बलवन्तं शक्रं प्रति तदा तम् गर्भस्थो भ्राता उवाच—"युद्धे विहाय अन्यत्र त्वया मया गच्छता एव युद्धं कर्तव्यम्, न चेदं तव उचितं, महाबाहो शक्र। त्वं शतक्रतुः सहस्राक्षः शचीपतिः पुरन्दरः वज्रधारी देवानामधिपः; तवेदृशं कर्म न शोभते, प्रभो। यदि युद्धे तव स्पृहास्ति, महाबाहो, मम निष्क्रमणस्य यथेष्टं उपायं कुरु; मार्गात् मां अपसारय। महान्तः अपि आपद्गतेषु न कदापि पापकर्म कुर्वन्ति; अज्ञः निरायुधं युद्धाय न प्रेषयेत्। त्वं पण्डितः वज्रपाणे, मां हन्तुं न लज्जसे किम्? साधवः कदापि निन्द्यं कर्म न कुर्वन्ति। किं कीर्त्या वा पुण्येन वा भ्रातॄन् गर्भस्थांश्च कामनया हत्वा? किमत्र पुंस्त्वमस्ति? यदि युद्धे तव निष्ठा मयि एव, तर्हि अहं सन्देहं विना तव पुरतः स्थितः, वज्रपाणे, मुष्टिं समुत्क्षिप्य। बालघ्नः ब्राह्मणघ्नः विश्वासघातकश्च—एतेषां कर्मणां फलं प्राप्नोति; किमर्थं, शक्र, मां हन्तुमिच्छसि? यस्याज्ञया सर्वं चराचरं प्रवर्तते, स एव बालकमिव मां हन्यात्; तत्र का कीर्तिः वा पुंस्त्वं वा?" एवं भाषमाणे तस्मिन्, इन्द्रः क्रोधलुब्धया बुद्ध्या वज्रेण तं गर्भं छित्त्वा ताडितवान्; तत्र दयाभावः न क्वचित् दृश्यते। शोकात् स न मृतः; भ्रातरः ऊचुः—"वयं जीवामः।" पुनः इन्द्रेण छिन्नाः, ते ऊचुः—"मा नः हन्याः।" इन्द्रः द्वेषेण मोहितचित्तः, भ्रातॄन् गर्भस्थांश्च विश्वासिनः दयां न चकार। एवं तं गर्भं खण्डशः छित्त्वा, तेषां प्रत्येकस्य हस्तपादाद्यवयवाः सजीवन्तः; सप्त सप्त रूपेण तान् दृष्ट्वा स विस्मितः। एक एव सन्, ते गर्भाः बहुविधरूपाः, शोभनाः, कल्याणाः जाताः, विविधरूपेण रुरुदुः; हरिः तान् अवोचत्—"मा रुद्यथ।" ततः ते मरुतः जाताः, बलवन्तः, महाशक्तिसम्पन्नाः; गर्भस्थाः अपि परस्परं संवाद्य इन्द्रं सम्बोधितवन्तः—"जनन्यः, यः अगस्त्याश्रमस्थः वयं यस्य पुत्राः, स तव भ्राता; त्वया मैत्री मह्यते। वयं तव स्नेहं जानिमः, वज्रपाणे, यद् चाण्डालः करोति, तदिन्द्रः न करोति।" एवं श्रुत्वा अगस्त्यः कोपसमाकुलचित्तः, दुःखिता दीत्यै तं गर्भव्यथां निवेद्य उक्तवान्। तत्र अगस्त्यः शचीपतेः प्रियतमे क्रुद्धः शापमदात्—"हे हरि, युद्धे शत्रवः सदा तव पृष्ठं पश्यन्तु; गर्विणां हि शत्रुभिः युद्धे पृष्ठदर्शनं जीवन्मरणमेव।" दीत्यपि कोपिता इन्द्रं गर्भस्थं शप्तवती—"यत् न पुंस्कर्म कृतं, तेन शापोऽयं तव भविष्यति; स्त्रीभिः अवमानं प्राप्य, हरि, राज्यं ह्रास्यसि।" एतस्मिन्नन्तरे प्रजापति: कश्यपः अगस्त्यवचनात् इन्द्रकृत्यश्रवणेन सन्तप्तः आगतः; तत्र गर्भस्थः इन्द्रः पितरं भीतः उवाच—"अहं अगस्त्यदित्योः भीतः निष्क्रान्तुं न इच्छामि।" कश्यपः तत्र आगत्य, शिशोः संस्कारं च, गर्भस्थं च इन्द्रं दृष्ट्वा, दीत्याः शापं अगस्त्यस्य वचनं च श्रुत्वा, दुःखितः अभवत्। स उवाच—"निष्क्रम, इन्द्र; पुत्र, किं पापं त्वया कृतम्? शुद्धवंशजाः कदापि पापकर्म न चिन्तयन्ति।" तदा वज्रपाणिः इन्द्रः लज्जितः, अधःशिराः निष्क्रान्तः, उवाच—"यत् कुशलमिहोच्यते, तदहं नूनं करिष्यामि।" ततः कश्यपः लोकपालैः सहितः मम समीपं गत्वा, यद्भूतं तत्सर्वं निवेद्य, देवैः सहितः पुनः मम पृष्टवान्—"दित्याः गर्भस्य शान्तिः, इन्द्रशापस्य निवारणं, गर्भस्थैः इन्द्रस्य च मैत्री, तेषां आरोग्यं, शचीपतेः निष्कल्मषता, अगस्त्यशापस्य क्रमशः शमः च।" अहं कश्यपं विनयेन अब्रुवम्—"प्रजापते कश्यप, त्वं वसुभिः लोकपालैश्च सह शीघ्रं गौतमीं नदीं गच्छ, इन्द्रं च सह; तत्र स्नात्वा महेशानं सर्वैः सह स्तौहि।" ततो, शिवस्य प्रसादेन सर्वं शुभं भविष्यति; इति कश्यपः 'एवं भवतु' इत्युक्त्वा तदा गौतमीं जगाम। स्नात्वा, स भगवान् देवानां नाथं तैः श्लोकैः स्तुतवान्, सर्वदुःखनिवृत्तये। गौतमी पुण्या नदी शिवो वा करुणासिन्धुः—एव द्वौ एव श्रेयांसौ इति निगद्यते। "रक्ष, शङ्कर, देवानां नाथ; रक्ष, लोकपूजित; रक्ष, शुद्ध वागीश; रक्ष, नागाभरण। रक्ष, धर्म, वृषवाहन; रक्ष, त्रैविद्यदर्शिन्; रक्ष, लक्ष्मीपति, भूतधारिन्; रक्ष, शर्व, गजचर्माम्बर। रक्ष, त्रिपुरान्तक; रक्ष, चन्द्रशेखर; रक्ष, यज्ञनाथ, सोमनाथ; रक्ष, कामदायक। रक्ष, करुणालय; रक्ष, शुभप्रद; रक्ष, सर्वमूल; रक्ष, पालय, इन्द्र। रक्ष, दीपक, धननाथ; रक्ष, ब्रह्मपूजित; रक्ष, सर्वनाथ, सिद्धनाथ; रक्ष, पूर्ण—नमस्ते।" एवं तद् चरितं, भगवतः प्रसादेन सर्वे दोषा निवारिताः, शान्तिः प्राप्ता, सौहार्दं च पुनरुत्पन्नम्।