दण्डकाधिपतेः शत्रुः अम्बर्यः नाम्ना, प्रसिद्धः, तत्र स्वपादपङ्कजात उत्पन्नः, मनः च नेत्रे च हर्षयन् अभवत्। स देवैः अजितः वीरः, महाबलैः परिवृतः आसीत्। तस्मात् घोरः भीषणः रोमाञ्चनकः संग्रामः अभवत्। तत्र हरिः असुरपुत्रेण सह शस्त्रास्त्रयुद्धं अकरोत्। श्रीमान् हरिः तम् शत्रुम् उत्तरतीरे हत्वा विजयी अभवत्। गङ्गायाः उत्तरे तीरे नारसिंहतीर्थं त्रैलोक्यप्रसिद्धम् अस्ति। तत्र स्नानं, दानं, अन्यानि च कर्माणि सर्वपापानि व्याधिं च नाशयन्ति। तत् सर्वदा सार्वत्रिकं रक्षणं ददाति, जरामृत्यू च निवारयति। यथा सर्वेषु देवेषु हरिः तुल्यः नास्ति, तथा सर्वेषु तीर्थेषु तद् तीर्थं श्रेष्ठम्। तत्र स्नात्वा नरहरिं पूजयेत्। स्वर्गे, भूमौ, अथवा अधः, तस्य किमपि दुष्करं नास्ति। तत्र अष्टौ महातीर्थानि सन्ति, हे नारद। प्राज्ञाः प्रत्येकं तीर्थं कोटितीर्थफलप्रदं इति वदन्ति। श्रद्धया स्मृतमपि तस्य नाम सर्वपापं नाशयति। यत्र नारसिंहः स्वयम् सदा उपस्थितः, तत्र तस्य तीर्थसेवनस्य फलं कः वर्णयितुं शक्नोति? यथा सर्वत्र नरहरिः श्रेष्ठः, तथा नारसिंहतीर्थं अपि सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठम्। गङ्गायाः उत्तरतीरे पिशाचतीर्थं नाम्ना प्रसिद्धम्। तत्र पिशाचभावात् कश्चित् ब्राह्मणः मोक्षं प्राप्तवान्, हे प्राज्ञ। लोकस्य सुअवस्यस्य पुत्रः जिगर्ति नाम्ना प्रसिद्धः आसीत्। स कुटुम्बक्लेशेन क्लान्तः, दुर्भिक्षेण पीडितः आसीत्। स बहुधनार्थं क्षत्रियाय वधाय शुनःशेपं मध्यमं पुत्रं, ब्रह्मविदां श्रेष्ठं, विक्रीय। आपत्तौ पठितोऽपि कः पापं न करोति? स ऋषिः बहुधनं विभाजनाय स्वीकृतवान्। अधमः ब्राह्मणः धनं विभाजनाय स्वीकृत्य, तेन गम्भीररोगैः दुःसाध्यैः पीडितः अभवत्। कालक्रमेण मृतः, तेन नरके क्षिप्तः। भुक्त्यन्तरेण पूर्वकृतपापस्य न समाप्तिः। यमस्य आज्ञया च सेवकानां द्वारा, बहुविधानि योनिषु गतः, तदनन्तरं भीषणः पिशाचः अभवत्। शुष्कद्रुमेषु, वनान्तरे, जलहीने स्थले, निर्जने, ग्रीष्मतापेन दग्धः, यमसेवकैः क्षिप्तः। ये कन्यापुत्रभूमिहयगोः विक्रयन्ति, ते प्रलयपर्यन्तं नरकात् न प्रतिनिवर्तन्ति। स्वकृतदुष्कृतफलात्, यमसेवकैः पीडितः, दुःखराशौ पच्यमानः, उच्चैः रुदन्, कृतं स्मरन्। एकदा, जिगर्तेः मध्यमपुत्रः मार्गे गच्छन् पिशाचस्य रुदितध्वनिं पुनः पुनः शृणोत्। तस्मिन्नेव