यत्पूर्वं जीवेन यदनुष्ठितं कर्म, शुभं वा अशुभं वा, तस्य फलम् अवश्यमेव तदनुसारं प्राप्यते, अपि चान्यस्मिन्नेव जन्मनि। पितरः स्वदोषं यत्नेन परिहर्तव्यम्, यतः पूर्ववृत्तानुसारं एव फलप्राप्तिरिति निश्चितम्। अतः पितरः स्वकुलेन दानसम्बन्धं स्थापयन्ति, शेषं तु दैववशात्—यद्यद्भवितव्यं तत्सर्वं भवति। तदा तु तस्याः पुत्र्याः वचनं श्रुत्वा तवष्टा, लोकभीषणं विष्टिं, यः जगति भीतिं जनयति, स्वपुत्राय विश्वरूपाय दत्तवान्। स च विश्वरूपः, तद्वद्भीषणः, भीमस्वरूपश्च, तयोः सहवासेन तयोः चारित्र्यं रूपं च तुल्यमेव जातम्। कदाचित् तयोः दम्पत्योः स्नेहः, कदाचित्कलहोऽपि बभूव; तयोः पुत्रः गण्ड इति नाम्ना विख्यातः, अपरः चातिगण्ड इति प्रसिद्धः। तेषां मध्ये रक्तलोचनः, क्रोधयुक्तः, अपव्ययी, चञ्चलचित्तः च, कनिष्ठः पुत्रः धर्मलाभी धरषणः नाम्ना अभवत्। एकः पुत्रः, पुण्यशीलः, सौभाग्ययुक्तः, शान्तः, शुद्धचित्तः, स्वच्छः च, कदाचित् यमस्य निकेतनं मातुलं द्रष्टुं गतवान्। स तत्र स्वर्गे दुःखितान् प्राणिनः दृष्ट्वा, प्रणम्य, नित्यधर्मं पृष्टवान्। स पप्रच्छ—“पितः, के ते सुखिनः, के च नरके पच्यमानाः?” तदुपश्रुत्य धर्मराजः सत्यं सर्वं न्यवेदयत्, किञ्चित्पि न निगूह्य, कर्मणां सम्पूर्णगतिं प्रकाशयामास। ये नियतं नातिक्रामन्ति, ते नरकं कदापि न पश्यन्ति, हे नराः। ये शास्त्रं, सदाचारं, विद्वांसः च न पूजयन्ति, निषिद्धकर्माणि च कुर्वन्ति, ते नरकगामिनः स्युः। धर्मवचनं श्रुत्वा, हर्षणः प्रमुदितः punar उवाच। “पिता तवष्टा भीमः, माता विष्टिः अपि च भीषणा, भ्रातरः च महात्मानः, येन तव मनः प्रशान्तम्। ते सर्वे सुन्दराः, निर्दोषाः, कल्याणदायकाः भविष्यन्ति। तं कर्माद्य ब्रूहि, देवश्रेष्ठ, यत्कर्तुमिच्छामि।” अन्यथा तान्न प्राप्नुयामिति। एवं उक्ते धर्मराजः उवाच—“हर्षण, तव चित्तं शुद्धम्; त्वमेव हर्षणः असंशयं। बहवः पुत्राः स्युः, न तु सर्वे वंशधारकाः; एकेनैव वंशः स्थाप्यते। यः कुलस्य मूलं भवति, पितरौ प्रेम्णा सेवते, पितृनुद्धरति, स एव पुत्रः; अन्यः तु रोग इव। यतः त्वया मयि यथोचितं प्रियं चोक्तं, अतः स्नात्वा गौतमीं गच्छ, नियमेन युक्तचित्तः। विष्णुं जगदुत्पत्तिस्थितिलयकारणं, शान्तं, हर्षपूर्णचित्तेन स्तौहि; स यदि तुष्टः, सर्वं