संसारे प्रसिद्धं तु एषा निश्चिता, सर्वेषु लोकेषु पूजिता; तत्र यद् दत्तं, तत् सर्वं पुण्यं लक्षकोटिगुणं भवति, हे पुत्र। तत्र मनःक्लेशस्य विश्रान्तिः जायते, महान् सुखमपि उत्पद्यते; पुनः तद् वचनं कण्वती-तीरे उत्तमे उक्तं। कण्व, तद् तीर्थं पुण्यबलात् महती अभवत्; त्रिलोक्येषु सर्वेषु तीर्थेषु तस्मात् पुण्यफलम् अधिकम्। यद् यत्र भक्त्या ध्यानसम्पन्नं स्नानं, दानं, अन्यं कर्म क्रियते, तस्य फलम् सम्पूर्णं लक्षकोटिगुणं प्राप्यते, हे मुनि। यद् यत्र जनैः स्नानं, दानं, अन्यं कर्म क्रियते, तत् सर्वं लक्षकोटिगुणं भवति; अतः तद् तीर्थं लक्षकोटि-तीर्थं इति प्रसिद्धम्। यत्राग्नेयकण्वस्वर्णपौत्रवाण्याः सम्बन्धितम् एतत् घटितम्, तत् लक्षकोटि-तीर्थं, यतः तत्र लक्षकोटि-तीर्थस्य फलम् लभ्यते। लक्षकोटि-तीर्थस्य महिमा वाचस्पतिभिः अपि, अन्यैः देवैः अपि, व्यक्तुं न शक्यते। यत्र यत् कर्म यथा क्रियते, तत्र गोदावर्याः कृपया, तत् सर्वम् लक्षकोटिगुणं भवति। यः तत्र लक्षकोटि-तीर्थे एकां गावां द्विजश्रेष्ठे ददाति, तीर्थस्य महिम्ना सः लक्षकोटि-गवां फलम् प्राप्नोति। यः तत्र शुद्धः भूत्वा श्रद्धया भूमिं ददाति, तस्य फलम् लक्षकोटिगुणं भवति। गौतम्याः तटे सर्वत्र पितृयज्ञस्य श्रेष्ठं दानं लक्षकोटि-तीर्थे; तत्र अनन्तफलम् लभ्यते। तत्र मुनयः जानन्ति, एकैकस्मिन् सप्तचत्वारिंशत् तीर्थेषु एकं न्यूनं अस्ति। गङ्गायाः उत्तरतटे नारसिंहम् नाम तीर्थम् प्रसिद्धम्; तस्य प्रभावं अहं वर्णयामि, यः सर्वरक्षणं ददाति। पूर्वं हिरण्यकशिपुः शक्तिमतां श्रेस्थः, तपसा वीर्येण, देवैरपि अजितः अभवत्। पुत्रद्वेषेण तस्य मनः मलिनम् अभवत्; सः सभायां स्तम्भात् प्रकट्य, सर्वव्यापकं स्वरूपम् दर्शितवान्। तं हत्वा, नारसिंहः तस्य सैन्यं अपाकृतवान्; ततः युधि महादानवान् एकैकं हत्वा, महामृगः। अधस्तात् शत्रून् विजित्य, देवलोकं गतः; तत्र विजित्य, पृथ्वीं आगत्य, पर्वतेषु स्थितान् दानवान् हत्वा। प्रभुः मृगरूपेण, समुद्रे, नदीषु, ग्रामे, अरण्ये च स्थितान् विविधरूपधारिणः दानवान् हत्वा। वज्रात् शक्तिमता नखेन, क्रोधोत्कटजटाभिः, आकाशे गच्छतः, वायौ स्थितान्, ज्योतिषि प्रविष्टान् अपि हत्वा। राक्षसयोनि-जनननिनाद-गर्जनया, सर्वराक्षसान् जयित्वा, महागर्जनया प्रलयाग्निवत् दृष्टवान्। हस्तपातैः, अंगविक्षेपैः, असुरान् विदार्य, बहुविधान् हत्वा, हरिः गौतमीं गतः। तत्र दण्डकाधिपशत्रुः अम्बर्यः नाम, पद्मात् स्वपादयोः उत्पन्नः, मनः नेत्रयोः हर्षं ददाति। सः देवैरपि अजितः, महाबलैः परिवृतः; तस्य कारणेन घोरं, उग्रं, रोमाञ्चनं युद्धम् अभवत्। अस्त्रशस्त्रयुद्धं हरि-दानवपुत्रयोः अभवत्; श्रीहरीः तं शत्रुं उत्तरतटे हत्वा। गङ्गायाः नारसिंहतीर्थं त्रिलोक्येषु प्रसिद्धम्; तत्र स्नानं, दानं, अन्यं कर्म, सर्वपापान् व्याधीन् च नाशयति। सदा सर्वरक्षणं ददाति, जरामृत्यून् अपाकरोति; सर्वदेवेषु हरिः अतुल्यः। सर्वतीर्थेषु तद् तीर्थं श्रेष्ठम्; तत्र स्नानं कृत्वा, नरहरिं पूजयेत्। स्वर्गे, भूमौ, अधस्तात् च, तस्य किमपि दुष्करम् नास्ति; तत्र अष्टौ महातीर्थानि, हे नारद। प्रत्येकं तीर्थम् कोटि-तीर्थस्य पुण्यं ददाति, ज्ञाः वदन्ति; श्रद्धया स्मृतमपि, नाम्ना सर्वपापं नाशयति। यत्र नारसिंहः सदा उपस्थितः, तत्र तस्य तीर्थस्य सेवा-फलं कः वर्णयितुं शक्नोति? यथा सर्वत्र देवेषु नरहरिः श्रेष्ठः, तथा सर्वतीर्थेषु नारसिंहतीर्थं अतुलम्। गङ्गायाः उत्तरतटे पिशाचतीर्थं नाम प्रसिद्धम्; तस्य पिशाचभावात्, ब्राह्मणः कश्चन तत्र मोक्षं प्राप्तवान्। लोके सुयवस्यपुत्रः जिगर्ति नाम्ना प्रसिद्धः; कुटुम्बक्लेशेन, दुर्भिक्षेण पीडितः। सः मध्यपुत्रं शुनःशेपं ब्रह्मविदां श्रेष्ठं, क्षत्रियाय मांसार्थं, बहुधनं विक्रयित्वा दत्तवान्। विपत्तौ, विद्वानपि, कः पापं न करोति? सः ऋषिः शान्त्यर्थं धनं स्वीकृतवान्। अधमः ब्राह्मणः धनं विभाजनार्थं स्वीकृतवान्; तस्य फलात्, सः दुर्दारुणैः रोगैः पीडितः। कालक्रमेण मृतः, नरके पतितः; भुक्त्यन्यथा, पूर्वपापस्य अन्तः नास्ति। यमस्य आज्ञया, तस्य सेवकैः, सः नानाविधानि योनिः गतः; ततः भयानकः पिशाचः अभवत्। तदा, शुष्ककाष्ठेषु, वनान्तरे, जलरहिते, निर्जने, ग्रीष्मे, सूर्यतापेन दग्धः, यमसेवकैः क्षिप्तः। यः कन्यां, पुत्रं, भूमिं, अश्वं, गावः च विक्रयन्ति, ते लोकप्रलयपर्यन्तम् नरकात् न निवर्तन्ति। तस्य स्वकर्मफलात्, यमदूतैः पीडितः, दुःखसंकटे पच्यमानः, उच्चैः रुदन्, कृत्यं स्मरन्, स्थितः।