पूर्वं वाराणसी नगरी भद्रश्रेण्यस्य बभूव। तस्य शतं पुत्राणाम् आसीत्, सर्वे धनुष्मन्तः, उत्तमास्त्रविदः। तान् सर्वान् निहत्य दिवोदासो राजा तत्र न्यवसत्, भद्रश्रेण्यस्य राज्यं स्वबलात् जग्राह। तदा भद्रश्रेण्यस्य पुत्रः दुर्दम इति ख्यातः, बाल एव सन्, दिवोदासेन करुणया प्रच्यावितः। स राजा हैहयस्यैव ऐश्वर्यं जग्राह, यत् दिवोदासेन बलात् प्राप्तम्। तेनैव महात्मना दुर्दमेन, भद्रश्रेण्यपुत्रेण, स्वबलप्रभावेन वैरं समाप्तम् अभवत्। दिवोदासात् दृषद्वत्यां प्रतर्दनः नाम वीरः पुत्रः जातः, तेन तस्य बलं पुनः प्रत्याह्वयत्। प्रतर्दनस्य द्वौ पुत्रौ जातौ—वत्सभार्गश्च वत्सश्च, द्वावपि विश्रुतौ। वत्सस्य पुत्रः आलर्कः, तस्यैव सुतः संनतिः। आलर्कः सत्यव्रतः, ब्रह्मनिष्ठः, राजर्षिः सः; तस्मिन्नेव प्राचीनं श्लोकम् उदाहृतम्। षष्टिसहस्रवर्षाणि षष्टिशतानि च सः युवैवाभवत्, कुलस्य शिरोमणिः। लोपामुद्रायाः प्रसादेन सः परमायुः प्राप्तवान्; तस्य राज्यं विस्तीर्णं, रूपयौवनसमन्वितश्चासीत्। शापस्य समाप्तौ सः महाबाहुः क्षेमकरं दानवं निहत्य, वाराणसीं पुनः रम्यतया स्थापितवान्। संनतेः अपि पुत्रः अभवत्, सूनिथः नाम, धर्मात्मा; सूनिथस्य अपि क्शेमः नाम सुतः, महायशाः। क्शेमस्य पुत्रः केतुमान्, तस्य पुत्रः सुकेतुः, सुकेतोः पुत्रः धर्मकेतुः। धर्मकेतोः अपि सुतः सत्यकेतुः, महारथः; सत्यकेतोः पुत्रः विभुः, प्रजापतिः। विभोः पुत्रः आनर्तः, तस्य पुत्रः सुकुमारः; सुकुमारस्य पुत्रः धृष्टकेतुः, धर्मात्मा। धृष्टकेतोः अपि पुत्रः वेणुहोत्रः, प्रजापतिः; वेणुहोत्रस्य पुत्रः भार्गः, प्रजापतिः। वत्सस्य भूमिः वत्सभूमिः इति कथ्यते, भार्गवस्य भूमिः भार्गभूमिः इति; एते अङ्गिरसः पुत्राः, कुलोत्पन्नाः, भार्गवः च। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याश्च—एते त्रिविधाः पुत्राः सहस्रशः—कश्यपस्य वंशजाः इति स्मृता; अथ नहुषस्य वंशं शृणु। विरजायाः, पितृकन्यायाः, नहुषस्य षट् वीरपुत्राः अभवन्, येषां तेजः इन्द्रसमानम्। यति, ययाति, संयति, आयति, पार्श्वकः च जाताः; यतिः ज्येष्ठः, अनन्तरं ययातिः। स धर्मिष्ठः यतिः ककुत्स्थकन्यां गाम् उपयेमे; परं मोक्षमार्गं आलम्ब्य, सः ब्रह्मनिष्ठः मुनिः अभवत्। पञ्चानां तेषां मध्ये ययातिः पृथिवीं विजित्य, उशनसः कन्यां देवयानीं पत्नीत्वेन स्वीकृतवान्। तस्य देवयानीयां यदुः तुर्वसुः च जातौ। शर्मिष्ठा नाम असुरी कन्या, वृशपर्वणः पुत्री, तस्यां द्रुह्युः अनुश्च पुरुः च जाता; तस्मै तुष्टेन इन्द्रेण दिव्यं रथं दत्तम्। सः रथः सुवर्णालङ्कृतः, दिव्यः, सुरश्वेताश्वयुक्तः, तेन सः सर्वाणि कर्माणि कृतवान्। तेनैव रथेन, षडहः मध्ये, ययातिः, युद्धे अजित्यः, पृथिवीं, देवान्, दानवान् च जितवान्। सः रथः सर्वेषां कौरवाणां, सम्वर्तवसुपुत्रात् जनमेजयात् आरभ्य, वर्तितः। सः रथः कुरुपुत्रस्य पारिक्षितस्य, गर्गस्य मुनेः शापेन नष्टः। जनमेजयः, कालेन, गर्गस्य पुत्रं हत्वा, ब्रह्महत्या-पापं आप्नोत्। सः राजर्षिः, लोहगन्धलक्षितः, प्रजाभिः देशेन च परित्यक्तः, शान्तिं न प्राप्नोत्, इह तत्र चचाल। दुःखार्तः सः, सर्वत्र शरणं न प्राप्य, महाब्राह्मणं शौनकं शरणं जगाम। शौनकः, बुद्धिमान्, अश्वमेधं यागं जनमेजयस्य पापनाशाय कारयामास। तदा लोहगन्धो नष्टः; स्नानान्ते, तस्य दिव्यः रथः चेदिराजस्य वशे आगतः। तं रथं, तुष्टेन इन्द्रेण दत्तम्, बृहद्रथः प्राप्तवान्; बृहद्रथात् अनन्तरं, सः रथः बर्हद्रथराजाय गतः। ततः, जरासन्धं हत्वा, भीमः, कौरवप्रियः, सः उत्तमं रथं वासुदेवाय स्नेहात् दत्तवान्। ययातिः, सप्तद्वीपसमुद्रयुतां पृथिवीं जित्वा, तां पञ्चभागान् कृत्वा, पञ्चसु पुत्रेषु विभज्य, तान् नियुक्तवान्। यदुं ज्येष्ठं पूर्वदिग्भागे स्थापयामास, मध्ये पुरुं राज्ञं अभिषिच्य, दक्षिणपूर्वे तुर्वसुम् अधिपतिं कृतवान्। तैः सप्तद्वीपपुरीयुता पृथिवी पालिता। अद्यापि, स्वस्वभागे, धर्मेण एव प्रजाः रक्ष्यन्ते। तेषां वंशान् तव कथयिष्यामि, विप्रश्रेष्ठ। पश्चात्, सः राजा, वृद्धभावेन, धनुः शरांश्च सखा पंच वीरान् त्यक्त्वा, स्वबन्धुषु भारं न्यधत्त।