इन्द्रः शोकात् न म्रियते स्म, तस्य भ्रातरः ऊचुः—"वयं जीवामः इति।" तदा इन्द्रः पुनः तान् छित्त्वा अपि तैः "मा हन्याः" इति उक्तम्। द्वेषेण समाक्रान्तचित्तः स इन्द्रः स्वस्वभ्रातृभ्यः, ये मातुः गर्भे विश्वासपूर्वकं स्थिताः, किंचित् दयाम् अपि न चकार। एवं गर्भः खण्डशः कृतः, प्रत्येकः जीवन् हस्तपादाद्यङ्गयुक्तः अभवत्। सप्त सप्त खण्डान् दृष्ट्वा इन्द्रः महद् विस्मयं प्राप। एकः सन् अपि स गर्भः बहुविधरूपान्, कल्याणरूपान्, शोभनरूपान् च आसाद्य, नानारूपेण क्रन्दित्वा स्थितः। तदा हरिः अवदत्—"मा रुदत" इति। अनन्तरं ते मरुतः, बलवन्तः, महाशक्तिसम्पन्नाश्च, गर्भ एव परस्परं संवादम् अकुर्वन्, मोहं विहाय इन्द्रं प्रति वाक्यम् ऊचुः। तेषां माता अगस्त्यस्य, मुनिशार्दूलस्य, आश्रमे स्थित्वा, "यस्य पिता अस्माकं पिता च, तव भ्राता च अस्ति, तस्य सख्यं त्वया बहुमतम्" इत्यादि उक्तवती। "हे मुनिश्रेष्ठ, वयं जानिमः यत् तव मनः अस्मासु स्नेहितम् अस्ति; यत् पापकृत्यं चाण्डालः करोति, तत् वज्रधारी इन्द्रः न करोति।" एतानि वाक्यानि श्रुत्वा अगस्त्यः क्षुभितः तस्मात् देशात् निर्गत्य, गर्भशूलपीडितायै दित्यै वाक्यम् ऊचुः। स च अगस्त्यः सचीपतेः प्रति क्रुद्धः शापम् अदात्—"हे हरि, युद्धे ते शत्रवः सदा तव पृष्ठम् पश्यन्तु; गर्वितानां हि एष एव जीवन्नपि मृत्युः—यदा शत्रवः रणभूमौ पलायमानानां पृष्ठम् पश्यन्ति।" तदा दितिः अपि क्रुद्धा सती, गर्भस्थं इन्द्रं शप्तवती—"यतः किञ्चिदपि वीर्यकर्म न कृतं, एषः शापः त्वां प्राप्स्यति; स्त्रीभिः तिरस्कृतः त्वं, हे हरि, राज्यं ह्रास्यसि।" एतस्मिन्नन्तरे प्रजापतिः कश्यपः, अगस्त्याद् इन्द्रकृतं श्रुत्वा संतप्तः, तत्र आगतः; तदा गर्भस्थ इन्द्रः भीतः पितरं प्रति अवदत्—"अहं अगस्त्यदित्योरुभयतः निर्गन्तुं भीतः अस्मि।" कश्यपः आगत्य, बालस्य संस्कारं च, गर्भस्थस्य च इन्द्रस्य स्थितिं दृष्ट्वा, दित्याः शापं च, अगस्त्यस्य वचनानि च श्रुत्वा, शोकार्तः अभवत्। सः अवदत्—"निष्क्रमतु, इन्द्र; पुत्र, त्वया किम् अधर्मकृतं? शुद्धवंशसम्भूताः जनाः पापे मनः न स्थापयन्ति।" तदा वज्रधारी इन्द्रः लज्जितः, नम्रशिराः, निर्गत्य, वाक्यम् अवदत्—"यदत्र हितं उक्तं, तदवश्यम् अहं करिष्यामि।" ततः कश्यपः, लोकपालैः सहितः, माम् उपेत्य, सर्वं यथावत् आख्यात्, पुनः देवैः सह पृष्टवान्। "दित्याः गर्भस्य शान्तिः, इन्द्रशापस्य निवारणं, गर्भस्थेषु च सर्वेषां च इन्द्रस्य सख्यं, तेषां आरोग्यं, सचीपतेः निःपापता, अगस्त्यशापस्य क्रमशः नाशः"—एतत् सर्वं प्रार्थितम्। ततः अहम् आदरात् कश्यपं प्रति अवदं—"हे प्रजापते कश्यप, त्वं वसुभिः लोकपालैः सह शीघ्रं गौतमीं नदीं गच्छ, इन्द्रेण सह स्नात्वा, सर्वैः सह महेशानं स्तौहि।" तदा शिवस्य प्रसादेन सर्वं शुभं भविष्यति इति उक्त्वा, कश्यपः तस्मिन्काले गौतमीं गतः। स्नात्वा, स्वैरेव श्लोकैः देवाधिदेवं स्तौतुं आरब्धवान्, सर्वदुःखनिवारणार्थम्। केवलं द्वे एव श्रेयसी—गौतमी पुण्यनदी वा, शिवः करुणासिन्धुः वा। "रक्ष, हे शङ्कर, देवाधिदेव; रक्ष, हे जगदर्चित; रक्ष, हे शुद्धवाक्पते; रक्ष, हे नागभूषण। रक्ष, हे धर्म, वृषवाहन; रक्ष, त्रयीदर्शिन्; रक्ष, लक्ष्मीपत्, भूमिधर; रक्ष, शर्व, गजचर्माम्बर। रक्ष, त्रिपुरान्तक; रक्ष, शशाङ्कशेखर; रक्ष, यज्ञेश, सोमेश; रक्ष, वरद। रक्ष, करुणानिधे; रक्ष, शुभद; रक्ष, सर्वाधार; रक्ष, पालय, हे इन्द्र। रक्ष, प्रभाकर, धनाधिप; रक्ष, ब्रह्मार्चित; रक्ष, सर्वेश, सिद्धनाथ; रक्ष, पूर्ण—नमस्ते।" "ये प्राणिनः संसारदुःखवनान्तरे भ्रमन्ति, तेषां चित्तदुःखिनां, त्वमेव एकः शरणं, हे शिव, करुणासिन्धो।" इति स्तुवन्तं कश्यपं प्रति वृषध्वजः साक्षात् प्रकट्य, वरं दातुम् उद्यतः। कश्यपः अपि विनयेन शिवं प्रति वाक्यम् अवदत्, ततः इन्द्रकृत्यं विस्तारतः निवेदयामास। शापः, पुत्रनाशः, परस्परद्वेषः, शक्रस्य पातकप्राप्तिः, शापग्रहनं—एतानि वृषाकपिना दित्यै च अगस्त्याय च उक्तानि। "मरुतः, तव पुत्राः, एकं विहाय पञ्चाशत्, सर्वे सौभाग्यवन्तः स्युः, हविर्भागभागिनः च। ते सदा इन्द्रेण सह सुखेन वसन्तु। यत्र यत्र इन्द्रस्य हविर्भागः यज्ञे स्यात्, तत्र तत्र मरुतः प्रथमतः स्युः—अत्र संशयः नास्ति। इन्द्रः मरुद्भिः सहितः कदापि न पराजेयः, सदा विजयी भविष्यति। सुखेन वस, हे प्रजापते।" "अद्य प्रभृति यः भ्रातृहत्या एवम् आचरिष्यति, तस्य वंशविनाशः, नाशश्च सदा भविष्यति।" इति शम्भुः अपि अगस्त्यं मुनिशार्दूलं सम्यक् सम्बोधितवान्।