यः जनः मानवलोके स्वकार्यसिद्धिं प्राप्तवान् सन्, स पितृसन्तोषार्थं इन्द्रतीर्थे विशेषतः यमतीर्थे तर्पणं दद्यात्। तत्र तदतीर्थं महेश्वराय समर्पितम् अस्ति; यत्र शिवः भक्तैः कुशलैः ब्राह्मणैः पूजितः स्तुतः च सदा तिष्ठति। वेदमन्त्रैः लौकिकैः च मन्त्रैः, नृत्यगीतवाद्यैः, पञ्चामृतैः च, महेश्वरः पूजनीयः। नानाविधैः नैवेद्यैः, नमस्कारैः, प्रदक्षिणैः, धूपदीपैः, अन्नार्पणैः, पुष्पैः, सुरभिगन्धैः च, स भगवान् देवदेवः विष्णुः शम्भुश्च एकचित्तया भक्त्या पूजितः। ततः प्रसन्नौ तौ देवौ स्वशक्त्या वरान् ददतु। राजा स्तुत्वा तौ देवौ भोगमोक्षं च तथा अस्य तीर्थस्य परमं महत्त्वं दत्तवन्तौ। तस्मात् तस्मिन् कालात् आरभ्य, तत् तीर्थं शैवं वैष्णवं च प्रसिद्धं अभवत्; तत्र स्नानदानानि सर्वकामफलानि प्रसिद्धानि। यः सर्वाणि तीर्थानि स्मरति वा पठति वा, स सर्वपापात् विमुक्तः शिवविष्णुयोः नगरे गच्छति। विशेषतः भानुतीर्थे स्नानं सर्वकामफलदं प्रसिद्धम्; तद् तीर्थं महापुण्यं, यत्र शततीर्थानि सन्ति। तत् भील्लतीर्थं नाम, रोगनाशकं, पापनाशकं, महादेवयोः द्वयपदयोः भक्तिदं च। तत्र अपि, गङ्गायाः दक्षिणतटे, श्रीगिरिं उत्तरतीरे, पुण्यकथा श्रूयताम्। तत्र महादेवः आदिकेशः नाम्ना, सदा सर्वकामदः, ऋषिभिः लिङ्गरूपेण पूजितः। तत्र सिन्धुद्वीपः नाम्ना ऋषिः परमधर्मज्ञः प्रसिद्धः; तस्य भ्राता वेदः अपि महर्षिः। स देवः आदिकेशः, त्रिपुरारिः, त्रिनेत्रः, मध्याह्ने प्रतिदिनं भक्त्या पूजितः। वेदः द्विजातीनां मध्ये प्राज्ञः, ग्रामं भिक्षार्थं गच्छति; तस्य अनुपस्थितौ, एकः भीलः धर्मिष्ठः तत्र पर्वते प्रतिदिनं शिकारं करोति; विविधेषु स्थलेषु भ्रमन्, यथेष्टं पशून् हन्ति। स भीलः, त्रिशूलधारिणं अभिषेकाय मुखेन जलं वहन्, धनुषः अग्रे मांसं स्थापयन्, श्रान्तः शिवं समीपं गच्छति। आदिकेशं समीपं गत्वा, मांसं बहिः स्थापयति, गङ्गां गच्छति, मुखेन जलं गृह्णाति, पुनः शिवं प्रति आगच्छति। भक्त्या हस्ते पत्राणि गृह्णाति, मनसा च एकचित्तः, अन्यानि मांसानि नैवेद्यरूपेण। आदिकेशं समीपं गत्वा, वेदेन शक्त्या पूजितं पूजनं पादेन मुखोदकेन च आघातयति। स्नाप्य शिवं पत्रैः च पूज्य, तत् मांसं अर्पयति—'शिवः मयि प्रसन्नः भवतु' इति। शिवे शुभभक्तिरहितः, किञ्चिदपि न जानाति; तस्मात् स्वस्थानं गच्छति, यथागतम् मांसं गृह्णाति। स एषः प्रतिदिनं आगत्य गच्छति; तथापि भगवान् तेन तुष्टः—एवं अद्भुतं भगवतो व्यवहारः। यावत् भीलः न आगच्छति, शिवः सुखं न अनुभवति; कः शम्भोः अनन्तदया बुद्धिं गन्तुं शक्नोति? स प्रतिदिनं आदिपुरुषं शिवं उमया सह पूजयति; दीर्घकालात् अनन्तरं वेदः कोपितः अभवत्। यः शिवपूजां मन्त्रैः भक्त्या च अलङ्कृतां विनाशयति, स पापिष्ठः मया हन्तव्यः। यः गुरुम्, देवम्, द्विजम्, स्वामिनं वा विश्वासघातं करोति, स मुनिना अपि मारणीयः; विशेषतः शिवद्वेषी पुरुषः हन्तव्यः। एवं चिन्तयन् वेदः सिन्धुद्वीपेन सह विचारयामास—'कस्य पापकृत्यं इदम्, कस्य अत्यधमात्मनः?' यः वनपुष्पैः, दिव्यकन्दैः, मूलैः, शुभफलेन च पूजां कृत्वा, पूजां विनाश्य, पुनः मांसपत्रैः पूजां करोति, स अपि मया हन्तव्यः। एवं विचार्य, प्राज्ञः स्वदेहं गुह्यं कृतवान्। 'अहं तं पापिनं द्रष्टुम् इच्छामि, यः भगवतः पूजां करोतिः' इति। तस्मिन् समये भीलः देवम् यथापूर्वं आगच्छत्। तं पूजां कुर्वन्तं दृष्ट्वा, आदिपुरुषः तं प्रति उवाच—'हे भीलश्रेष्ठ, त्वं पुनः पुनः श्रान्तः दृश्यसे। किम् दीर्घेण कालात् आगतः? त्वया विना, प्रिये, मम सुखं न अस्ति। तव मनः शान्तिं कुरु।' भगवतः वचनं श्रुत्वा, वेदः विस्मयकोपाभ्यां विवशः अभवत्, किंचिदपि न उवाच। भीलः यथापूर्वं पूजां कृत्वा स्वगृहं अगच्छत्; वेदः, कोपितः, भगवान् समीपं गत्वा उवाच— 'अयं भीलः पापकर्मनिष्ठः, विधिपूजाविज्ञः, क्रूरः, सर्वजीवहिंसासक्तः, निर्दयः। स नीचजन्मा, अज्ञानः, गुरुविहीनः, सदा कुप्रवृत्तः, एकं गोमपि न निग्रहितवान्। स त्वं प्रति प्रकटितः, किं मम प्रति किञ्चिदपि न वदसि? अहं मन्त्रैः व्रतैः च पूजां करोमि। भीलः, यो त्वं शरणं गतः, सदा पत्नीपुत्रविहीनः, अशुद्धमांसैः पूजां करोति। आश्चर्यं यत् भगवान् तेन तुष्टः, मया न तुष्टः; अहं एतं भीलम्, कृतघ्नं, दण्डयिष्यामि।' इति कथा तत्र तीर्थे पुण्ये प्रवृत्ता।