सर्वमङ्गलदायिनीं, कीर्तिदायिनीं, कीर्तिरूपां, रूपदायिनीं, सर्वरूपधारिणीं, सुखदायिनीं, सुखस्वरूपां, शुद्धशुद्धां, शान्तिदायिनीं, शान्तिरूपां, शङ्करजां, पानदायिनीं, पानरूपां, तेजोमयीं भगवतीं, वामनं श्रीसम्पदाधिपतिं, धूमध्वजधारिणं, सर्वलोकदायकं, दानरूपं, कमलनयनं, करुणासिन्धुं, त्रैलोक्यगतात्मानं, दुःखनाशनकुशलं विष्णुं, जयजयकारैः स्तुत्वा, भक्तः शिरसि हस्तं स्थापयितुं प्रार्थयामास। एवं स्तुत्वा, शङ्खचक्रगदाधरः भगवान् तस्मै सर्वकामफलप्रदं वरं दत्त्वा तुष्टः अभवत्। धन्वन्तरिः, वरप्राप्त्या हृष्टचित्तः, गोविन्दं देवाधिपतिं पुरतः स्थित्वा वरं प्राप्य, नम्रः राजा विष्णुं उवाच – “देवाधिपत्यं कामये। तत् त्वया दत्तं, प्रयोजनं प्राप्तवान्।” विष्णुः स्तुतः पूजितः तत्रान्तर्दधे। ततः स राजा कालेन देवाधिपत्यं प्राप्तवान्। इन्द्रः, पूर्वकर्मफलसञ्चयात्, स्वस्थानात् त्रिः पतितः। नहुषात्, वृत्रवधात्, सिन्धुसेनवधात्, अहल्यासंयोगात्, अन्यैः च कारणैः स इन्द्रः पदच्छुतः अभवत्। पुनः पुनः तानि स्मरन्, चिन्तासन्तापाकुलचित्तः इन्द्रः बृहस्पतिं वाक्पतिं उवाच – “कस्मात् मम राज्यं नष्टं? काले काले पदच्छुत्या लज्जां प्राप्नोमि, या पुरुषाणां परमदुःखम्।” बृहस्पतिः हरिं उवाच – “गच्छ ब्रह्माणं पृच्छ। स भूतं, भविष्यत्, वर्तमानं च वेद।” ततो महर्षी तौ ब्रह्माणं नमस्कृत्य पप्रच्छतुः – “भगवन्, शचीपतिः इन्द्रः कस्मात् दोषात् राज्यात् पतितः? प्रभो, संशयं निवारय।” ब्रह्मा दीर्घध्यानानन्तरं बृहस्पतिं उवाच – “अपूर्णकर्मदोषात् स राजपदात् पतितः। देशकालादिदोषैः, श्रद्धामन्त्रविप्रयोगैः, दानदोषैः, अशुद्धद्रव्यदानात्, विशेषतः देवपितृदेवतावमानपापात्, embodied beings मध्ये कर्मापूर्णता जायते। तस्मात् अहङ्कारः, दुःखम्, पदक्षयः च दुष्परिहारः; disturbed mind वाले के लिए कर्मफलम् दुःखदं भवति। कार्यं न सिद्ध्यति, तस्मात् चित्तं न विक्षिप्येत्; कर्मापूर्णे सर्वदुःखं जायते।” ताभ्यां पूर्वकथा अपि उक्ता – आयुषः पुत्रः धन्वन्तरिः पुण्यात्मा। तमसः बाधा विष्णुना नष्टा, पूर्वजन्मकथाः वर्णिताः। तौ श्रुत्वा विस्मितौ पुनः ब्रह्माणं पप्रच्छतुः – “कस्य उपायेन दोषजनितं विघ्नं निवारयामः?” ब्रह्मा पुनः ध्यानं कृत्वा उवाच – “दोषहेतुं, सिद्धिकारणं, दुःखसागरपाराय उपायं शृणुतः। दुःखितहृदयाणां शरणं, जीवन्मुक्तिः अपि; गौतमीं देवीं गत्वा, हरिं शङ्करं च स्तुत्वा। अन्यः शुद्ध्युपायः नास्ति। सर्वं परित्यज्य, तौ गौतमीं अगच्छतुः। यथाकालं स्नात्वा, हर्षितौ देवौ तां स्तुत्वा। मच्छ्याय नमः, कूर्माय नमः, वराहाय नमः पुनः पुनः; नरसिंहाय देवाय, वामनाय नमः पुनः पुनः। हयग्रीवाय, त्रिविक्रमाय नमः; बुद्धरूपाय, रामरूपाय, कल्किरूपाय नमः। अनन्ताय, अच्युताय, जामदग्न्याय, वरुणरूपाय, इन्द्ररूपाय, यमरूपाय नमः। परमेश्वराय, त्रिलोकवपुषे, सरस्वतीवदनाय, सर्वज्ञाय नमः। अनाथ, श्रीयुक्त, लक्ष्मीसंवलितवक्षसि, बहुबहुरूपाय – बाहु, जंघा, पाद, कर्ण, नेत्र, शिरः – बहुधा; सुखरूपं प्राप्त्वा, बहवः सुखिनः अभवन्। ये जनाः त्वां शरणं न गच्छन्ति, हे हरि, करुणासिन्धो, ते भाग्यहीनाः, अशुद्धदुःखपीडिताः तिष्ठन्ति। मोक्षकामाः त्वां सूक्ष्मं, परमं, अनन्तं तेजः, ओंकारसारं, प्रकृतितः परं, चिद्रूपं, आनन्दरूपं वदन्ति। अकामाः अपि, हे प्रभो, पञ्चमहायज्ञैः त्वां पूजयन्ति; सर्वकामसिद्ध्याः संसारसागरं पारं कृत्वा, दिव्यं तव धाम प्रविशन्ति। समत्वभावेन, षड्वेगदर्शनात्, शान्तचित्तेन, ज्ञानात् कर्मफलत्यागं कृत्वा, ध्यानात् शम्भो, त्वां प्रविशन्ति। न जातिः, न कर्माणि, न वेदाः, न ध्यानं, न समाधिः; अहं भक्त्या रुद्रं, शिवं, शङ्करं, सोमशान्तचित्तं नमामि। मूर्खः अपि, हे शम्भो, तव चरणभक्त्या तव मोक्षरूपं प्राप्नोति; ज्ञानयज्ञतपोध्यानदानमहाफलैः। एतत् परमं फलम् – सोमेश्वरभक्तिः दिनरात्रि, या सर्वजीवेषु प्रियं, दृष्टश्रुतफलं।