सर्वे देवाः, अनन्तं, अच्युतं, परमेश्वरं, जामदग्न्यं, वरुणरूपं, इन्द्ररूपं, यमरूपं च नमस्कुर्वन्ति। त्रिलोकस्वरूपं, सर्वज्ञं, सरस्वतीवदनस्थं, परमं देवमुपास्य, नमः कुर्वन्ति। अघवर्जितः, श्रीवत्साङ्कः, लक्ष्म्याः समन्वितः, बहुभुजः, बहुः पादः, बहुः कर्णः, बहुः नेत्रः, बहुः शिराः च, आनन्दस्वरूपः, तं प्राप्य सुखिनः भवन्ति। ये जनाः, यावत् त्वां शरणं न गच्छन्ति, तावद् भाग्यविहीनाः, दुःखदुषिताः, तिष्ठन्ति। मोक्षकामिनः त्वां सूक्ष्मं, परमं, अनन्तं, ओंकारसारं, प्रकृतितः परं, चिन्मयं, आनन्दमयं इति वदन्ति। इच्छारहिताः अपि, पंचविधैः महायज्ञैः, त्वां पूजयन्ति; सर्वकामसिद्ध्याः, संसारसागरं तरित्वा, तव दिव्यं लोकं प्राप्नुवन्ति। समानदृष्ट्या, षड्वेगान् पश्यन्तः, शान्तचित्ताः, ज्ञानात् कर्मफलत्यागं कृत्वा, ध्यानात् शम्भोः सायुज्यं प्राप्नुवन्ति। न वर्णः, न धर्माः, न वेदाः, न ध्यानं, न समाधिः—एषां किञ्चिदपि न; भक्त्या रुद्रं, शिवं, शङ्करं, सोमं नमस्कुर्वन्ति। मूढः अपि, शम्भोः पादभक्त्या, तव मोक्षरूपं प्राप्नोति; ज्ञानं, यज्ञं, तपः, ध्यानं, दानं, महाफलानि च सर्वाणि लभते। एषा परमफलः—सोमेश्वरभक्तिः, दिवा रात्रं, सर्वजीवप्रियः, दृष्टश्रुतफलः। तव भक्तिः स्वर्गमोक्षस्य सीढी, विश्वधाम, तव पादप्राप्त्यर्थं; बुद्धिमन्तः तां केवलं सीढीमिति न वदन्ति। तस्मात्, करुणासिन्धोः, मम तव भक्तिः स्यात्; तव रूपसेवानं साधनं नास्ति; स्वमहत्त्वं दृष्ट्वा, प्रभो, पापिनः अपि अस्मान् अनुगृह्य। त्वं स्थूलः च सूक्ष्मः च, अनादिः च नित्यः च, पिता माता च, असत् सत् च; वेदपुराणैः स्तुतः, सोमेश्वरं नमस्कुर्वे। ततः हरिः हरः च, देवाधिदेवौ, तुष्टौ, उचतु:—यद् यत् हृदयेषु इच्छसि, वरं व्रणीहि, दुरलभं अपि। इन्द्रः देवाधिदेवम् उवाच—मम राज्यं पुनःपुनः लभ्यते नष्टं च; तद् दुर्भाग्यं समाप्तं स्यात्। राज्ये स्थिरः स्याम्, सर्वं मम अचलम् स्यात्; यदि देवाधिदेवौ तुष्टौ, सर्वं नित्यं स्थिरं स्यात्। "एवं भवतु"—हरिवचनम् अनुमोद्य, द्वौ हृष्टौ उक्तवन्तौ। तयोः मुखानि स्मितानि दृष्ट्वा, परमं अनुग्रहम् प्राप्तवन्तौ। द्वौ, अव्ययस्वभावौ, निराधारौ, निःपरिवर्तौ, सर्वलोकाश्रयौ, भोगमोक्षप्रदौ। त्रैधिव्यं, महातीर्थं गौतमी, कामपूरिका—तत्र, एषा मन्त्रेण, श्रद्धया स्नानं कुर्यात्। बृहस्पतिः, शुभकाम्याय, महेन्द्रस्य अभिषेकं कुर्यात्, आवयोः स्मरणं कृत्वा, स्थैर्यलाभाय। यद् यद् शुभं कर्म, अस्मिन वा पूर्वजन्मनि कृतम्—सर्वं तद् सिद्धिं गच्छतु; गोदावरी, नमः ते। यः एवं स्मृत्वा गौतमीस्नानं करोति, आवयोः प्रसादात्, तस्य धर्मः पूर्णः, पूर्वजन्मदोषात् विमुक्तः, पुण्यवान् भवति। एवं संमत्य, हृष्टः इन्द्रः बृहस्पतिः च, महेन्द्रस्य महाभिषेकं कृतवन्तौ, देवगुरुणा नेतृत्त्वेन। तेन, नदी शुभा "मङ्गला" इति अभवत्; तया संगमः पुण्यः, गङ्गायाः तुल्यशुभः। इन्द्रेण स्तुतः, विश्वरूपः विष्णुः साक्षात् प्रकटितः; शक्रः जगतीं, त्रैलोक्यसमानाम्, विश्वनाथात् प्राप्तवान्। तत्र, गोविन्दः इति नाम्ना प्रसिद्धः; त्रैलोक्यसमानां भूमिं वज्रधरः प्राप्तवान्। तत्र, हरिः दत्तवान्, गोविन्दः हरिः अभवत्; त्रैलोक्याधिपत्यं हरिः हरितः प्राप्तवान्। यत्र स्थैर्यं स्थापितम्, महेश्वरात्, देवाधिदेवात्; तत्र, बृहस्पतिः, देवगुरुः, महेश्वरं स्तुतवान्। महेन्द्रस्य राज्यस्थैर्याय, सिद्धेश्वरः, देवैः पूजितः, तत्र लिङ्गरूपेण प्रकटितः। तस्मात्, तद् तीर्थं "गोविन्दम्" इति प्रसिद्धम्, "मङ्गलासंगमम्" "पूर्णतीर्थम्" च। "इन्द्रतीर्थम्" "बर्हस्पत्यं" च तत्र, यत्र सिद्धेश्वरः, विष्णुः, गोविन्दः च स्थिताः। यद् यद् स्नानं, दानं, पुण्यकर्म तत्र क्रियते, तत् सर्वं अक्षयम्, पितृभ्यः प्रियतमतम्। यः तद् तीर्थस्य माहात्म्यं प्रतिदिनं शृणोति, पठति, स्मरति, तस्य राज्यलाभः भवति। उभयोः तटयोः, मुनिश्रेष्ठ, सप्तत्रिंशत्सहस्राणि तीर्थानि, सर्वसिद्धिप्रदानि। पूर्णतीर्थात् महान् अन्यः तीर्थः नास्ति; यः जनः जन्मतः तस्य सेवा न करोति, सः निष्फलः। रामतीर्थः इति प्रसिद्धः, गर्भहत्या पापं नाशयति; तस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापात् विमुक्तिः। इक्ष्वाकुवंशे जातः, क्षत्रियः, लोके विख्यातः, बलवान्, बुद्धिमान्, शूरः, शक्रसमानः, नगराधिपः। राजा दशरथः, पूर्वपितृराज्यं बलीवद् शासितवान्; तस्य त्रिः पत्न्यः। कौशल्या, सुमित्रा, कैकेयी—सर्वाः कुलीनाः, सौभाग्ययुक्ताः, शोभनाङ्गनाः, शुभलक्षणसम्पन्नाः, तस्य भार्याः आसन्।