काले, पुत्रविक्रयपापं, ब्राह्मणहतिपापं, पितुः जिगर्तेः पापं, सर्वं तत्र आसीत्। शुनःशेपः पितरं पश्यन्, "कः त्वं, इत्थं दुःखितः?" इति पृष्टवान्। जिगर्ति दुःखेन "अहं शुनःशेपस्य पिता" इति उक्तवान्। "महापापं कृत्वा, घोरं जन्म प्राप्तवान्। नरके पच्यमानः, पुनः मध्यावस्थां प्राप्तः। एषा सर्वपापकृतां गतिः।" जिगर्तेः पुत्रः दुःखितं पितरं उक्तवान्, "पितः, मम दोषेन, विक्रीय माम्, त्वं नरकं प्राप्तः। अतः अहं त्वां स्वर्गं प्रापयिष्यामि।" इति निश्चित्य, गाधिपुत्रः, पुत्रत्वं प्राप्तः, श्रेष्ठः ऋषिः, पितुः मोक्षकामनया, गङ्गां ध्यायन्, प्रयाणाय उद्यतः। अनन्तदुःखाग्निना दग्धानां, मोहसागरमग्नानां, देहिनां, विष्णुपादात् त्रिलोक्ये अन्यः आधारः नास्ति। एवं निश्चित्य, महात्मा ऋषिः, पितरं विपत्तेः उद्धर्तुम् इच्छन्, शीघ्रं गौतमीं गच्छन्, तत्र स्नात्वा, शम्भुं विष्णुं च स्मृतवान्। स पितरं, प्रेतपिशाचरूपं, दुःखितं, तृप्त्यर्थं जलं दत्तवान्। तेन एव तर्पणेन, जिगर्ति तत्क्षणात् शुद्धः, शुभरूपं प्राप्तवान्। दिव्यवाहनयुक्तः, देवसमूहैः सेवितः, पुत्रबलात्, गङ्गाबलात्, हरिशम्भुब्रह्मणः कृपया, दशसहस्रसूर्यतेजसा विष्णुधामं प्राप्तवान्। तस्मात् तत् तीर्थं अतीव प्रसिद्धं अभवत्। पिशाचान् नाशयति, महारोगान् शमयति, स्मरणमात्रेण महापापानि अपि शीघ्रं नाशयति। अद्य अहं तव तीर्थस्य महत्त्वं उक्तवान्, यत्र त्रिशत् तीर्थानि अन्यानि च सन्ति, भोगमोक्षप्रदं—अधिकं किं वक्तव्यम्? एतत् सर्वसिद्धिप्रदं घोषितम्। अत्र त्रिशत् मुनिभिः पूजितानि तीर्थानि, स्मरणमात्रेण कामान् ददाति। निम्नभेदः नाम्ना तीर्थं उत्तरतीरे गङ्गायाः, त्रैलोक्ये प्रसिद्धं, सर्वपापहरम्। स्मरणमात्रेण सर्वपापानि नश्यन्ति; वेदद्वीपं दृष्ट्वा, वेदज्ञः भवति। अत्र ऐलः राजा, धर्मिष्ठः, उर्वशीं कामयामास। तस्या मदननयनं दृष्ट्वा कः न मोहितः स्यात्? सा तं स्थले गतवती, यत्र राजा अल्पं घृतं भक्षितवान्, अग्निदर्शनकर्मणः पश्चात् समयनिर्देशं कृत्वा। राजा तां रम्यां, नित्ययुवतिं, स्वकीयं कृतवान्। तया शय्यायां शयानायां, पुरूरवाः तस्या पार्श्वात् उत्तिष्ठन्। तं निर्वसनं दृष्ट्वा, सा तत्क्षणं निर्गता। स्त्रियः विद्युत्समा चञ्चलचित्ताः, तासां स्थैर्यं कुत्र? राजा ताम् रात्रौ निर्वसनं सन्दृश्य, विस्मितः अभवत्। ततः शत्रुभिः युद्धाय निर्गतः।