ततः संशयमना देवश्रेष्ठः तारां पप्रच्छ—“सत्यं वद, अस्य पुत्रस्य जनकः कः? सोमः वा बृहस्पतिः वा?” इति। देवैः पृष्टा सा ताराऽपि न प्रत्यवदत्। तदा वीरः पुत्रः, शत्रुनां संहारकर्ता, तां शापयितुं आरभत। किन्तु ब्रह्मा तं तद्वेगं निरोधयामास, तदनन्तरं तारां संशयस्य विषये पप्रच्छ—“सत्यं वद, हे तारे, कस्य पुत्रः अयम्?” इति। तदा ताराऽपि करौ संयोज्य ब्रह्मणे प्रत्यवदत्—“सोमस्य एषः पुत्रः, हे पितामह।” ततः सोमराजः, स्वस्य पुत्रस्य शिरः गन्धं घ्राणयित्वा, हर्षमभ्यजायत। स तं बुद्धिमन्तं बालं बुद्ध इति नाम दत्तवान्। बुद्धः तु आकाशे अन्येषां विपरीतम् उदयति। ततः बुद्धः वैरोचनकन्यायां पुत्रं उत्पादितवान्; तस्य महाबलः पुत्रः पुरूरवाः, इलायाः पुत्रः अभवत्। उर्वश्याम् सप्त पुत्राः तस्य महात्मनः अभवन्। एवं सोमस्य पुण्यजननं ते कथितम्। अधुना, हे मुनिश्रेष्ठ, तस्य वंशस्य पुण्यं श्रुणु, यः सौभाग्यं, दीर्घायुष्यम्, आरोग्यं, पुण्यं, कामानां च पूर्तिं ददाति। केवलं सोमस्य जन्मश्रवणात् पापात् विमुक्तिः भवति। अथ, हे मुनिश्रेष्ठ, बुद्धस्य विद्वान् पुत्रः पुरूरवाः अभवत्, यः तेजस्वी, उदारः, यज्ञनिष्ठः, दानशीलः च। स ब्रह्मवादिन्, शौर्ये अजितः, युद्धे शत्रुभिः दुर्जेयः, अग्निहोत्र्यः, यज्ञपतिः च अभवत्। स सत्यवादी, धर्मात्मा, कामनियमपरः, त्रिलोक्यां यशसा अनुपमः अभवत्। स ब्रह्मवादिन्, धर्मज्ञः, सत्यवादी च, उर्वश्य्या प्रसिद्धया, तया स्वगर्वं त्यक्त्वा, वरितः। तया सह राजा दश वर्षाणि, पञ्च, षट्, पञ्च, सप्त, अष्ट, दश, पुनः अष्ट वर्षाणि च वसति स्म, हे द्विजाः। स चैत्तरथवनान्ते, मन्दाकिन्याः तटे, अलकानगर्यां, नन्दनवनस्य उत्तमे च रमणीयस्थले वासं कृतवान्। उत्तरे कुरुषु, फलेन रम्ये वृक्षे, गन्धमादनस्य पादे, मेरुशिखरे च उत्तरे। तेषु दिव्यवनान्तरे, यत्र देवाः विचरन्ति, राजा उर्वश्य्या सह परमं सुखं अनुभूतवान्। पुण्ये भूमौ, यत्र महर्षयः स्तुवन्ति, पृथिव्याः पतिः प्रयागे राज्यं स्थापितवान्। एवं स इलायाः वंशजः, प्रतिष्ठानायां गङ्गायाः उत्तरतटे, महात्मा राजा वसति स्म। तस्य सप्त पुत्राः, देवपुत्रसमानाः, गन्धर्वलोके प्रसिद्धाः अभवन्—अयुः, अमावसुर्बुद्धिमान्, विश्वायुर्धर्मात्मा, श्रुतायुः, द्रिधायुः, वनायुः, बह्वायुः—सर्वे