शक्रः तां शप्तवान्—"हे शुनी, त्वं पापिष्ठा भव मानुषेषु, पापमूढा च दुष्कृतिनि!" इत्युक्त्वा। तस्याः शापेन सा मर्त्यलोके जाताऽभवत्; शापात् च मागवतः, पापेनात्यन्तभीषणा समभूत्। ततो देवानां ईश्वरः, राक्षसैः हृतानां गावां प्रत्यावर्तनाय यत्नं कृत्वा, विष्णवे तद्वृत्तान्तं निवेदयामास। विष्णुः तदा दैत्य-दानव-राक्षसान्, ये गावः हरन्ति स्म, हन्तुम् उद्युक्तः स्वं महत् धनुः समादत्त। तत् धनुः शार्ङ्गं, यत् लोकेषु प्रसिद्धं दैत्यनाशनं, स्वयं जनार्दनः, देवैः पूजितः, शत्रुनाशनः, समादत्त। तत्र दण्डकावने, जगन्नाथः शार्ङ्गहस्तः, सन्निहितान् दैत्य-दानव-राक्षसान् प्रत्यक्षं समभ्ययात्। तत्रैव दण्डकावने, विष्णुः तान् राक्षसान्, ये गावः हरन्ति स्म, निजशार्ङ्गबाणैः हत्वा, तत्र शार्ङ्गपाणिरिति प्रसिद्धिं प्राप्तवान्। विष्णुः तदा दितिसुतैः राक्षसैश्च संग्रामं कृत्वा, तेषां भयात् तान् दक्षिणदिशं पलायितान् अकरोत्, महर्षे। ततः परमेश्वरः विष्णुः, गरुडारूढः, तान् अनुयाय, शार्ङ्गबाणैः मनोजवैर् आघातयामास। गङ्गायाः उत्तरतीरे, विष्णुः तान् बाणैः ताडयामास; तत्र देवद्विषः शक्तेन विष्णुना विनाशिताः। तस्य शार्ङ्गात् मुक्ताः बाणाः, शीघ्रगामिनः, घोरध्वनिप्रदायिनश्च, कुशलैः लक्षिताः, तैः विष्णोः शरैः ते देवद्विषः सर्वथा नष्टाः। यत्र देवाः गावः पुनः प्राप्तवन्तः, तत् स्थलं बाणतीर्थमिति प्रसिद्धं, वैष्णवमिति, जनसंसदि गोतीर्थमिति च कथ्यते। गावः रक्षणाय गङ्गायाः दक्षिणतीरे स्थापिता देवैः; सर्वे देवाः तत्र धावित्वा, गङ्गायां ताः स्थापयामासुः। तत्र मध्ये द्वीपं कृत्वा, गावः शरणाय, देवैः तत्रैव गङ्गायां सः यज्ञो विहितः। तत् स्थलं यज्ञतीर्थमिति, गङ्गामध्ये गोद्वीपमिति, देवपूजनस्थानं, शुभदं, सर्वकामदं च। स्वयं गङ्गायाः शक्तिः, रूपं कृत्वा, अनन्तसंसारसागरस्य पारगमनाय नौरिव जाताऽभवत्। विश्वेश्वरी, दिव्या योगमाया, भक्तानां अभयप्रदा, गङ्गायाः दक्षिणतीरे गोरक्षतीर्थं स्थापयामास। ततः सरमायाः पुत्रौ, चतुरक्षौ, यमप्रियौ, मातुः शापं सर्वदोषं च विस्तारतः निवेदयामासतुः। तौ सम्यग् निवेद्य, सुखकाम्यया, यमं पृच्छतुः—कथं शापविमोचनं स्यात् इति। तदा सौरिः, ताभ्यां सह, पितरं सूर्यं प्रति उक्तवान्; सः शृण्वन्, तं पुत्रं देवश्रेष्ठं गङ्गायां सम्बोध्य उवाच—"वत्स, दण्डकावने गौतम्यां, त्रैलोक्यपावन्यां, श्रद्धया समाधिना च स्नात्वा, ब्रह्मविष्ण्वादीनां च क्रमशः स्तुतिं कुरु। तेन वयं प्रसन्नाः भविष्यामः।" पितुः वचः श्रुत्वा, यमः हृष्टचित्तः, तयोः तुष्ट्यर्थं देवद्वारे हविरार्पणाय प्रस्थितः। स्थिरचित्तः सः, गौतम्यां गङ्गायां च, देवश्रेष्ठान् संतोषयामास। तौ शुनकौ सह, दक्षिणदिग्पतिः यमः, दक्षिणतीरे ब्रह्माणं दीप्तिमन्तं तुष्टाव। उत्तरतीरे, धर्मः स्वयं ईशानं विष्णुं च तुष्टाव, सरमायै विषहराय वरं दत्त्वा, लोकहिताय बहून् वरान् याचत। यः कश्चित् स्वस्य वा परस्य वा, एतेषु तीर्थेषु स्नात्वा, ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् आहूय ददाति, सः शुभकामान् लभते। यः बाणतीर्थे स्नात्वा शार्ङ्गपाणिं स्मरति, सः न कदापि दरिद्रः न च दुःखं प्राप्नोति, युगान्यपि। यः गोतीर्थे ब्रह्मतीर्थे वा स्नात्वा, व्रतानि कृत्वा, ब्रह्माणं प्रणम्य, द्वीपं प्रदक्षिणं कृत्वा, सः सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं प्रदक्षिणीकृत्य, तत्र ब्राह्मणाय लघुदानमपि दत्वा, दिव्यस्थले हविरार्पणं कृत्वा, अश्वमेधसमानं फलं प्राप्नोति। यः तत्र गायत्रीं मातरं वेदानां एकवारमपि पठति, सः वेदाध्यायी भवति, अकामः च मुक्तिपात्रं स्यात्। दक्षिणतीरे स्नात्वा, शक्तिं विधिवत् भक्त्या पूजयन्, सर्वान् कामान् प्राप्नोति। सा माता ब्रह्मविष्णुमहेश्वरशक्ति, त्रिवेदात्मिका, सर्वकामप्रदा, पुत्रैः धन्यश्च भवति। यः नियमेन भक्त्या स्नात्वा, दक्षिणतीरे आदित्यं पश्यति, सः विविधद्रव्यैः यज्ञानिष्टं कृतवानिव। यः उत्तरतीरे स्नात्वा, दैत्यसूदनं विष्णुं पश्यति प्रणमति च, सः विष्णोः परमं पदं प्राप्नोति। यः यमतीर्थे स्नात्वा, यमेश्वरं पूजितं पश्यति, नियमेन, सः शीघ्रं कामान् साधयति। पितृभ्यः तत्र अक्षयपुण्यं, फलवृद्धिः, कीर्तिवृद्धिश्च; स्नानदानपाठस्तुतिभिः पापिनः पितरः अपि मुक्तिं लभन्ते। एवं, हे नारद, अत्र अष्टसहस्राणि तीर्थानि, त्रीणि संख्यया, स्नानदानयोः अक्षयपुण्यदायकानि। तेषां स्मरणं पावनं, जन्मान्तरपापनाशनं; तेषां श्रवणं पित्रैः सह, वा कुटुम्बेन पाठः, पुण्यदं भवति।