वाञ्छितं दास्यति।” एवं धर्मवचनं श्रुत्वा, हर्षणः शुद्धः गौतमीं जगाम, देवानां नाथं हरिं स्तुतवान्; हरिः तेन तुष्टः। ततः हरिः हर्षणाय कुलक्षेमं दत्तवान्, सर्वमङ्गलं वितरन्, सर्वदोषं विनुद्य, “शिवं भवतु” इति प्रोक्तवान्। तस्मात् विष्टिः शुभा, पिता शुभः, पुत्राश्च शुभाः; तस्मात् तत्र तीर्थं भद्रतीर्थं नाम प्रसिद्धम्। तत्र हरिः, मङ्गलस्वरूपः, सर्वमङ्गलप्रदः, तं स्थानं सम्पूज्य, सर्वसिद्धिं ददाति; स एव जनार्दनः, देवदेवः, तत्र सर्वमङ्गलनिधिः सन्, भक्तानां सर्वाभीष्टं सम्पादयति। तदनन्तरं पतत्रितीर्थं नाम, रोगपापनाशनं, केवलं श्रवणेन अपि सम्पूर्णता लभ्यते। तत्र कश्यपस्य द्वौ पुत्रौ जातौ, दिव्यस्वरूपौ—सम्पातिः च जटायुः च, तौ तस्मिन्कुले प्रादुरभवताम्। तर्क्ष्यप्रजापतेः पुत्रौ अरुणः गरुडश्च, तयोः वंशे सम्पातिः, पक्षिणां श्रेष्ठः, जातः। अन्यः जटायुः नाम, तस्य अनुजः, स प्रसिद्धः; तौ उभौ परस्परं स्पर्धया पूरितौ, स्वबलमदेन मत्तौ। तौ उत्तमपक्षिणौ दिवं गत्वा, आदित्यं प्रणमितुं प्रययतुः; सूर्यस्य समीपं गच्छन्तौ, तयोः पक्षा दग्धाः, शक्तिहीनौ च, पर्वतशिखरे पतितौ। तौ स्वबान्धवौ पतितौ, अचेतनौ, निष्क्रिया दृष्ट्वा, अरुणः शोकात् भास्करं प्रति उवाच; स सूर्यं सम्बोध्य, “एतौ दुःखार्तौ पक्षिणौ सान्त्वय, मृत्युपाशात् रक्ष,” इति उवाच। तदा सूर्यः तयोः पक्षिणोः प्राणान् पुनराविशत्; गरुडः अपि, तयोः स्थितिं श्रुत्वा, विष्णुना सह आगतः। आगत्य, तौ सान्त्वयामास, तयोः सुखं च दत्तवान्; नारदः अपि, अन्ये च सर्वे, तयोः दुःखं निवारयितुं गङ्गां प्रति गतवन्तः। जटायुः, अरुणः, सम्पातिः, गरुडः, सूर्यः, विष्णुः च, तं पुण्यतीर्थं जग्मुः। तत् पतत्रितीर्थं नाम, विषनाशनं, सर्वकामफलप्रदं; तत्र सूर्यः, विष्णुः, गरुडः, अरुणः च स्वयं वसन्ति। ते गौतमीतीरं निवसन्ति, वृषध्वजः शिवः अपि तत्र; त्रिदेवसमेतं तत् तीर्थं परमं स्मृतम्। तत्र स्नात्वा, शुद्धः सन्, एतान् देवान् प्रणम्य, सर्वरोगदुःखात् विमुक्तः, परमं सुखं प्राप्नोति। तदनन्तरं विप्रतीर्थं नाम, नारायणतीर्थं च, प्रसिद्धम्; तस्य कथा अद्भुता, शृणु। तत्र वेदविदां मध्ये एकः ब्राह्मणः आसीत्, वेदविद्या-निपुणः; तस्य पुत्राः बुद्धिमन्तः, सद्गुणसम्पन्नाः, सुन्दराः, करुणायुताश्च आसन्।