शापसमाप्तौ, महाबाहुः क्शेमकर नाम्ना दानवम् अवधीत्, पुनः रम्यां वाराणसीं नगरीं स्थापयामास। तस्य अनन्तरं, सन्नत्याः पुत्रः सुनीथः धर्मात्मा अभवत्; सुनीथस्य पुत्रः क्शेमः, यशःसम्पन्नः, प्रसिद्धः अभवत्। क्शेमस्य पुत्रः केतुमान्, तस्य पुत्रः सुकेतुः; सुकेतोः पुत्रः धर्मकेतुः अभवत्। धर्मकेतु-पुत्रः सत्यकेतुः, महारथः, तस्य पुत्रः विभुः, जनाधिपः अभवत्। विभोः पुत्रः आनर्तः, तस्य पुत्रः सुकुमारः; सुकुमारस्य पुत्रः धर्मात्मा धृष्टकेतुः अभवत्। धृष्टकेतु-पुत्रः वेणुहोत्रः, जनाधिपः; तस्य पुत्रः भार्गः, जनाधिपः अपि अभवत्। वत्सस्य भूमिः वत्सभूमिः, भार्गवस्य भूमिः भार्गभूमिः इति कथ्यते; एते अंगिरसः पुत्राः वंशे जाताः, भार्गवः अपि। ब्राह्मणा, क्षत्रियाः, वैश्याः—त्रिविधाः पुत्राः, सहस्रशः—एते कश्यपस्य वंशजाः इति कथ्यन्ते; अधुना नहुषस्य वंशं शृणु। विरजा, पितृकन्या, नहुषस्य महाबलिनः षट् पुत्रान् उत्पादयामास, येन्द्रप्रभा-सम्पन्नाः। यति, ययाति, साम्यति, आयाति, पार्श्वकः च जाताः; यतिः ज्येष्ठः, तस्य अनन्तरम् ययातिः अभवत्। परमधर्मात्मा यतिः ककुत्स्थपुत्रीं गाम् पत्नीत्वं स्वीकृत्य, मोक्षं आलिङ्ग्य, ब्रह्मनिष्ठः ऋषिः अभवत्। पञ्चानां मध्ये, ययातिः पृथिवीं विजित्य, उशानः कन्यां देवयानीं पत्नीं स्वीकृतवान्। शर्मिष्ठा, असुरकन्या, वृषपर्वणः पुत्री, देवयानीयाः माध्यमेन ययातये यदुं तुर्वसुं च जन्म ददौ। शर्मिष्ठा, वृषपर्वणः पुत्री, ययातये द्रुह्युं अनुं पुरुं च प्रसूतवती; तस्मै तुष्टः इन्द्रः दिव्यं तेजोमयं रथं ददौ। स रथः सुवर्णाभरणैः शोभितः, दिव्यः, देवयुतैः श्वेताश्वैः शीघ्रगैः युक्तः, येन सः कार्याणि साधयामास। तेन श्रेष्ठेन रथेन, षड्रात्रेण, ययातिः युद्धे अजितः, पृथिवीं, देवांश्च, दानवान् च विजित्य। स रथः सर्वेषां कौरवाणां, सम्वर्तवसुपुत्रात् जनमेजयात् आरभ्य, कौरवेषु अभवत्। स रथः कुरुपुत्रस्य पारिक्षितस्य शापेन गार्गस्य विप्रस्य विनष्टः अभवत्। राजा जनमेजयः कालक्रमेण गार्गपुत्रं हत्वा ब्रह्महत्यापापम् आपन्नः। स राजर्षिः लौहगन्धयुक्तः, नागरिकैः देशैः च परित्यक्तः, शान्तिं न प्राप्य, इह तत्र विचरन् अभवत्। दुःखेन पीडितः, सर्वत्र शरणं न प्राप्य, सः श्रेष्ठं ब्राह्मणं शौनकं शरणं गच्छति। शौनकः प्राज्ञः जनमेजयस्य अश्वमेधयज्ञं कारयामास, राजस्य शुद्ध्यर्थम्, द्विजश्रेष्ठ। ततः लौहगन्धः नष्टः; स्नानान्ते राजा दिव्यः रथः चेदिपतेरधीनः अभवत्। तुष्टेन इन्द्रेण दत्तः, बृहद्रथः तं प्राप्तवान्; बृहद्रथात् अनन्तरं, राजा बार्हद्रथः तं रथं स्वीकृतवान्। ततः जरासन्धं हत्वा, भीमः, कौरवप्रियः, स्नेहात् तं श्रेष्ठं रथं वासुदेवाय दत्तवान्। ययातिः, सप्तद्वीपसागरयुक्तां पृथिवीं विजित्य, तां पञ्च भागानि कृत्वा, पुत्रेभ्यः वितरति, नहुषवंशज। ययातिः ज्येष्ठं पुत्रं यदुं पूर्वदिशि नियुक्तवान्, मध्ये पुरुं अभिषिच्य राजानं कृतवान्, नहुषवंशज। दक्षिणपूर्वदिशि तुर्वसुं स्थापयामास; तैः सप्तद्वीपपुरीयुक्ता पृथिवी सम्यक् पालिता। अद्यापि, तेषां विभागानुसारं, जनाः धर्मेण रक्षिताः; तेषां वंशं वक्ष्यामि, ऋषिसत्तम। राजा, धनुष्काण्डं शरांश्च त्यक्त्वा, पञ्च वीरैः सह, वृद्ध्याः भारं कुटुम्बिनः समर्प्य। आयुधानि परित्यज्य, भूमिपतिः पृथिवीं विचरन्, अजितः ययातिः तुष्टः अभवत्। पृथिवीं विभज्य, ययातिः यदुम् उवाच—“मम वृद्ध्यं त्वं स्वीकुरु, पुत्र, अन्यस्य कर्मणः स्थानं दत्त्वा।” “त्वदीयं यौवनं मम, वृद्ध्यं तव; अहम् पृथिवीं विचरिष्यामि”—इति यदुः प्रत्युवाच। “ब्राह्मणाय पूर्वमेव वचनं दत्तं मया, तद् अननुष्ठाय, राजन्, वृद्ध्यं त्वदीयं न स्वीकरोमि।” “वृद्ध्ये बहवः दोषाः, भोजनपानसम्भूताः; अतः राजन्, वृद्ध्यं न स्वीकरोमि।” “बहवः पुत्राः तव, मत्तः प्रियतराः; अन्यं पुत्रं वृणु, धर्मज्ञ, वृद्ध्यं स्वीकरोतु।” इति यदुना उक्तः, राजा क्रोधसम्पन्नः, ययातिः श्रेष्ठवक्ता, पुत्रं तिरस्कृत्य उवाच। “किम् अन्यं आश्रमं वा, किम् अन्यं धर्मं वा, येन माम् उपेक्षसे, मूढ, गुरुम्?” इति ब्राह्मणाः, यदुं संबोध्य, क्रुद्धः शापं ददौ—“त्वं जनाधिपत्यं विना भविष्यसि, न संशयः।” सः द्रुह्युं, तुर्वसुं, अनुं च एवं उक्तवान्, द्विजश्रेष्ठ; तैः अपि राजा नाङ्गीकृतः।