तदा सर्वमङ्गलाय, स्थैर्यसमृद्ध्यर्थं, बृहस्पतिः स्मरन् अस्मान् उभौ, महेन्द्रस्याभिषेकं सम्पादयतु इति निश्चितम्। यद् यद् शुभं कर्म कृतं यत्र वा पूर्वजन्मनि, तद् सर्वं स्फुटं सिध्यतु; हे गोदावरी, नमः ते। यः कश्चन एवं स्मरन् गौतमीस्नानेन, अस्माकं कृपया तस्य धर्मः पूर्णः भवति; सः पूर्वजन्मकृतदोषात् विमुक्तः पुण्यवान् भवति। एवं संमत्य, हृष्टौ इन्द्रः च बृहस्पतिः, देवगुरुणा नेतृत्त्वेन, महेन्द्रस्य महान् अभिषेकः कृतः। तेन, या नदी शुभा जाता, सा मङ्गला इति प्रसिद्धा; तस्याः सङ्गमे पवित्रता, गङ्गायाः सदृशी मङ्गलप्रदा। इन्द्रेण स्तूयमानः, विश्वरूपः विष्णुः स्वयमुपस्थितः; शक्रः जगन्नाथात् भूमिं त्रैलोक्यसमां प्राप्तवान्। तत्र सः गोविन्द इति नाम्ना प्रसिद्धः; वज्रधारी भूमिं त्रैलोक्यसमां प्राप्तवान्। तत्र हरिना दत्ता, गोविन्दः हरिः अभवत्; त्रैलोक्याधिपत्यं हरिना हरेः प्राप्तम्, हे मुने। येन स्थैर्यं स्थापितम्, महेश्वरात् देवदेवात्; तत्र बृहस्पतिः देवगुरुः महेश्वरं स्तुतवान्। महात्मनो देवाधिपतेः राज्यस्थैर्याय, सिद्धेश्वरः देवैः पूजितः तत्र लिङ्गरूपेण प्रकटितः। तदनन्तरं, तद् तीर्थं गोविन्दनाम्नि प्रसिद्धम्, मङ्गलासङ्गमं च, पूर्णतीर्थं परमं। तद् इन्द्रतीर्थं च, बार्हस्पत्यं च, यत्र सिद्धेश्वरः, विष्णुः, गोविन्दः सन्निहिताः। यत् स्नानं, दानं, पुण्यकर्म च तत्र क्रियते, तत् सर्वं अक्षयम्, पितृभ्यः अतीव प्रियं। यः तस्य तीर्थस्य महात्म्यं शृणोति, पठति, स्मरति च प्रतिदिनम्, सः नष्टं राज्यं पुनः लभते। उभयोः तटयोः, हे श्रेष्ठमुने, सप्तत्रिंशत्सहस्राणि तीर्थानि, सर्वसिद्धिप्रदानि तत्र सन्ति। पूर्णतीर्थात् महान् अन्यः कश्चन तीर्थः नास्ति, यः पुरुषः जन्मतः तत्र सेवा न करोति, सः निष्फलः। रामतीर्थं इति प्रसिद्धं, गर्भहत्या-पापं नाशयति; केवलं श्रवणेन सर्वपापविमुक्तिः। इक्ष्वाकुवंशे जातः, क्षत्रियः, लोके प्रसिद्धः, बलवान्, बुद्धिमान्, शूरः, शक्रवत् नगराधिपः। दशरथः राजा, पूर्वजं राज्यं बलीव शासनं कृतवान्; तस्य त्रिसंभूता पत्न्यः। कौशल्या, सुमित्रा, कैकेयी—सुप्रभा, सौभाग्ययुक्ता, शुभलक्षणसम्पन्ना तस्य पत्न्यः। यदा सः राजा अयोध्यायाः राज्यं शासनं कृतवान्, हे मुने, वसिष्ठः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, तस्य प्रधानपुरोहितः आसीत्। तत्र न व्याधिः, न दुर्भिक्षः, न अनावृष्टिः, न कश्चित् क्लेशः ब्राह्मणेषु, क्षत्रियेषु, वैश्येषु, विशेषतः शूद्रेषु आसीत्। सर्वे आश्रमाः पृथक्-पृथक् सुखानुभवम् अपि यदा सः इक्ष्वाकुवंशजः राजा शासनं कृतवान्। कस्मिंश्चित् स्थले, देवदानवयोः राज्यार्थं संघर्षः अभवत्; कदाचित् देवाः विजयी, कदाचित् अन्ये। एवं प्रवृत्ते, हे नारद, त्रैलोक्यं महान् क्लेशं अनुभूतम्; ततः अहं दैत्यदानवान् संबोधितवान्। परन्तु विशेषतः देवाः मम वचनं न श्रुतवन्तः; पुनः महान् युद्धः तेषु अभवत्। देवाः विष्णुं च ईशानं च जगन्नाथं उपगच्छन्; तौ देवाः, असुराः, दैत्यदानवान् च संबोधितवन्तौ। ये तपसा बलवन्तः, तैः पुनः तपः कृत्वा युद्धं कर्तव्यम् इति उक्तम्; तदनन्तरं सर्वे तपः कर्तुं संनिश्चय्य निर्गतवन्तः। परन्तु देवाः द्वेषेण पूर्णाः, पुनः राक्षसान् उपगच्छन्; देवदानवयोः भीषणं युद्धं अभवत्। तत्र न देवाः, न दैत्यदानवाः विजयी; युद्धे प्रवृत्ते, आकाशवाणी अभवत्। येषु राजा दशरथः पक्षे सन्ति, त एव विजयी; अन्ये न। ततः श्रुत्वा, देवाः च दानवाः च विजयाय प्रवृत्तवन्तः; वायुः शीघ्रं गत्वा राजानं उपगच्छ्य अब्रवीत्। राजन्, देवदानवयोः युद्धे आगन्तव्यम्; यत्र दशरथः, तत्र विजयः प्रसिद्धः। अतः, देवपक्षे स्थितव्यम्, यथा देवाः विजयी भवन्ति। वायोः वचनं श्रुत्वा, दशरथः अब्रवीत्—'अहं निश्चितं आगमिष्यामि; वायोः यथेष्टं गच्छ।' वायुः गत्वा, दैत्याः राजानं उपगम्य अब्रुवन्—'राजन्, अस्माकं पक्षे अपि सहायः भवितव्यः।' हे दशरथ, विजयः तव अधीनः; अतः दैत्याधिपाय सहायः भवितव्यः। तदा राजा, यः पूर्वं वायुना प्रार्थितः, अब्रवीत्—'अहं पूर्वं प्रतिज्ञातवान्; दैत्यदानवाः गच्छन्तु।' सः राजा तदनुसारं आचरन्, स्वर्गं गत्वा, दैत्यदानवराक्षसैः सह युद्धं कृतवान्। देवसंघे निरीक्षति, नमुचेश्च भ्रातरः तीक्ष्णबाणैः राज्ञः अक्षं भङ्गितवन्तः।