भक्तिः त्वयि स्वर्गमुक्त्युपायस्य सीढिरिव भवति, हे विश्वनिवास, तव पादप्राप्तिफललाभाय। किन्तु बुद्धिमन्तः तां केवलं सीढिं न मन्यन्ते। अतः करुणामय, त्वयि मम भक्तिः सदा भवतु; तव रूपसेवायाः खलु कोऽपि उपायो नास्ति। स्वमहिमानं दृष्ट्वा, भगवन्, पापिनः अपि अस्मान् अनुगृहाण। त्वं स्थूलः सूक्ष्मश्च, अनादिरनन्तश्च, पितामाता च, असत्सत् च। एवं वेदपुराणैः स्तूयमानं सोमेश्वरं नमामि। ततः तुष्टौ हरिहरौ, देवाधिदेवौ, उचतुः—"यत् किमपि हृदयेन कामितं वरं वृणीष्व, दुर्लभं अपि।" इन्द्रः देवाधिदेवाय उवाच—"मम राज्यं पुनःपुनः लभ्यते नश्यति च; स तु दुर्योगः नश्यतु। मम राज्ये स्थैर्यं भवतु, मम सर्वं अचलम् अस्तु। यदि यूयं देवाधिदेवौ तुष्टौ, सर्वं सदा स्थिरं भवतु।" तदा "एवं अस्तु" इति हरिणा अनुमोदितं वचनं तयोः हर्षपूर्णयोः उक्तं। तौ हसन्मुखौ दृष्ट्वा, परमां कृपां प्रापतुः। तौ, ययोः स्वरूपं न क्षीयते न च अधिष्ठानं न च विक्रियते, सर्वलोकाश्रयौ, भोगमोक्षप्रदौ। त्रैविध्यं दैवतं, महातीर्थं, गौतमी, कामदं—तत्र एषा मन्त्रेण श्रद्धया स्नानं कार्यम्। बृहस्पतिः महेन्द्रस्य मङ्गलायाभिषेकं कुर्यात्, आवां चिन्तयन्, ऐश्वर्यस्थैर्यसिद्धये। यानि पुण्यानि अस्मिन्वा पूर्वजन्मनि कृतानि—तानि सर्वाणि सिध्यन्तु; हे गोदावरी, नमस्ते। एवं स्मरन् यः गौतमीं स्नाति, तस्य धर्मः पूर्णो भवति, स पूर्वजन्मकृतदोषात् विमुक्तः पुण्यवान् भवति, अस्माकं कृपया। इति संमत्य, हृष्टौ इन्द्रबृहस्पती, सुराचार्येण महेन्द्रस्य महाभिषेकं कृतवन्तौ। तेन सा नदी मङ्गलाख्या अभवत्; तया सह सङ्गमः पुण्यः, गङ्गासमानमङ्गलप्रदः। इन्द्रेण स्तूयमानः विष्णुः, विश्वमूर्तिः, साक्षात् प्रादुरभवत्; शक्रः जगन्नाथात् त्रैलोक्यसमां पृथ्वीं प्राप्तवान्। तत्र सः गोविन्द इति प्रसिद्धः अभवत्; वज्रधरः त्रैलोक्यसमां पृथ्वीं प्राप्तवान्। तत्र हरिणा दत्तं राज्यं, गोविन्दः हरिः अभवत्; त्रैलोक्यराज्यं हरिणा हरिणैव लब्धम्, हे मुने। येन स्थैर्यं स्थापितं, सः महेश्वरः, देवदेवः—तत्र बृहस्पतिः, सुराचार्यः, महेश्वरं स्तुतवान्। देवेश्वरस्य, महात्मनः, राज्यस्थैर्यार्थं, सिद्धेश्वरः देवैः पूजितः, तत्र लिङ्गरूपेण प्रादुरभवत्। ततोऽस्मात् तीर्थं गोविन्दाख्यं प्रसिद्धं अभवत्, मङ्गलसङ्गमं च पूर्णतीर्थं च परमं। इन्द्रतीर्थं च बृहस्पत्यं च तत्र प्रसिद्धं, यत्र सिद्धेश्वरः, विष्णुः, गोविन्दः च सन्निधिं कुर्वन्ति। यत् तत्र स्नानदानपुण्यकर्म क्रियते, तत् सर्वं अक्षयं पितृभ्यः प्रियतमं। यः तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं शृणोति, पठति, स्मरति वा प्रतिदिनं, तस्य नष्टं राज्यं पुनः लभ्यते। उभयतोटे, हे मुनिश्रेष्ठ, सप्तत्रिंशत्सहस्राणि तीर्थानि, सर्वसिद्धिप्रदानी। पूर्णतीर्थात् महत्तमं तीर्थं नास्ति, महाफलदं; यः जनः जन्मना तत्र सेवा न करोति, सः निष्फलः। रामतीर्थं नाम, गर्भहत्या-पापं नाशयति; तस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापात् विमुच्यते। इक्ष्वाकुवंशे जातः, क्षत्रियः, लोके प्रसिद्धः, बलवान्, बुद्धिमान्, शूरः च शक्रवत् नगरेश्वरः। दशरथः राजा बलेः इव पितृराज्यं पालयामास; तस्य त्रयो भार्याः आसन्। कौशल्या, सुमित्रा, कैकेयी—सर्वाः कुलीनाः, सौभाग्यशालिन्यः, रूपसम्पन्नाः, शुभलक्षणयुताः च। तस्य राजा अयोध्यां पालयतः, हे मुने, वसिष्ठः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, प्रमुखः पुरोहितः आसीत्। न तत्र रोगः, न दुर्भिक्षं, न अनावृष्टिः, न च ब्राह्मणक्षत्रियवैश्येषु, विशेषतः शूद्रेषु, काचित् पीडा आसीत्। सर्वे तपोवनाः पृथक् पृथक् हृष्टाः आसन्, तस्य इक्ष्वाकुवंशजस्य राज्ये। कस्मिंश्चित् स्थले देवासुराणां राज्यार्थं सङ्घर्षः अभवत्; कदाचित् देवाः, कदाचित् अन्ये विजयं प्राप्नुवन्। एवं स्थिते, हे नारद, त्रयो लोकाः महता क्लेशेन पीडिताः; तदा अहम् दैत्यान् दानवान् च संबोधितवान्। किन्तु देवाः विशेषतः मम वचनं न शुश्रूषुः; पुनः महायुद्धं तेषां मध्ये अभवत्। देवाः विष्णवे च ईशानाय च जगन्नाथाय जग्मुः; तौ उभौ देवांश्च, असुरांश्च, दैत्यदानवान् च संबोधितवन्तौ—"ये तपसा बलिनः, ते पुनः तपः कुर्वन्तु, ततः युद्धं कुर्युः" इति। तदुक्त्वा सर्वे तपः कर्तुं निश्चयेन जग्मुः। किन्तु देवाः ईर्ष्यया राक्षसान् पुनः उपगम्य, देवदानवयोर् भीषणं युद्धं अभवत्। तत्र न देवाः, न दैत्यदानवाः विजयं प्राप्नुवन्; युद्धे प्रवर्तमाने, आकाशवाणी आकाशे व्यजायत।