एवं परममृतस्य श्रवणेन, दुर्लभस्य अनन्तवासुदेवस्य पृथिव्यां प्रादुर्भावस्य, अस्माकं चित्ते महानाश्चर्यः उत्पन्नः। ततः वयं, भगवन्, तस्य देवस्य माहात्म्यं विस्तारतः सत्येन श्रोतुम् इच्छामः; त्वया तत् सम्यग् वक्तव्यम्। तदा स क्रूरः राक्षसः सर्वान् देवगन्धर्वकिन्नरलोकपालर्षिसिद्धांश्च पापकृतः संग्रामे विजित्य, तेषां स्त्रीः आनयत्, लङ्कापुरं पुनर्नवमकरोत्, सीतार्थं पुनः मोहं आप। रावणः संशयान्वितः सुवर्णमृगस्वरूपं धारयामास; ततः क्रुद्धः रामः सौमित्रिणा सह तं युद्धे समभ्यधावत्। रावणवधाय, वालिनं हत्वा, मनोजवेन सुग्रीवः राजा अभिषिक्तः, अङ्गदः युवराजः कृतः। हनुमान्नलनीलजाम्बवान्पनसगवयगवाक्षपठिनमहाबलाः च—एतेषां बहूनां भयङ्कराणां वानराणां मध्ये रामः पद्मलोचनः पर्यवसितः। सर्वपर्वतबलसमुद्योगेन रामः महोदधिं सेतुना तीर्त्वा, महाबलेन सैन्येन सह पारं गतः। तत्र स राक्षसगणैः परिवृतः, यमहस्तप्रहस्तनिकुम्भकुम्भादिभिः, अतुलं युद्धं चकार। रामः वीर्यवान् नरान्तकं महाबलिनं, यमान्तकं, मलाध्यं, मल्लिकाध्यं च हत्वा, इन्द्रजित्कुम्भकर्णरावणान् च निहत्य, अग्निपरीक्षायां सीतां परीक्ष्य, विभीषणाय राज्यं दत्तवान्। वसुदेवेन सह पुष्पकविमानमारुह्य, सः सुलभेन पूर्वराज्यम् अयोध्यां प्राप। भ्रातृस्नेहेन रामः भरतशत्रुघ्नौ अपि सर्वेषां राज्येषु अधिपतित्वेन अधिष्ठाप्य, राजाधिराजवत् अभिषेचितवान्। ततः हरिः, स्वस्वरूपं पूजयित्वा, दशसहस्रदशशतानि वर्षाणि भूमिम् अन्वभुञ्जानः, स रघुवंशजः राज्यं प्राप्य, परं वैष्णवं पदम् अगमत्। रामः तदेव रूपं सागरपतये दत्त्वा, "भगवन्, त्वं एतत् रत्नसम्भृतं जलमणिभूषितं रक्ष," इति उक्तवान्। यदा स भगवान् जगन्नाथः द्वापरयुगे प्रविष्टः, पृथिव्याः प्रार्थनया धर्मस्य च ग्लान्या, स भगवान् वसुदेवगृहे संकर्षणेन सह कंसादीनां विनाशाय अवतीर्णः। तस्मिन्नपि काले, हे विप्राः, सर्वलोकहिताय सर्वकामप्रदाय, तद्रूपं अन्यकारणेन अपि तत्र विन्यस्तम्। तस्मात् उत्तमे पुण्ये दुर्लभे च क्षेत्रे पुरुषोत्तमे, सागरः नदीनां नाथः स्वयम् एव तद्रूपं जलात् उद्धृत्य स्थापितवान्। ततः प्रभृति तस्मिन्नेव मोक्षदायके क्षेत्रे, स देवः सर्वकामफलप्रदः देवताभ्यः तिष्ठति। ये अनन्तं सर्वेश्वरं शरणं गच्छन्ति, भक्त्या वाचसा मनसा कर्मणा च, ते सदा परं पदं प्राप्नुवन्ति। अनन्तं भक्त्या किञ्चिदपि दृष्ट्वा, पूजयित्वा प्रणम्य च, दशगुणं राजसूयाश्वमेधयोः फलं प्राप्नोति। स्वर्णमणिजालकनिनादितघोषयुक्ते दिव्यरथे, सर्वकामसम्पन्ने, कामधुक्सम्प्रभे, सः पुरुषः एकविंशति कुलानि उद्धृत्य, दिव्यस्त्रीगणैः सेव्यमानः, गन्धर्वगानैः स्तूयमानः, विष्णुपुरीं प्राप्नोति। तत्र सः उत्तमान् भोगान् अन्वभुञ्जानः, जरामरणरहितः, दिव्यं शोभनं रूपं धारयन्, सृष्टेः अन्तपर्यन्तं तिष्ठति। पुण्यक्षये, इह पुनः आगत्य, सः द्विजो यो वेदचतुष्टयविद्, वैष्णवयोगं समाश्रित्य, मोक्षं प्राप्नोति। एवं ते अनन्तस्य अनन्तं माहात्म्यं वर्णितम्, हे मुनिश्रेष्ठ; शताब्देषु अपि कः तस्य गुणान् संख्यातुं शक्नुयात्? एवं परमं क्षेत्रस्य अनन्तं यशः श्रुतम्, यत् भोगमोक्षप्रदं, दुर्लभं च। तत्र कृष्णः पद्मनाभः, शङ्खचक्रगदाधरः, पीताम्बरधारी, कंसकेशिनिषूदनः, निवसति। ये तत्र कृष्णं देवदानवैरर्चितं, संकर्षणसुबहद्रया सह पश्यन्ति, ते धन्याः—अत्र न संशयः। ये कृष्णं त्रैलोक्यनाथं सर्वकामप्रदं सदा ध्यानयन्ति, ते मुक्ताः—अत्र न संशयः। ये कृष्णभक्ताः, रात्रौ स्मृत्वा, पुनः प्रबुद्धाः स्मरन्ति, तेषां पृथक् शरीराणि मन्त्राहुतिवत् कृष्णे प्रविशन्ति। तस्मात्, हे मुनिश्रेष्ठ, मोक्षकामैः तस्मिन्नेव क्षेत्रे कृष्णः पद्मलोचनः यत्नेन द्रष्टव्यः। ये ज्ञानी कृष्णं संकर्षणं शुभद्रां च शयनसमये प्रबुद्धसमये च पश्यन्ति, ते हरिपदं प्राप्नुवन्ति। ये भक्त्या सदा परमपुरुषं रौहिणेयं शुभद्रां च पश्यन्ति, ते विष्णुलोकं प्राप्नुवन्ति। यः पुरुषोत्तमे पृथिव्यां चातुर्मास्यम् वसति, तीर्थयात्राफलात् अधिकं फलं प्राप्नोति। ये ज्ञानी तत्र सदा वसन्ति, इन्द्रियक्रोधजययुक्ताः, तपःफलम् आप्नुवन्ति। यत् फलं अन्येषु पुण्यतीर्थेषु दशसहस्रवर्षाणि तपसा लभ्यते, तत् पुरुषोत्तमे मासमात्रेण सुलभम्।