मायः इन्द्रस्य प्रासादम् आगत्य सर्वं तस्मै निवेदितवान्। ततः हरिः मायायै, यः मायावी, पृष्टवान्—‘किम् अहं करवानि?’। मायः हर्षेण स्वां मायां हरये दत्तवान्। हरिः तुष्टः पुनः पृष्टवान्—‘किम् अहं करवानि, माय? कथय।’। तदा मायः उक्तवान्—‘अगस्त्यस्य आश्रमम् गच्छ। तत्र दिति गर्भिणी वसति। तां तत्र सेवस्व, किञ्चित् कालं तिष्ठ। हे मघवन्, तस्या गर्भं प्रविश्य, वज्रं धारयन्, तं विकसन्तं गर्भं छिन्धि यावत् सः न शम्यति वा न म्रियते। यावत् तं वज्रेण ताडय, तदा शत्रुः न स्थास्यति।’ मघवन् ‘एवं भवतु’ इति उक्त्वा मायायाः पूजां कृत्वा, एकाकी, विनीतः, दितिं मातरं समीपम् अगच्छ, दैत्यजननीं देव्या सेवाम् अकरोत्; सा इन्द्रस्य विरोधभावम् न अवगच्छत्। यः गर्भे स्थितः, तं सर्वं देवेशेन कृतम्; मुनिप्रभावः—कश्यपस्य—अप्रमादी, अचलः च। ततः सहस्राक्षः पुरन्दरः वज्रं गृहीत्वा, गर्भं प्रविशितुम् इच्छन्, दीर्घकालं तत्र स्थितवान्। सन्ध्यायाम् दितिं शिरः प्रक्षालित्वा सुप्तां दृष्ट्वा, वज्रधारणः, ‘एषः समयः’ इति उक्त्वा, गर्भं प्रविशत्। इन्द्रं वज्रधारणम्, हन्तुम् उद्यतम् दृष्ट्वा, गर्भस्थः पुनः पुनः निर्भयम् भाषितवान्—‘वज्रधारिन्, किम् माम् न रक्षसि? स्वं भ्रातरं हन्तुम् इच्छसि। संग्रामे भ्रातृहतनात् अन्यत् पापम् नास्ति। युद्धे एव, वीर्यवान्, मम निर्गमनात् पश्चात् एव युध्य। अतः एषः ते न उचितः, शक्र। त्वं शतक्रतुः, सहस्राक्षः, शचीपतिः, पुरन्दरः, वज्रधारिन्, देवेशः; एषः कार्यः ते न उचितः, प्रभो। यदि युद्धे इच्छसि, वीर्यवान्, तदा यथेष्टम् मम निर्गमनम् आयोजय; माम् मार्गात् अपाकरोति। विपदः अपि महान्तः न दुष्कृत्यं कुर्वन्ति; अज्ञः निर्बलः च युद्धे न प्रवर्तते।’ ‘त्वं विद्वान् वज्रधारिन्; किम् त्वं लज्जां न अनुभवसि माम् ताडयन्? साधवः कदापि न निन्दितं कर्म कुर्वन्ति। किं यशः वा पुण्यं भ्रातृहतनात्, गर्भस्थेभ्यः कामात् हत्याय वा? किं वीर्यं तत्र? यदि युद्धे तव निष्ठा मयि एव, भ्रातः, तदा निःसंशयं अहम् तव पुरतः स्थितः, वज्रधारिन्, मुष्टिं उत्तोल्य। बालहन्ता, ब्राह्मणहन्ता, विश्वासघातकः—एषः कर्मफलम् लभते। शक्र, किम् माम् हन्तुम् इच्छसि?’ ‘यस्य आज्ञया सर्वम् चलाचलम् अस्ति—सः बालम् इव मां हन्ति। किं यशः वा वीर्यं तत्र?’ इति भाषमाणे, इन्द्रः वज्रेण गर्भं छित्तवान्; क्रोधलोभाभ्याम् मूढाः दया न यत्रापि दृश्यते। सः शोकात् न मृग्यते; भ्रातरः उक्तवन्तः—‘वयम् जीवामः।’ इन्द्रः पुनः छित्तवान्; ते उक्तवन्तः—‘मा हन्याः।’ इन्द्रः द्वेषेण बुद्धिः नष्टः, मातरि गर्भस्थेभ्यः भ्रातृभ्यः विश्वासिनः दया न अकरोत्। तथा गर्भः खण्डशः कृतः, प्रत्येकः जीवन्, हस्तपादादिभिः अंगैः; तं सप्तसप्ततया दृष्ट्वा, सः महद् विस्मयं प्राप्नोत्। एकः सन्, गर्भाः नानारूपाः, शुभाः सुन्दराः च अभवन्, नानारूपेण रुदन्तः; हरिः उक्तवान्—‘मा रुदन्तु।’ ततः मारुताः जाताः, बलवन्तः, महाशक्तयः; गर्भे अपि, ते परस्परं वदन्तः, मोहः नष्टः, इन्द्रम् अभाषन्त। तेषां जननी, अगस्त्याश्रमवासी, मुनिशार्दूलस्य, तस्य पिता अस्माकं पिता च, तव भ्राता च, तव मित्रत्वम् अतीव मन्यते। ‘हे मुने, वयं जानिमः तव मनः अस्मासु स्नेहपूर्णम् अस्ति; यद् चाण्डालः करोति, इन्द्रः वज्रधारिन् तथा न करोति।’ इति वाक्यानि श्रुत्वा, अगस्त्यः उद्विग्नः, दितिं गर्भवेदनया व्यथितां प्रति अगच्छत्। तत्र अगस्त्यः, कोपात्, शचीप्रियं शप्तवान्—‘हे हरि, युद्धे ते शत्रवः सदा तव पृष्ठं पश्यन्तु; गर्वितस्य एषः जीवन्न मृत्युः—यदा शत्रवः युद्धे पलायमानस्य पृष्ठं पश्यन्ति।’ दितिः, कोपात्, गर्भस्थे इन्द्रं शप्तवती—‘यतः वीर्यं न कृतम्, एषः शापः तव भविष्यति; नार्याः द्वारा अपमानम् प्राप्य, हे हरि, राज्यं नष्टं भविष्यति।’ एतस्मिन्नेव काले, प्रजापतिः कश्यपः, अगस्त्यात् इन्द्रस्य कर्म श्रुत्वा, उद्विग्नः, आगच्छत्; इन्द्रः, गर्भस्थः, पितरं भीतः संबोधितवान्—‘अहं गर्भात् निर्गन्तुम् भीतः, अगस्त्यदित्योः कारणात्।’ तदा प्रजापतिः कश्यपः आगच्छत्, बालस्य कर्मविधिं दृष्ट्वा, इन्द्रस्य गर्भस्थत्वम्, दित्याः शापं, अगस्त्यस्य वचनम् श्रुत्वा, दुःखितः अभवत्। सः उक्तवान्—‘निष्क्रम, इन्द्र; पुत्र, किं पापम् अकरः? शुद्धवंशजाः कदापि दुष्कृत्ये मनः न स्थापयन्ति।’ इन्द्रः, वज्रधारिन्, गर्भात् निर्गतः, लज्जितः, शिरः नतवान्, उक्तवान्; तस्य रूपः एव सत्कृत्यदुष्कृत्ययोः प्रमाणम् ददाति। सः उक्तवान्—‘यद् इह हितम् उक्तम्, तद् निश्चितम् करिष्यामि।’ ततः कश्यपः, लोकपालैः सह, मम समीपम् आगच्छत्; सर्वम् यद् घटितम्, तद् पुनः निवेद्य, देवैः सह पुनः पृष्टवान्। तत्र गर्भस्य शान्तिः, इन्द्रशापस्य निवारणम्, गर्भस्थैः इन्द्रस्य च मित्रत्वम् निश्चितम्।