उर्वश्य्याः पुत्राः। अमावसोरपि उत्तराधिकारी राजा भीमः अभवत्, तस्य पुत्रः काञ्चनप्रभः, यः प्रसिद्धः नृपतिः अभवत्। काञ्चनस्य पुत्रः सुहोत्रः, विद्वान् महाबलः च अभवत्; सुहोत्रात् केशिन्यां जन्मग्रहणं कृत्वा जाह्नुः अभवत्। स महान् यज्ञसत्रं, महाविषसत्रं च अकरोत्; तदा गङ्गा पतिस्नेहात् स्त्रीरूपेण प्रवृत्ता। तस्य अनिच्छायामपि, गङ्गा तस्य यज्ञशालां प्रविष्टवती। सर्वतः यज्ञवाटं गङ्गया प्लावितं दृष्ट्वा, सुहोत्रः क्रुद्धः गङ्गाम् शप्तवान्—“ते जलं पीत्वा तव प्रयत्नं विफलं करिष्यामि।” इति। “एतत् गर्वस्य फलं त्वं शीघ्रं प्राप्नुहि!” इति। महर्षयः दृष्ट्वा गङ्गां राजा जाह्नुना पीतां, तां जाह्नवीं तस्मै पुत्रीकृत्य दत्तवन्तः। जाह्नुः युवनाश्वस्य कन्यां कावेरीं पत्नीरूपेण स्वीकृतवान्। युवनाश्वस्य शापात् गङ्गा मध्ये मार्गे विहाय, उत्तमं कावेरीं नदीं प्रविष्टवती, या दोषरहितः जाह्नोः पत्नी अभवत्। जाह्नुः कावेरीं धर्मपत्नीं स्नेहपूर्णां सूनन्दं धर्मात्मानं पुत्रं उत्पादितवान्; तस्य पुत्रः अजकः अभवत्। अजकस्य उत्तराधिकारी बलाकाश्वः, यः मृगयासक्तः राजा अभवत्; तस्य पुत्रः कुशः अभवत्। कुशस्य चत्वारः पुत्राः दिव्यतेजसः अभवन्—कुशिकः, कुशनाभः, कुशाम्बः, मूर्तिमान् च। कुशिकः वनवासिन्, गोपालकेषु वृद्धः, तपस्यां स्थितः, पुत्रं इन्द्रसमानं प्रार्थयामास। “एवं पुत्रं लभेय” इति चिन्तयन्, इन्द्रः भयात् तं उपगम्य, सहस्रवर्षे पूर्णे, कुशिकं तपस्यायाम् अवलोकयामास। तं तीव्रतपसा स्थितं दृष्ट्वा, सहस्राक्षः इन्द्रः, पुत्रदाने समर्थः, तस्य नित्यसखा अभवत्। पुत्रकामनायै, देवश्रेष्ठः इन्द्रः, स्वयं पुत्ररूपेण जन्मं कर्तुम् अयोजनम्; अतः साक्षात् माघवः कुशिकस्य पुत्रः गाधिः अभवत्। गाधेः पत्नी पौराऽभवत्; तस्य गाधिः पुत्रः अभवत्। गाधेः शुभा, सौभाग्यवती कन्या सत्यवती नाम्ना अभवत्। गाधिः तां सत्यवतीं काव्यपुत्राय ऋचीकाय पत्नीं दत्तवान्; तया प्रसन्नः भर्गवः भृगुवंशजः पतिरूपेण तां स्वीकृतवान्। पुत्रकाम्यया ऋचीकः गाधेः अपि यज्ञार्थं हविः संयोजितवान्; ततः पत्नीं आह्वयन्, भर्गवः ऋचीकः ताम् उवाच—“हे शुभे, त्वं एतत् हविः स्वयम् उपयोगय, मातया सह; तवात् तेजस्वी पुत्रः, क्षत्रियश्रेष्ठः जातः भविष्यति।