पश्य, द्विजश्रेष्ठ, जनानां तीर्थेषु मोहं; यत् अन्येषु पुण्यस्थलेषु पुरुषनाम्ना लभ्यते, तत् अत्र अतिक्रान्तम्। यः कश्चित् श्रद्धया एकवारं पुरुषोत्तमं पश्यति, सः सहस्रेषु नराणां श्रेष्ठः भवति। इति, एषा कथा शास्त्रवचनानुसारं, श्रद्धया, भक्त्या, पुरुषोत्तमस्य क्षेत्रस्य च महिमानं सम्यक् विवृणोति।