सर्वेषां भूतानां प्रभवन्, शेषशय्यायां विश्रान्तः, गोविन्दः सर्वव्यापी, विश्वस्य स्रष्टा—तस्य जयः, तस्य नमः। विश्वस्य धारकः, पालकः, विजयस्य अधिपः, सत्तासत्ताभ्यां स्वरूपः, धर्ममाधवः—तस्य पुनः जयः। कामानां पूर्तिकर्ता, कामस्वरूपः, गुणसागरः रामः, पुष्टिदाता, श्रीपतिः, मङ्गलप्रदाता—तेषां जयः। भूताधिपः, सर्वजनाधिपः, मनुष्यानां स्रष्टा, कर्मदाता, कर्मस्वरूपः, पीतवस्त्रधारी—तस्य जयः। सर्वस्य प्रभुः, सर्वस्वरूपः, मङ्गलमूर्तिः, सत्त्वाधिपः, वेदविद्—तस्य नमः, तस्य जयः। जन्महेतुः, जन्मन्यवस्थितः, परमात्मा, मोक्षप्रदाता, मोक्षस्वरूपः, भोगप्रदाता, केशवः—तस्य जयः। लोकाधिपः, भूताधिपः, पापनाशकः, भक्तप्रियः, चक्रधरः—तस्य नमः, तस्य जयः। मानप्रदाता, मानस्वरूपः, लोकपूजितः, धर्मप्रदाता, धर्मस्वरूपः, संसारातीतः—तस्य जयः। अन्नप्रदाता, अन्नस्वरूपः, वाक्पतिः, शक्तिप्रदाता, शक्तिस्वरूपः, परमजयवरदः—तस्य जयः। यज्ञप्रदाता, यज्ञस्वरूपः, पद्मनयनः, दानप्रदाता, दानस्वरूपः, कैटभवधः—तस्य जयः। कीर्तिप्रदाता, कीर्तिस्वरूपः, रूपप्रदाता, सर्वरूपधारी, सुखप्रदाता, सुखमूर्तिः, शुद्धशुद्धिकर्ता—तस्य जयः। शान्तिप्रदाता, शान्तिस्वरूपः, शङ्करसम्भवः, पेयप्रदाता, पेयस्वरूपः, प्रकाशमूर्तिः—तस्य जयः। वामनः, धनाधिपः, धूमध्वजधारी, सर्वलोकप्रदाता, दातारूपधारी—तस्य नमः, तस्य जयः। एष एव त्रैलोक्यगतात्मा, भूतानां दुःखनाशनकुशलः, पद्मनयनः, करुणासागरः, विष्णोः, मम शिरसि हस्तं स्थापय। एवम् स्तुवन्, भगवान् शङ्खचक्रगदाधरः, तस्मै सर्वकामफलप्रदं वरं दत्तवान्। धन्वन्तरिः, वरप्राप्त्या हृष्टचित्तः, गोविन्दं देवाधिपं पुरतः स्थितवान्। राजा तं नमस्कृत्य उक्तवान्—"देवाधिपत्यं इच्छामि"—तद् विष्णोः अनुग्रहेण प्राप्तम्, स्वार्थं सिद्धम्। स्तुत्वा पूज्य च विष्णुः तत्र अन्तर्धानम् अगच्छत्। कालेन राजा देवाधिपत्यं प्राप्तवान्। पूर्वकर्मफलात् इन्द्रः शताक्षः स्वस्थानात् त्रिः पतितः। नहुषात्, वृत्रवधात्, सिन्धुसेनवधात्, अहल्यासंयोगात्, अन्यैः च हेतुभिः। तानि पुनः पुनः स्मरन्, इन्द्रः दुःखशोकाकुलचित्तः, वाचं बृहस्पतये वाक्यं अब्रवीत्। "किं कारणं, वाक्पते, यत् राज्यं नष्टम्? पुनः पुनः पदनाशेन, लज्जां प्राप्नोमि, यः मानवस्य महाप्राज्ञः।" "कः कर्मणां गम्भीरमार्गं, जीवपथं वेत्ति? अन्यः न जानाति सर्वभूतगूढं रहस्यं।" बृहस्पतिः हरये उक्तवान्—"ब्रह्माणं पृच्छ। सः भूतं, भविष्यत्, वर्तमानं वेत्ति।" तेन उक्तं, तयोः द्वयोः महर्षयोः, मम समीपं आगत्य, अञ्जलिं कृत्वा, इदं वाक्यम् ऊचतु। "भगवन्, कस्य दोषात् शचीपतिः इन्द्रः राज्यपातं प्राप्नोति? प्रभो, संशयं निवारय।" ततः अहम्, दीर्घध्यानानन्तरं, बृहस्पतये उक्तवान्—"अपूरणीयकर्मदोषात् राज्यपातः।" देशकालादिदोषैः, श्रद्धामन्त्रदोषैः, दानदोषैः, अशुद्धद्रव्यदानेन—विशेषतः देवपितृदेवतावमानदोषात्, एषा अपूर्णता जीवेषु जायते। अतः अभिमानः, दुःखम्, पदनाशः दुष्परिहरणीयः; कर्म कृतं अपि दुःखाय भवति, चित्तविक्षेपेण। कर्म न सिद्ध्यति; अतः चित्तं न क्षोभयेत्; अपूर्णकर्मणः, कः दुःखं न जायते? तयोः पूर्वकथां अपि अकथयम्—धन्वन्तरिः आयुषः पुत्रः, महात्मा। तमः बाधा उत्पन्ना, विष्णुना नष्टा; पूर्वजन्मादिकं वर्णितम्। श्रुत्वा, तौ विस्मितौ भूत्वा, पुनः माम् ऊचतु। "कथं दोषजनितं विघ्नं निवारयेत्?" पुनः ध्यानं कृत्वा, अहम् उक्तवान्—"दोषहेतुम्, सिद्धिहेतुम्, दुःखसागरात् पारमार्गं शृणु।" एष एव दुःखितहृदयाणां शरणम्, जीवन्मुक्तिः; गौतमीं देवीं गत्वा, हरिं शङ्करं च स्तुत्वा। अन्यः शुद्धिमार्गः नास्ति; सर्वं त्यक्त्वा, तौ गौतमीं अगच्छत्। यथाकालं स्नात्वा, हर्षपूर्णौ देवौ तां स्तुत्वा। "नमः मत्स्याय, कूर्माय, वराहाय, पुनः पुनः नमः। नरसिंहाय, वामनाय, पुनः पुनः नमः।" "नमः हयग्रीवाय, त्रिविक्रमाय, नमः। बुद्धरूपाय, रामरूपाय, कल्किरूपाय नमः।" इति कथा।