प्रियः पुत्रः, मम आदेशेन यत्र यत्र गौतमी तिष्ठति, तत्र सर्वेषां जनानां स्नानमात्रेण मोक्षप्रदानं सदा करिष्यति। सहस्राश्वमेधसहस्रस्य तथा शतवाजपेयस्य यत्फलम्, तत् केवलं श्रवणमात्रेण लभ्यते। हे नारद, यस्य गृहे ब्रह्मणा उक्तं पुराणं स्थितं भवति, तस्य कलियुगात् भयमस्ति न। अयं परमपुराणः श्रद्धालुशान्तविष्णुभक्तमहात्मनः सर्वेषां कथनीयः। अयं पुराणः पठनीयः, यः भोगमोक्षप्रदः, पापनाशकः, श्रवणमात्रेण पूर्तिप्रदः। यः पुस्तकं लिखित्वा ब्राह्मणाय ददाति, स सर्वपापविमुक्तः पुनर्जन्म न प्राप्नोति। ततः श्रोतारः ऊचुः—"भगवन्, तव हरिकथाश्रवणेन वयं तृप्ताः न, पुनः परमगुह्यं विस्तरेण वद।" "अनन्तं वासुदेवं सम्पूर्णरूपेण न वर्णितं त्वया, विस्तरेण श्रोतुमिच्छामः, देव, कथय।" तदा महर्षिः प्रत्युवाच—"ब्राह्मणाः, अहं वक्ष्यामि परमसारं, अनन्तवासुदेवस्य महात्म्यं, यद् दुर्लभं भूमौ।" कल्पादौ, अहं अव्यक्तात् जातः, विश्वकर्माणं आह्वय्य एवं अब्रुवम्—"देवशिल्पिनां श्रेष्ठ, विश्वकर्मन्, भूमौ शिलामयां वासुदेवप्रतिमां निर्माणय।" तस्य विधिवत् निर्मितां प्रतिमां दृष्ट्वा, भक्ताः, इन्द्रः मानवैः सह, दैत्यराक्षसाभयं विज्ञायन्ति। स्वर्गं सुमेरुशिखरं प्राप्त्वा, वासुदेवं दीर्घकालं पूज्य, ते निर्भयाः तत्र वसन्ति। मम वचनश्रवणात्, विश्वकर्मा त्वरया शुद्धां प्रतिमां निर्मितवान्, या शङ्खचक्रगदाधारिणी। सा सर्वमङ्गलचिह्नयुक्ता, विकसितपद्मनयनाः, श्रीवत्सलक्षणेन भूषिता, अतिबलवती, प्रतिमासु श्रेष्ठा। तस्याः वक्षः काञ्चनवनमालया भूषितम्, किरीटकुण्डलैः शोभितम्, पीतवस्त्रधारिणी, विशालस्कन्धा, कर्णाभरणैः अलङ्कृता। तां दिव्यप्रतिमां मया गूढमन्त्रैः, यथाकालं स्थापिता, प्राचीनकाले। तदा शक्रः, देवाधिपः, सुरैः सह, उत्तमगजमारुह्य ब्रह्मलोकं गतः। प्रतिमां स्नानार्घ्यादिभिः पुनः पुनः पूज्य, शक्रः तां प्रतिमां पूज्य स्वनगरं प्रत्यगच्छत्। दीर्घकालं वाक्कायमानसंयमेन पूज्य, सः कष्टासुरान् वृतादीन् नमुचिप्रमुखान् विजितवान्। घोरदानवान् हत्वा, त्रिलोकान् उपभोगयामास। तत्र द्वितीययुगे, त्रेतायां, राक्षसराजः प्रादुरभवत्। स दशग्रीवः, बलसम्पन्नः, दशवर्षसाहस्रं निराहारः इन्द्रियजयः। स अतिदुष्करं व्रतं, घोरं तपः कृतवान्, तेन तपसा अहं तुष्टः, तं वरं ददौ। स सर्वदेवदैत्यानागराक्षसैः, यमदूतैः, शापास्त्रैः अभेद्यः अभवत्। वरं लब्ध्वा, स राक्षसः यक्षादीन् जित्वा, कुबेरं जित्वा, शक्रं जेतुम् उद्यतवान्। स देवैः सह घोरयुद्धं कृत्वा, शक्रं जित्वा, इन्द्रजित् इति प्रसिद्धः अभवत्। तस्य पुत्रः मेघनादः अमरावतीं गृहीत्वा, इन्द्रस्य दिव्यगृहे प्रविष्टः। रावणः, महाबलः, वासुदेवस्य प्रतिमां दृष्टवान्, या कज्जलसमकान्तिः, सर्वमङ्गलचिह्नयुक्ता। सा श्रीवत्सलक्षणा, विशालपद्मनयना, वनमालया वक्षः भूषिता, किरीटकुण्डलैः शोभिता। शङ्खचक्रगदाधारिणी, पीतवस्त्रधारिणी, चतुर्भुजा, सर्वाभरणभूषिता, सर्वकामप्रदायिनी। रत्नराशिं प्रतिमां च शुभलक्षणयुक्तां त्यक्त्वा, रावणः तां पुष्पकेन दिव्ययानं लङ्कां शीघ्रं प्रेषितवान्। तत्र विभीषणः, पुण्यश्च धर्मरक्षकः, रावणस्य अनुजः, नारायणभक्तः, तस्थौ। दिव्यप्रतिमां देवलोकात् आगतम् दृष्ट्वा, तस्य शरीरं रोमाञ्चितम्, विस्मयपूर्णः अभवत्। देवतां नमस्कृत्य, हर्षपूर्णहृदयः, "अद्य मे जन्म सफलम्, तपः सिद्धम्" इति अब्रवीत्। एवं उक्त्वा, धर्मात्मा पुनः पुनः प्रणम्य, भ्रातृं समीपं गत्वा अञ्जलिं कृत्वा अब्रवीत्—"राजन्, अस्या प्रतिमायाः कृते मे अनुग्रहः कर्तव्यः, यस्य पूजया, लोकनाथ, संसारसागरं तर्यते।" भ्रातृवचनं श्रुत्वा, रावणः अब्रवीत्—"वीर, प्रतिमां गृहाण; मम किम् तया?" "स्वयंभूं पूज्य, त्रिलोकान् जितवान्; एष अद्भुतः सर्वभूतप्रभवः।" ततः विभीषणः, महाबुद्धिः, जनार्दनस्य शुभप्रतिमां शताष्टवर्षाणि पूजयामास। स जरामरणविहीनः, लघुत्वाद्यैः शक्तिभिः युक्तः, लङ्काराज्यं सुखानि च इच्छया उपभोगयामास।