स्वेच्छया काममदेन मोहिता धर्मविमुखा ये ते स्वचित्तविभ्रान्ताः स्वर्गलोकं देवभूमिं नानाविधं प्रविश्य, ब्राह्मणद्वेषिणः सन्तः, बलपराक्रमनष्टाः, तदा इन्द्रः स्वं राज्यं परमं पदं पुनरवाप्तवान्। स कामक्रोधनिष्ठान् राजसपुत्रान् सर्वान् हत्वा, शतक्रतोरपवर्जनकथां यः शृणोति वा पठति वा, स कदापि दुरितं न प्राप्नोति। रम्भा तु पुत्रहीना आसीत्। अनैनसवंशं तु अहं सम्यक् कथयामि। अनैनसस्य पुत्रः प्रसिद्धः राजा प्रतिक्षत्रा नामाभूत्। प्रतिक्षत्रस्य पुत्रः कीर्तिमान् सञ्जयः, सञ्जयस्य पुत्रो जयः, जयस्य च विजयो नाम पुत्रः। विजयस्यान्वयः कृतिः, कृतेश्च हर्यत्वतः, हर्यत्वतः सुतः वीर्यवान् सहदेवः। सहदेवस्य पुत्रः धर्मात्मा नदीनः, नदीनस्य पुत्रो जयत्सेनः, जयत्सेनस्य पुत्रः संकृतिः। संकृत्याः सुतः धर्मिष्ठः कीर्तिमान् क्षत्रवृद्धः। एष अनैनसवंशः, क्षत्रवृद्धस्यापि अन्यो वंशः। क्षत्रवृद्धस्य पुत्रः सुप्रसिद्धः सुनहोत्रो नाम, तस्य त्रयः पुत्राः, सर्वे धर्मपरायणाः। काशः, शलः, गृत्समदश्च तेषां नामानि। गृत्समदस्य पुत्रः शुनकः, शुनकस्य पुत्रः शौनकः। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च तत्र वंशे जाताः। शलस्य पुत्रः आर्ष्टिषेणः, तस्य पुत्रः काश्यपः। काशस्य पुत्रः राजा काशिपः, तस्य पुत्रः दीर्घतपाः, दीर्घतपसः पुत्रः बुद्धिमान् धन्वन्तरिः। महातपस्यन्ते धन्वन्तरिः पुनर्जन्मना वृद्धः आसीत्। स धन्वन्तरिः देवत्वं प्राप्तवान्, अत्र मनुष्येषु अवतीर्णः। तस्य गृहे देवः धन्वन्तरिः जातः, ततः सः काशिराजो, सर्वरोगनाशकः। भरद्वाजात् आयुर्वेदशास्त्रं प्राप्य, सः वैद्यः अभवत्, अष्टाङ्गभेदेन शास्त्रं शिष्यान् उपदिदेश। धन्वन्तरिणः पुत्रः कीर्तिमान् केतुमान्, केतुमतः वीर्यवान् भीमरथः। भीमरथस्य पुत्रः दिवोदासः, प्रजापतिः, सः धर्मात्मा वाराणस्याः अधिपः अभवत्। तस्मिन्नेव काले कश्चन राक्षसः क्षेमकः नाम वाराणसीं नगरीं, द्विजशून्यां, समासाद्य तत्र स्थितवान्। सा पुरी महात्मना निकुम्भेन शप्ताऽभूत्—सहस्रसंवत्सराणि सा शून्या भविष्यति, अस्य न संशयः। तस्य शापस्यैव क्षणे दिवोदासः प्रजापतिः स्वराज्यसीम्नि गोमतीतीरे रम्यां पुरीं स्थापयामास। पूर्वं वाराणसी भद्रश्रेण्यस्य पुरी आसीत्, सा तस्य शतपुत्राणां धनुष्मतां वशे स्थिताऽभूत्। तान् सर्वान् हत्वा, दिवोदासः तत्र न्यवसत्, भद्रश्रेण्यस्य राज्यं बलात् अपाहरत्। भद्रश्रेण्यस्य पुत्रः नाम दुर्दमः, बाल एव सन्, दिवोदासेन दयया निष्कासितः। राजा तु हैहयपारम्पर्यं बलात् अपाहरत्, यत् दिवोदासः अपि बलात् प्राप्तवान्। महात्मना दुर्दमेन, भद्रश्रेण्यपुत्रेण, स्वबलात् वैरं समाप्तम्। दिवोदासात् दृषद्वत्यां प्रातर्दनः नाम वीरः पुत्रः अभवत्, तेन कुमारेण पुनः बलं प्रतिपद्यते। प्रातर्दनस्य द्वौ पुत्रौ—वत्सभार्गः च वत्सः च—विश्रुतौ। वत्सस्य पुत्रः अलर्कः, तस्य पुत्रः संनतिः। अलर्कः, सुतः, ब्रह्मनिष्ठः सत्यव्रतः च आसीत्। तस्मिन्नृषौ अलर्के श्लोकः प्राचीनः गीयते—षष्टिसहस्रसंवत्सराणि षट्शतानि च सः कुमारवद् आसीत्, वंशे श्रेष्ठः। लोपाामुद्रया प्रसादेन सः परमायुः, विशालराज्यं, सौन्दर्यं च युवान् च आसीत्। शापान्ते महाबाहुः क्षेमकरं राक्षसं हत्वा, वाराणसीं पुनः रम्यां स्थापयामास। संनतेः अपि पुत्रः अभवत्—सुनीतः नाम धर्मात्मा। सुनीतस्य पुत्रः क्षेमः, महायशाः। क्षेमस्य पुत्रः केतुमान्, तस्य पुत्रः सुकेतुः, सुकेतोः पुत्रः धर्मकेतुः। धर्मकेतोः पुत्रः सत्यकेतुः, महारथः; सत्यकेतोः पुत्रः विभुः, प्रजापतिः। विभोः पुत्रः आनर्तः, तस्य पुत्रः सुकुमारः, सुकुमारस्य पुत्रः धर्मिष्ठः धृष्टकेतुः। धृष्टकेतोः पुत्रः वेणुहोत्रः, प्रजापतिः; तस्य पुत्रः भार्गः, सः अपि प्रजापतिः। वत्सस्य भूमिः वत्सभूमिः, भार्गवस्य भूमिः भार्गभूमिः इति विख्याता। एते अंगिरसः सुताः, वंशे जाताः, भार्गवश्च। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याश्च—त्रिविधाः सहस्रशः पुत्राः—काश्यपवंश्या इति कथ्यन्ते। अधुना नहुषस्य वंशं शृणु। विरजायाः, पितृदुहितर्याः, नहुषस्य महाबलिनः षट्पुत्राः जाताः, येषां तेजः इन्द्रसमं आसीत्। यति, ययातिः, संयातिः, अयातिः, पर्श्वकश्च जाताः। यतिः ज्येष्ठः, ययातिः तस्य अनन्तरः।