एवं एकदा ब्रह्मपुराणे कथायाम् उत्तिष्ठति। देवी पार्वती तत्र स्थिताऽभवत्। तस्याः पुरतः देवदत्तेन आज्ञया धूतशानः नाम शुकः आगतः। तं दृष्ट्वा पार्वती लज्जिता सन्तः ईश्वरं उवाच— "अलं, भगवन्।" ततः देवेशः अग्निं द्विजरूपधारिणम् अभ्यधात्। पुनः पुनः तं आह्वयन् तं अग्निं तद्वै पहचान्य उवाच— "इह न वद; मुखं उद्घाट्य एतत् गृहाण, तं च दूरं नय।" एवं उक्त्वा भगवान् स्वं वीर्यं अग्नेः मुखे समर्पितवान्। वीर्येण पूर्णः अग्निः तदनन्तरं गन्तुं न शशाक। ततः खिन्नः अग्निः दिव्यया नदीसमीपं गतः; तत्र तद्वीर्यं कृतिका देवीषु निक्षिप्य कार्त्तिकेयः अभवत्। यत् शम्भोः वीर्यं अग्नेः शरीरे शेषम् अभवत्, तत् अग्निः स्वस्य भार्यायाम् द्विधा निक्षिप्तवान्। स्निग्धा स्वाहा तस्य प्रिया, पुत्रकामिनी च, तस्यां तद्वीर्यं स्थापितम्। तया सान्त्वितः अग्निः तस्याः वंशः उत्पद्यते। ततः स्मृत्वा अग्निः शम्भोः महाशक्तिं निक्षिप्य, अग्नेः वीर्येण तस्यां उत्तमं युग्मं जातम्। सुवर्णः सुवर्णा च भूमौ अनुपमरूपौ जातौ, यौ अग्निं सुखयन्ति, सर्वलोकानां चानन्दं वर्धयन्ति। अग्निः सुवर्णां धर्मार्थं बुद्धिमन्तं ऋषिं समर्पितवान्। ततः सुवर्णस्य पुत्राय प्रियं संकल्पं कृत्वा, ऋषिः तयोः विवाहं व्यवस्थितवान्। वीर्यस्य परस्परमिश्रणात्, उभौ अग्नेः सुतौ अभवताम्। सुवर्णः पुत्रः देवश्रेष्ठानां रूपाणि धारयन्, बहूनि रूपाणि ग्रहीत्वा यत्र सुवर्णः इच्छति तत्र याति। सः इन्द्रस्य, वायोः, कुबेरस्य, वरुणस्य, महर्षीणां पत्न्याः रूपं सौन्दर्यं च गृहित्वा यत्र सुवर्णः इच्छति तत्र गच्छति। कदाचित् ऋषिपुत्रः भक्तानां पत्न्यां पतिरूपं धारयन्, सदा शीलवान्, ताभिः कामान् सिद्ध्य सुखं अनुभवति। तदनन्तरं सुवर्णा धर्मस्य पत्नी, स्वाहा पुत्री, सुवर्णा नाम्ना प्रसिद्धा, स्वेच्छया यत्र मनः इच्छति तत्र निर्बन्धं गच्छति। पत्नी रूपं गृहित्वा सुवर्णा मनुष्येषु, दैत्येषु, देवेषु, ऋषिषु, पितृषु, अन्येषु च, सौन्दर्य, दान, स्थैर्य, गम्भीर्ययुक्तैः पतिभिः रमते। या देवीं देवः पत्नी रूपेण इच्छति, तस्याः रूपं धारयित्वा तं रमयति, मनः आकर्षयति, विविधैः उपायैः तस्य कामान् पूरयति। एवं सुवर्णायाः आचरणं दृष्ट्वा, अग्नेः पुत्रपुत्र्यौ सर्वे देवाः दैत्याः च कुपिता अभवन्, तौ उभौ शप्तवन्तः। "एषा वृत्तिः दोषयुक्ता, मायाचरिता, पापरूपा; अतः हे वह्ने, तव पुत्रः सदा