ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्चैवमेतैः सह शलस्य पुत्रः आर्ष्टिषेणः अभवत्, तस्य पुत्रः काश्यपः। काशस्य पुत्रः राजा काशिपः, तस्य पुत्रः दीर्घतपाः, दीर्घतपसः प्राज्ञः पुत्रः धन्वन्तरिः। स धन्वन्तरिः महत्तपः समाप्त्य, पुनः वृद्धरूपेण जातः, मानवेषु देवो धन्वन्तरिः अवतीर्णः। तस्य गृहे धन्वन्तरिः देवः जातः, ततः स काशिराजः, सर्वरोगनाशकः अभवत्। भरद्वाजात् आयुर्वेदविद्यां प्राप्त्वा स इह वैद्यः अभवत्, तां च अष्टधा विभाग्य शिष्येभ्यः उपदिदेश। धन्वन्तरिणः पुत्रः केतुमान् प्रसिद्धः, केतुमतः पुत्रः भीमरथः वीर्यवान्। भीमरथस्य पुत्रः दिवोदासः प्रजापतिः, स धर्मात्मा वाराणस्याः अधिपः अभवत्। तस्मिन्नेव काले रक्षसः क्षेमकः नाम वाराणसीं द्विजशून्यां न्यवेशयत्। सा निकुम्भेन महात्मना मुनिना शप्त्वा, सहस्रवर्षपर्यन्तं शून्या बभूव, नात्र संशयः। तस्य शापस्यैव क्षणे दिवोदासः प्रजापतिः गोमतीतीरे स्वसीम्नि रम्यां पुरीं स्थापयामास। पूर्वं वाराणसी भद्रश्रेण्यस्य पुरी आसीत्, सा तस्य शतपुत्राणां धनुष्मतां बभूव। तान् हत्वा दिवोदासः तत्र न्यवेशयत्, भद्रश्रेण्यस्य राज्यं बलात् जग्राह। भद्रश्रेण्यस्य पुत्रः दुर्दमः नाम ख्यातः, स बाल एव दिवोदासेन दयया निष्कासितः। स राजा हैहयवंशस्य दायं जग्राह, बलात् दत्तमपि दिवोदासस्य दायं पुनः अवाप्तवान्। दुर्दमेन महात्मना वैरं स्वबलात् समाप्तम्, हे महाविभवः। दिवोदासात् दृशद्वत्यां प्रतर्दनः नाम वीरः अभवत्, तेन कुमारः पुनः बलं प्रचिक्षेप। प्रतर्दनस्य द्वौ पुत्रौ वत्सभार्गववत्सौ प्रसिद्धौ, वत्सस्य पुत्रः अलर्कः, तस्य सन्नतिः स्वपुत्रः। अलर्कः सत्यव्रतः ब्रह्मनिष्ठः, तस्मिन्राजर्षौ प्राचीनः श्लोकः कीर्तितः। षष्टिसहस्रवर्षाणि षट्शतानि च, स युवा रूपेण स्थितः, स्ववंशे श्रेष्ठतमः। लोपामुद्रायाः प्रसादेन स परं दीर्घायुष्यम् अलभत्, तस्य राज्यं विस्तीर्णं, रूपयौवनसम्पन्नश्चासीत्। शापसमाप्तौ स बलवान् क्षेमकरं राक्षसं हत्वा, वाराणसीं पुनः रमणीं न्यवेशयत्। सन्नतेः अपि पुत्रः अभवत्, सूनिथः नाम धर्मात्मा, तस्य सूनुः क्षेमः महायशाः। क्षेमस्य पुत्रः केतुमान्, तस्य सुतः सुकृतुः, सुकृतोः पुत्रः धर्मकेतुः। धर्मकेतोः सूनुः सत्यकेतुः महारथः, सत्यकेतोः पुत्रः विभुः प्रजापतिः। विभोः पुत्रः आनर्तः, तस्य सुतः सुकुमारः, सुकुमारस्य पुत्रः धर्मात्मा धृष्टकेतुः। धृष्टकेतोः सूनुः वेणुहोत्रः प्रजापतिः, तस्य पुत्रः भार्गः अपि प्रजापतिः। वत्सभूमिः वत्सस्य देशः, भार्गवभूमिः भार्गवस्य; एतेऽङ्गिरसः पुत्राः वंशजाः, भार्गवः अपि तत्र। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः—एते त्रयः पुत्रप्रकाराः सहस्रशः काश्यपस्य सन्तानाः स्मृताः। इदानीं नहुषस्य वंशं शृणु। विरजायाः पितृकन्यायाः नहुषस्य महान् सुताः अभवन्, षट् पुत्राः, येषां तेज इन्द्रसमः। यतिः, ययातिः, संयतिः, अयतिः, पार्श्वकः च जाताः; तेषु यतिः ज्येष्ठः, ततो ययातिः। धर्मिष्ठः यतिः ककुत्स्थकन्यां गाम् उपयेमे, स तु मोक्षमालिङ्ग्य, ब्रह्मनिष्ठः मुनिः अभवत्। तेषां पञ्चानां मध्ये ययातिः पृथिवीं जित्वा, देवयानीं शुक्रतनयां पत्नीं चकार। शर्मिष्ठा असुरकन्या, वृशपर्वणः पुत्री, देवयान्या सह ययातये यदुं तुर्वसुं च प्रसूतवती। शर्मिष्ठा तु द्रुह्यु-अनु-पुरूंस् अपि प्रसूतवती। तस्मै तुष्टेन इन्द्रेण दिव्यं रथं दत्तम्। स रथः सुवर्णाभरणैः विभूषितः, दिव्यः, स्वर्गीयैः श्वेताश्वैः युक्तः, येन स सर्वाणि कार्याणि साधयामास। तेन रथेन, षडहः, अजय्यः ययातिः पृथिवीं, देवांश्च दानवानपि, विजिग्ये। स रथः पश्चात् सर्वेषां कौरवाणां, जनमेजयात् सम्वर्तवसुपुत्रात्, अभवत्। कुरुपुत्रस्य पारिक्षितस्य स रथः गर्गमुनेश्शापेन नष्टः। राजा जनमेजयः कालान्तरे गर्गस्य पुत्रं हत्वा ब्रह्महत्यानृणं प्राप। स राजर्षिः लोहगन्धिलक्षणः, जनैः स्वदेशैश्च परित्यक्तः, शान्तिं न प्राप, इति।