ततः अहम् उक्तवान्—"हे वह्ने महाबाहो! त्वम् गौतीं गच्छ, तत्र शंकरं पूजय, च जगन्नाथं विज्ञापय। तव शरीरे महेश्वरस्य शक्त्या पुत्रः जातः, अतः त्वं देवदेवं शापस्य विषये निवेदय, यथा शंभुः तव सन्तानस्य कल्याणं रक्षणं च करोतु। भक्त्या देव्या च देवम् स्तुव, शिवः तुष्टः भविष्यति, तदा तव सन्तानविषये सर्वाभिलषितं लप्स्यसे।" मम वचनानुसारः अग्निः गङ्गाम् अगच्छत्, तत्र वेदसम्मतान् वचोभिः स्तुतिभिः च महेश्वरं पूजयामास। स जगन्नाथं विश्वरूपं निर्मलं आद्यं स्वयम्भुवं प्रणमामि। यः अग्निरूपेण संहरति, आपरूपेण सृजति, सूर्यरूपेण पालयति, तं त्रिनेत्रं नमामि। तदा अनन्तः शिवः शुभः अक्षयः प्रभुः तुष्टः अभवत्, अग्नये वरं दत्तवान्। अग्निः नम्रः शिवं प्रति उवाच—"भगवन्, तव शक्तिः मयि स्थिताऽस्ति, तस्मात् एकः सुन्दरः पुत्रः जातः सुवर्णः इति लोके प्रसिद्धः। तथैव सुवर्णा अपि भगवन् तव शक्त्या कन्या अभवत्; परस्परशक्तिसंयोगात् एवं दोषात् उभयं जातम्। अतिक्रमात् पुत्रः दोषयुक्तः अभवत्; सर्वे देवाः तत्र शापं दत्तवन्तः। प्रभो, तयोः शान्तिं कुरु।" तदा अग्नेः प्रार्थनया शंभुः शुभवचनानि प्रोवाच—"मम शक्त्या च तव च सुवर्णः उत्पन्नः, स सर्वसमृद्धिसङ्ग्रहः। न संशयः, स त्रैलोक्यपावकः भविष्यति। स एव अमृतं, स देवप्रियः, स भोगमोक्षः, स दक्षिणा। स एव सर्वरूपः, आचार्येषु अपि आचार्यः। तस्य शक्तिं परां मत्तः परां विद्धि। विशेषतः सा यदा तव मध्ये स्थिताऽस्ति, किं विचार्यते? विना तया सर्वं अपूर्णं, तया सर्वसमृद्धिः। सुवर्णं विना जीवन्नपि जनः मृतः; गुणहीनः धनवान् पूज्यते, गुणवान् दरिद्रः न। अतः सुवर्णस्य समं न किञ्चिदस्ति; तथापि सुवर्णं उत्तमं सति चपलम्। तया सर्वं दृश्यते अपूर्णं पूर्णं वा सम्पूर्णं भवति; तपसा जपहोमैः सा त्रिषु लोकेषु लभ्यते। तस्या शक्तिः महिमा च किंचित् स्तूयते; या यत्र तिष्ठति, तत्र गच्छतु विचरतु च। सुवर्णा कमला एव शुद्धा भविष्यति; अद्य प्रभृति उभौ सुतौ स्वेच्छया आचरन्तु। तथापि तयोः पुण्यं न पूर्वं न भविष्यति।" एवं उक्त्वा शंभुः तत्र शिवलिङ्गरूपेण प्रकटितः, सर्वलोकहिताय। तयोः द्वयोः पुत्रयोः वरदानं प्राप्य अग्निः तुष्टः अभवत्, सुवर्णा अपि धर्मपतिना सह धर्मेण प्रमोदिता। तस्याः पुत्रः अपि स्वसंकल्पं पूरयन् आनन्देन वर्तते। एतेन काले, हे मुनि, अग्निकन्या सुवर्णा, सौभाग्यलावण्यनिवासः, धर्मलङ्घिना दानवराजेन शार्दूलेन छलिता हृताऽभवत्। सुवर्णा, लोकेषु प्रसिद्धा, स तेन पातालं नीताऽभवत्। तदा अग्निः, धर्मः च, अग्न्याः जामाता, विष्णुं जगन्नाथं पुनः पुनः स्तुत्वा, तं बलवन्तं विष्णुं याचितवन्तौ। ततः हरिः चक्रेण शार्दूलस्य शिरः छित्त्वा, सुवर्णां, लोकलावण्यां, पुनः आनयत्। नारद, विष्णुः तां, या महेश्वरस्य च अग्नेः च कन्या, महेश्वराय दर्शयामास। महेशः तुष्टः तां पुनः पुनः आलिङ्ग्य प्रमुदितः। यत्र चक्रेण दीप्तेन शार्दूलस्य शिरः छिन्नम्, तत् क्षेत्रं चक्रतीर्थं शार्दूलाख्यं च प्रसिद्धम्। तत्र विष्णुना सुवर्णा शंकराय समर्पिता। तत् पुण्यस्थानं शंकरस्य विष्णोः च, सिद्धिदं, तत्र अग्निः धर्मश्च नित्यं सुखं प्राप्नुतः। तत्र अग्नेः हर्षबाष्पाः अपतन्, ततो नदी जाता आनन्दा नाम नन्दिनीति च। तस्याः संगमः गङ्गया सह पुण्यः, तत्रैव संगमे सुवर्णा साक्षात् वर्तते। सा दाक्षायणी, शिवा, आग्नेयी, अम्बिका, जगदधारिणी, शिवा, कात्यायनीश्वर्याख्या विख्याता। भक्तानां वाञ्छितार्थप्रदा, उभयतटे शोभिता, तत्र अग्निः तपः अकरोत्; तत् क्षेत्रं तपोवनं नाम। एते, हे मुनिवर, उभयतटे पुण्यक्षेत्राणि; तत्र स्नानदानानि सर्वकामदाः शुभदाः च। उत्तरतीरे चतुर्दशसहस्राणि, दक्षिणे तु षोडशसहस्राणि क्षेत्राणि सन्ति।