भ्रमन्, दोषयुक्तः भवतु।" "तथा सुवर्णा एकस्मै न समर्पिता, न तृप्तिः; सः विविधैः, निन्दितैः रूपैः, बहुभिः सह सदा रमते—एषा तव पुत्र्याः दोषः।" इत्येवं शापवचनं शृत्वा, अग्निः भयाकुलः मम समीपं आगत्य उवाच— "मम पुत्रपुत्र्यौ शापपरिहारस्य उपायं वद।" तदा अहम् अग्निं उवाचम्— "हे वह्ने, गौतमीं गच्छ, तत्र शंकरं पूजय, बलवान्, तं जगन्नाथं ज्ञापय।" "महेश्वरस्य शक्त्या, या तव शरीरे स्थिताऽस्ति, तस्यैव कारणात् तव संतति जाताऽस्ति; अतः—" "देवदेवं शापं सूचय, यथा शम्भुः तव संततेः कल्याणं रक्षणं च करोतु।" "भक्त्या देवदेवीं स्तुत्वा, शिवः तुष्टः भविष्यति, तदा तव पुत्रपुत्र्यौ विषये कामान् लप्स्यसि।" एवं मम वचनं श्रुत्वा, अग्निः गङ्गां गत्वा, तत्र महेश्वरं वेदसम्मतान् वाक्यैः स्तुतिभिः पूजयामास। "नमः जगन्नाथाय, विश्वस्य स्रष्ट्रे, विश्वरूपाय, निर्मलाय, आद्याय, स्वयम्भुवे।" "यः अग्निरूपेण संहरति, आपरूपेण सृजति, सूर्यरूपेण रक्षति—तं त्रिनेत्रं नमामि।" ततः अनन्तः, शुभः, अक्षरः भगवान् तुष्टः अभवत्, अग्निं देवैः पूजितं वरं दत्वा। अग्निः विनयेन शिवं उवाच— "तव शक्तिः मयि स्थिताऽस्ति; तस्याः सुन्दरः पुत्रः सुवर्णः लोकेषु प्रसिद्धः जातः।" "तथा सुवर्णा पुत्री तव, हे जगन्नाथ; परस्परशक्तिसंयोगात्, तस्य दोषात्, उभौ एवं जातौ।" "दोषात् संततिः दूषिता; शिव, सर्वे देवाः शापं दत्तवन्तः—हे भगवन्, तयोः शान्तिं कुरु।" तदा अग्नेः प्रार्थनया शम्भुः शुभं वचनं उवाच। "मम शक्त्या, तव शक्त्या च, सुवर्णः महाबलः जातः; सर्वसमृद्धिः तस्मिन् सुवर्णे संगृहीता।" "न संदेहः, हे अग्ने, मम वचनं शृणु—सः त्रैलोक्यस्य पावकः भविष्यति।" "सः एव लोके अमृतः, सः एव देवप्रियः, सः एव भोगमोक्षः, सः एव दक्षिणा।" "सः एव सर्वरूपः; आचार्येष्वपि सः आचार्यः। तस्य शक्तिं परमां ममोत्पन्नां जानीयाः।" "विशेषतः, या तव मध्ये स्थिताऽस्ति, तस्य विचारस्य किम् आवश्यकता? तया विना सर्वं अपूर्णम्; तया सर्वसमृद्धिः पूर्णा।" "जीवतापि, सुवर्णं विना सर्वे मृत्यवः; गुणहीनः धनवान् पूज्यते, गुणवान् दरिद्रः न।" "अतः सुवर्णः अतिशयितः न भविष्यति; तथापि सुवर्णा उत्तमा सति चञ्चला।" "तया सर्वं दृश्यं अपूर्णं वा पूर्णं वा, पूर्णं भविष्यति; तपसा, जपेन, होमैः त्रीषु लोकेषु सा लभ्यते।" एवं शिवस्य वचनं श्रुत्वा, अग्निः तुष्टः अभवत्, तस्य पुत्रपुत्र्यौ कल्याणं प्राप्तवन्तौ।