महाब्राह्मणश्रेष्ठ, ययातिः महातेजाः स्वपुत्रेषु वृद्धेषु चतुर्षु महाक्रोधेन तान् सर्वान् शप्तवान्, यथा मया पूर्वं सम्पूर्णतया कथितम्। ततः स राजा तेषां ज्येष्ठपुत्राणां शापानन्तरं, पुरुम् अपि तान्येव वचनानि प्रोवाच— “यदि त्वया अनुमोद्यते, अहं तव यौवनं गृहीत्वा पृथिव्याम् विचरिष्यामि, तव च वार्धक्यं स्थापयिष्ये।” तदा वीर्यसम्पन्नः पुरुः पितुः वार्धक्यं स्वीकृत्य, स ययातिः तस्य यौवनं गृहित्वा पृथिव्यां विचचार। स राजा श्रेष्ठः, कामान्तं प्रार्थयन्, चित्ररथवने विश्वाच्याः सह रममाणः सुखानि भोगांश्च अन्वभवत्। यदा स कामैः भोगैश्च तृप्तः अभवत्, तदा स्वकीयम् वार्धक्यं पुरवे प्रत्यर्पयत्। तत्र, मुनिश्रेष्ठ, ययातिः तान्येव श्लोकान् गायन् आसीत्, येषां श्रवणेन सर्वे कामाः कूर्म इवाङ्गानि संहरन्ति। स तत्रोवाच— “कामः हि विषयभोगैः न कदापि तृप्यति; स घृतदत्ताग्निरिव वर्धते एव। सर्वे धान्यं, सुवर्णं, गावः, स्त्रियः च— एकस्यापि आत्मनः अलुब्धस्य पर्याप्तं न भवति। यदा कश्चन न कस्यचित् प्राणिनः मनसा, वाचा, कर्मणा च पापं करोति, तदा स ब्रह्म सम्प्राप्नोति। यदा च न कश्चनान्यं बिभेति, न चान्यं बिभीषयति, न कामयते, न द्वेष्टि, तदा स ब्रह्म सम्प्राप्नोति। या तृष्णा मूढैः त्यक्तुं कठिनं, या वृद्ध्यापि न वर्धते, या जीवन्तमपि नाशयति— तस्याः परित्यागेन एव सुखम्। केशाः वृद्ध्यापि जरां यान्ति, दन्ताः जरां यान्ति, परन्तु वित्तस्य जीवितस्य च तृष्णा न जरां याति। अस्यां तृष्णायाम् उपशमाय लोकस्य सर्वे भोगाः, दिव्यानां च महान्ति सुखानि, षोडशांशेनापि तुल्यं न स्यु:।“ एवं उक्त्वा स राजर्षिः भार्यया सह वनं प्रविवेश, चिरकालं महत् तपश्चकार। तपसः अन्ते, स दीप्तमान् भृगुतुङ्गस्य शिखरम् आरुह्य, शरीरम् अनश्नन् त्यक्त्वा भार्यया सह स्वर्गम् अगच्छत्। तस्य वंशे पञ्च राजर्षयः अभवन्, येन समग्रं पृथिवीं सूर्यरश्मय इव व्याप्य स्थिताः। अधुना यदुवंशस्य चरितं, राजभिः पूजितम्, कथयिष्यामि, यस्मिन् वृष्णिवंशश्रियं नारायणः हरिः जातः। यः पुरुषः ययातिचरितं नित्यं शृणोति, स आरोग्यं, ऐश्वर्यं, दीर्घायुष्यम्, कीर्तिं च प्राप्नोति। अथ सूत, वयं पुरुवंशं तथा द्रुह्युवंशं, अनुं, यदुं, तुर्वसुं च पृथक् पृथक् श्रोतुम् इच्छामः। तस्मात्, ब्राह्मणश्रेष्ठ, पुरोः महात्मनः वंशं विस्तारतः, क्रमशः आरम्भात् कथयामि। पुरोः पुत्रः अभवत् वीर्यवान् सुवीरः; तस्य पुत्रः मनस्युः; मनस्योः पुत्रः अभयदः नाम राजा। तस्यापि पुत्रः अभवत् सुदन्वा नाम राजा; सुदन्वनः पुत्रः सुबाहुः; तस्य पुत्रः रौद्राश्वः। रौद्राश्वस्य दश पुत्राः अभवन्— दशार्णेयः, कृकणेयः, कक्षेयः, स्थण्डिलेयः, सन्नतेयः, ऋचेयः, जलेयः, स्थलेयः, धनयः, वनेयः। तस्य दश कन्याः अपि अभवन्— भद्रा, शूद्रा, मद्रा, शलदा, मलदा, खलदा, विप्रा, नलदा, सुरसा, गोकपला। एवं गोकपला च स्त्रीरत्नकूटाश्च दश कन्याः। तासां पतिः प्रभार्कः आसीत्, यः अत्रिवंशे महर्षिः जातः। भद्रायां तेन सोमः नाम पुत्रः अभवत्, यदा सूर्यः स्वर्भानुना विद्धः आकाशात् पतन् भूमिं प्रति गच्छति स्म। तदा तमसि जगति व्यापन्ने, स एव तेजः उत्पादयत्; पतन् सूर्यः ‘भवतु ते कल्याणम्’ इति उक्तवान्। तस्य ब्राह्मणश्रेष्ठस्य वचनेन, सूर्यः नभसः पृथिवीं न पतितः; महातपाः अत्रिः श्रेष्ठान् वंशान् स्थापयत्। अत्रेः यज्ञेषु तस्य तेजः देवैः प्रतिष्ठापितम्; स ताभ्यः कन्याभ्यः इच्छया पुत्रान् उत्पादितवान्। सः दश बलिनः पुत्रान्, घोरतपसः, ससर्ज; ते ब्राह्मणाः वंशकर्तारः, वेदविदः ऋषयः अभवन्। ते स्वस्त्यात्रेयाः इति प्रसिद्धाः, त्रिणृणां विना स्थिताः; कक्षेयस्य त्रयः पुत्राः अभवन्, सर्वे महारथाः। सभानरः, चाक्षुषः, परमन्युः च; सभानरस्य पुत्रः प्राज्ञः कालानलः नाम राजा। कालानलस्य पुत्रः धर्मज्ञः सृञ्जयः; सृञ्जयस्य पुत्रः वीर्यवान् पुरञ्जयः। तस्य पुरञ्जयस्य पुत्रः आसीत् जनमेजयः, मुनिश्रेष्ठ; जनमेजयस्य पुत्रः महाशालः नाम राजर्षिः। स देवेषु ख्यातः, पृथिव्यां च कीर्तिमान्; महाशालस्य पुत्रः महामनाः, कीर्तिमान्, कुलीनः। महामनसः पुत्रः अभवत् सुमहामनाः, देवगणैः पूजितः; महामनाः द्वौ पुत्रौ उत्पादितवान्, विप्रश्रेष्ठाः। तयोः एकः उशीनरः, धर्मात्मा, क्षमावान्, महाबलः राजा; तस्य पञ्च राजर्षिसुताः पत्न्यः— नृगा, कृमिः, नवा, दर्वा, दृषद्वती च। ताभ्यः पञ्च वंशाः उत्पन्नाः, ये सम्यक् प्रतिष्ठिताः।