अग्नेः पुत्रपुत्र्योर् वृषणयोः बीजसंपृक्त्या, तौ उभौ अग्निसुतौ अभवन्। तत्र सुवर्णः पुत्रः, देवश्रेष्ठानां रूपाणि विविधानि धृत्वा, अनेकविधं स्वरूपं जग्राह। यत्र सुवर्णः इच्छति, तत्र स इन्द्रस्य, वायोः, कुबेरस्य, वरुणस्य, महर्षीणां च प्रियपत्नीस्वरूपं सौन्दर्यं च गृहित्वा गच्छति स्म। क्वचित् स ऋषिपुत्रः पतिस्वरूपं भक्तपत्नीषु धृत्वा, सदैव उत्तमाचारेण, तासां कामानुपूर्त्याः आनन्दं अनुभूतवान्। एवं कृत्वा सुवर्णा, धर्मपत्नी, स्वाहा-तनया, नाम्ना सुवर्णा, असंयता अभवत्, यत्र यत्र मनः यच्छति, तत्र तत्र गतवती। पत्नीस्वरूपं गृहित्वा, सुवर्णा पुरुषेषु, दैत्येषु, देवेषु, ऋषिषु, पितृषु, अन्येषु च, ये सौन्दर्यदायिनः, दानशीलः, धृतिमन्तः, गम्भीरः च, तेषु पतिसंयुक्ता सुखं अनुभूतवती। देवः यं यं देवीं पत्नीरूपेण इच्छेत्, तस्य तस्य रूपं सुवर्णा गृहित्वा, तेन सह रम्यं कृत्वा, विविधैः उपायैः, बहुधा तस्य मनः आकर्ष्य, तस्य कामं पूरयति स्म। एवं अग्निसुतायाः सुवर्णायाः आचारं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः दानवाः च कुपिताः अभवन्। ततोऽग्निसुतपुत्रपुत्र्यौ उभौ शप्तवन्तः। "एषा प्रवृत्तिः, व्यतिक्रमस्वभावा, मायाचरिता, पापरूपा; तस्मात् हे हविसंपादक, तव पुत्रः सदा विचरन्, व्यतिक्रमचिह्नितः भवतु।" तथा "हे अग्ने, सुवर्णा एका न भवतु, न च एका तृप्तिः; सा बहुषु, विविधस्वरूपेषु, निन्दितस्वरूपेषु च रम्यते—एषा तव पुत्र्याः दोषः।" एवं शापवचनं श्रुत्वा, अग्निः भयान्वितः मां उपगम्य, "मम पुत्रपुत्र्ययोः प्रायश्चित्तं कथय" इति उवाच। तदा अहम् उक्तवान्—"हे वह्नि, गौतमीं गच्छ, तत्र शंकरं पूज्य, जगन्नाथं विदितवान् भव।" "महेश्वरस्य शक्त्या, या तव शरीरे स्थितः, तया तव एतादृशं सुतं जातम्; तस्मात्—" "देवदेवं शापं निवेदय, शम्भुः तव सन्तानस्य कल्याणं रक्षणं च करिष्यति।" "भक्त्या देवं देवीं च स्तुत्वा, शिवः तुष्टः भविष्यति; ततः तव सन्तानसम्बन्धी अभिष्टं लप्स्यसि।" ततः मम वचः श्रुत्वा, अग्निः गङ्गां गत्वा, तत्र महेश्वरं वेदसम्मतानां स्तुतिभिः पूजितवान्। "नमः जगन्नाथाय, विश्वस्य कर्त्रे, विश्वरूपाय, निर्मलाय, आद्याय, स्वयम्भुवे।" "यः अग्निरूपेण विनाशकः, वारिरूपेण सृष्टिकर्ता, सूर्यरूपेण रक्षकः—तं त्र्यंबकं नमामि।" ततः पुण्यः, अनन्तः, शुभः, अक्षयः भगवान् तुष्टः अभवत्, अग्नये वरं दत्तवान्। अग्निः विनयेन शिवं उवाच—"तव शक्तिः मयि स्थितः; तया सुन्दरः पुत्रः सुवर्णः लोकविश्रुतः जातः।" "तथा सुवर्णा अपि तव कन्या अभवत्, हे जगन्नाथ; परस्परशक्तिसंयोगात्, तस्मात् तयोः दोषः अभवत्।" "व्यतिक्रमात्, सन्तानः दोषयुक्तः अभवत्; शिव, सर्वे देवाः शापं दत्तवन्तः—हे प्रभो, तयोः शान्तिं कुरु।" ततः अग्निवचनात्, शम्भुः शुभं वचनं उवाच। "मम शक्त्या, तव शक्त्या च, सुवर्णः महाबलः उत्पन्नः; सर्वा संपदः अस्मिन सुवर्णे संगृहीता।" "न संशयः, हे अग्ने, मम वचनं शृणु—स त्रैलोक्यस्य पावकः भविष्यति।" "स एव अमृतं लोके, स एव देवप्रियः, स एव भोगः मोक्षः च, स एव दक्षिणा।" "सर्वस्य रूपं स एव; गुरुषु अपि स एव गुरु; तस्य शक्तिं परमं, ममोत्पन्नं, उत्तमं विद्धि।" "विशेषतः, यत् तव मध्ये स्थितम्, किं विचार्य? तद्विना सर्वं अपूर्णं; तद्व्याप्त्या सर्वं पूर्णं।" "सुवर्णं विना, जीवन् अपि सर्वे मृताः; गुणहीनः धनवान् पूज्यते, गुणवान् निर्धनः न।" "तस्मात्, सुवर्णं किमपि न अतिक्रमिष्यति; सुवर्णा अपि उत्तमा परन्तु चञ्चला।" "या दृश्यते, सा अपूर्णा वा पूर्णा वा, तया सर्वं पूर्णं भविष्यति; तपसा, जपेन, हवनैः, त्रैलोक्ये सा लभ्यते।" "तस्याः शक्तिरेकं, हे अग्ने, किंचित् प्रशंस्यते; यत्र सा तिष्ठति, तत्र सा आगच्छतु, विचरतु।" "सुवर्णा कमलारूपा, शुद्धा च भविष्यति; अद्यापरं, तव सन्तानौ स्वतंत्रं कर्म कुर्वन्तु।" "तयोः पुण्यं न अभवत्, न भविष्यति।" एवं उक्त्वा, शम्भुः तत्र शिवलिंगरूपेण प्रकटः अभवत्, सर्वलोकहिताय। तयोः पुत्रयोः वरप्राप्त्या, अग्निः तुष्टः अभवत्; सुवर्णा अग्निकन्या धर्मपतिना धर्मेण रम्यं अनुभूतवती। तयोः पुत्रः अपि, स्वसंकल्पं पूरयन्, आनन्दपूर्वकं वासं कृतवान्। तत्र, हे मुने, अग्निकन्या सुवर्णा— शार्दूलः दानवराजः, धर्मं त्यक्त्वा, तां श्रीसौन्दर्यनिधिं छलितवान्, हृतवान्। सुवर्णा, लोकविश्रुता, तेन पातालं नीतवती। ततोऽग्निस्य जामाता धर्मः, अग्निः च हविसंपादकः, उभौ विष्णुं जगन्नाथं सततं स्तुत्वा, महाबलाय विष्णवे प्रार्थना कृतवन्तौ। ततः हरिः चक्रेण शार्दूलस्य शिरः छिन्नवान्; विष्णुः सुवर्णां, लोकसौन्दर्यं, देवीं पुनः आनयत्।