राजा पावमानः द्विमुखब्राह्मणस्य वचांसि श्रुत्वा अत्याश्चर्यं प्राप्नोत्। तदा सः ब्राह्मणं विस्मितः पप्रच्छ— “कः त्वम्? किम् पापं कृतवान्? किमर्थं अयम् पर्वतः शून्यः? अस्मिन महापर्वते जीवाः एकमुखेन तुष्टिम् यान्ति— त्वम् द्विमुखत्वे अपि न तुष्टिम् प्राप्नोषि किम्? किम् पापं अस्मिन् जन्मनि वा पूर्वजन्मनि वा लब्धवान्?” इति। “सर्वं सत्यम् उक्त्वा ब्रूहि; अहं तव महाभयात् रक्षां करिष्यामि।” इत्येवम् उक्त्वा राजा तं ब्राह्मणं सान्त्वयति। तदा दुःखेन श्वसन् ब्राह्मणः चिच्चिकः नाम राजा प्रति वदति— “पूर्वकथा मम ते कथयिष्यामि, हे पावमान, शृणु। अहं द्विजश्रेष्ठः वेदविद् वेदाङ्गविद् च। कुलीनः, बुद्धिमतः, धर्मनाशकः, कलिप्रियः, अग्रे एकं, पृष्ठे अन्यं, जनानां मध्ये अन्यं वदामि। परधन्येन सदा क्लिष्टः, मायया लोकं मोहयामि, कृतघ्नः, सत्यम् हीनः, परदूषणनिपुणः। मित्राणां, स्वामिनां, गुरूणां च द्रोही, कपटी, अतिक्रूरः, मनसा कर्मणा वाचा च बहून् जनान् पीडयामि। परपीडनं एव मम रमणीयम्, युग्मभङ्गः, समूहनाशः, सदा सीमालङ्घनम्। विवेकहीनः, विद्वद्सेवायाः पराङ्मुखः; त्रिषु लोकेषु मम तुल्यः पापी नास्ति। तस्मात् द्विमुखत्वेन दुःखितः, दैन्यपीडितः, शोकात् पर्वतः अपि शून्यः जातः। अधुना शृणु, हे राजन्, धर्मयुक्तं अर्थयुक्तं च वचनम्— ब्रह्महत्या तुल्यं पापम् अपि अकृत्य लभ्यते। यदि क्षत्रियः संग्रामं प्रविश्य वा संग्रामात् बहिः वा, शरणागतं, शस्त्रन्यस्तं, विश्वस्तं, पराङ्मुखं, अथवा अप्रत्यक्षं, उपविष्टं, ‘भीतः अस्मि’ इति वदन्तं जनं हन्ति, सः ब्रह्महत्यां लभते। यः अधीतं विस्मरति, श्रेष्ठं कार्यं विरुद्धं आचरति, गुरुषु अवमानं करोति, सः ब्रह्महत्यां लभते। यः सन्मुखे मधुरं, परोक्षे कठोरं, हृदये एकं, वदति अन्यं, करोति अन्यं, सदा; यः गुरुषु मिथ्याशपथं करोति, द्वेष्टि, ब्राह्मणान् निन्दति, मिथ्याभिमानी, दुष्टात्मा, सः ब्रह्महत्यां लभते। यः द्वेषात् देवम्, वेदम्, आत्मानम्, साधुब्राह्मणसमूहं च निन्दति, सः ब्रह्महन्ता एव। अहं तु, हे राजन्, कपटाय, लज्जाय च, सदाचारवत् आचरितवान्; तस्मात् द्विजत्वं प्राप्तवान्। तथापि, किञ्चित् शुभं कर्म कृतवान्, तेन, हे राजन्, पूर्वकृतं स्मर्तुं शक्ष्यामि। चिच्चिकस्य वचनं श्रुत्वा पावमानः अत्याश्चर्यं प्राप्नोत्, द्विजं पप्रच्छ— ‘कस्य कर्मणः मोक्षः प्राप्तः?’ तस्य वचनं श्रुत्वा पक्षिराजः राजानं प्रति वदति— “अस्मिन उत्तमपर्वते, गौतमीं उत्तरतीरे, गदाधरः नाम तीर्थं अस्ति; तत्र मां नेतुम्, हे पुण्यशाली। तत् तीर्थं पुण्यतमम्, सर्वपापनाशकः, सर्वकामप्रदः, इति महर्षिभिः श्रुतम्। गौतमीं अन्यत्र वा विष्णोः धामेषु अपि, दुःखनाशकः नास्ति; सर्वात्मना तं तीर्थं द्रष्टुम् इच्छामि। मम प्रयत्नेन न कदापि लभ्यते; पापकर्मिणां इच्छितं प्राप्तुं कथम्? प्रयत्नेन अपि, हे वीर, तं स्थानं द्रष्टुं न शक्नोमि, अतीव दुष्करम्; तस्मात् तव कृपया गदाधरं पश्येयम्। यः अनुक्तदुःखज्ञः, दयानिधिः, करुणामयः, तं दृष्ट्वा, पुरुषैः संसारदुःखं न पुनः दृश्यते। तव कृपया, हे पुण्यशाली, तं दृष्ट्वा, स्वर्गं यास्यामि।” एवं चिच्चिकेन उक्तः द्विजः, राजा तं देवम् गङ्गां च द्विजाय दर्शयति। ततः चिच्चिकः गङ्गायां त्रिलोकपावन्यां स्नानं करोति। यावत् मनुष्यः त्वां न पश्यति, हे गङ्गे, हे गौतमी, त्रिलोकपावनी, तावत् सः अत्र परत्र च पापी इति कथ्यते। तस्मात्, हे नदीश्रेष्ठे, सर्वदोषपूर्णं अपि मां उद्धर; लोके देहिनां तव, विष्णोः पदकमलोत्पन्नायाः, अन्यः मार्गः नास्ति। एवं श्रद्धया शुद्धचित्तः गङ्गायां एव शरणं गत्वा स्नानं कृतवान्, अन्तः स्मरन्— ‘हे गङ्गे, मां रक्ष।’ ततः गदाधरं नमस्कृत्य, पर्वतानां जनैः दृष्टः, पावमानस्य अनुमत्याः, सः तत्क्षणात् स्वर्गं गच्छति। ततः पावमानः स्वजनैः सह स्वनगरं प्रत्यागच्छत्; तस्मात् कालात् तत् तीर्थं पावमानं इति प्रसिद्धम्। वेदविदः गदाधरं कोटितीर्थं इति जानन्ति; तत्र जनैः कृतं कर्म कोटिकोटिफलं ददाति। तत् भद्रतीर्थं इति प्रसिद्धम्, सर्वदुःखनाशकः, सर्वपापशमकः, महाशान्तिप्रदः। उषा तवष्टुः धर्मपत्नी, आदित्यस्य प्रियपत्नी; छाया अपि सवितुः पत्नी, तस्या पुत्रः शनैश्चरः।