नृपते, यः भक्त्या वेदवचस्येतं शृणोति, स्मरति वा, पठति वा, तं वयं तीरं प्रापयामः। यत्र सोमराजेन सह गङ्गातटे औषधिभिः सहेदं मन्त्रं पठ्यते, तत्र स तीरः धान्यतीर्थं कथ्यते। ततः प्रभृति स तीरः औषधमयः, शुभः, अमृतः, वैदिकः, मातृतीर्थं च भवति। यः तत्र स्नानं, जपं, होमं, दानं, पितृयज्ञं, अन्नदानं वा करोति, स अनन्तं पुण्यं प्राप्नोति। उभयोः तटयोः षट् लक्षाधिकं तीर्थं विद्यते, यानि सर्वपापनाशकानि, सर्वसमृद्धिवर्धकानि च। विदर्भसङ्गमं तथा रेवतीसङ्गमं पुण्यं यदभवत्, तद् पुराणविद्भिः ज्ञातं अहं ते कथयामि। तत्र महातपस्वी भरद्वाजः नाम ऋषिः आसीत्; तस्य भगिनी रेवती, विकृतवपुः, विकृतस्वरा च आसीत्। भरद्वाजः, भगिन्याः विकृतरूपं दृष्ट्वा, गङ्गायाः दक्षिणतटे गम्भीरचिन्तनः स्थितः। "कस्मै दास्यामि एतां भगिनीं, घोरवपुषं कन्यां? कोऽपि न गृह्णाति, भगिनी दातव्यैव," इति स चिन्तयामास। "कन्या दुःखस्य कारणं, जीवितेऽपि मृत्युसमानं," इति स स्वाश्रमं मध्ये विचिन्त्य, तत्र महर्षिः भरद्वाजं द्रष्टुं आगतः। स षोडशवर्षीयः, सुन्दरः, शान्तः, संयतः, गुणनिधिः, काठः नाम्ना प्रसिद्धः आसीत्; स भरद्वाजं नमस्कृत्य स्थितः। भरद्वाजः तं ब्राह्मणं काठं सत्कृत्य, आगमनकारणं पप्रच्छ। काठः अपि भरद्वाजं उवाच—"अहं विद्यायाः अभिलाषी, भवद् दर्शनं इच्छामि; यथायोग्यं कुरु।" भरद्वाजः तं उवाच—"यद् इच्छसि पठ, पुराणानि, स्मृतयः, वेदाः, धर्मागमाः च।" काठः प्रत्युवाच—"सर्वं जानामि, महाबुद्धे; शीघ्रं वद। पुण्येन जातः, धर्मनिष्ठः, गुरुसंनतिः, विनीतः, विद्वान् शिष्यः लभ्यते।" "अहं पापरहितः, सेवापरः, श्रद्धावान्, कुलीनः, सत्यवादी शिष्यः; मां ब्राह्मण, उपदिश।" इति उक्त्वा, "एवं भवतु," इति भरद्वाजः सर्वविद्यां तस्मै उपदिश्य, काठः तुष्टः सन्तुष्टः भरद्वाजं उवाच—"गुरो, यत् तव हृदयम् अभिप्रेतं, दातुम् इच्छामि; वद, दुर्गमं अपि। गुरो, नमामि।" "विद्यां प्राप्त्वा, ये मोहात् गुरुम् न तुष्टाः, ते चन्द्रतारकपर्यन्तं नरके पतन्ति।" "मम भगिनीं तव पत्नीत्वेन गृह्य, विधिपूर्वकं तया सह स्नेहपूर्वकं वस; एष दानम् इच्छामि।" "शिष्यः गुरौ भ्राता वा पुत्रः सदा भवेत्, गुरुः पितासमानः; तर्हि किम् एष सम्बन्धः?" "मम वचनं सत्यम्; आदेशः तव दानम्; सर्वं स्मर, हे काठ, रेवतीं संपूर्णचेतसा गृह्य।" "एवं भवतु," इति काठः गुरुवचनात् रेवतीं हस्तेन गृह्य, विधिवत् दत्तां दृष्ट्वा। तत्र काठः रेवत्याः सौन्दर्यार्थं, शिवस्य तुष्ट्यर्थं, देवेशं शङ्करं पूजयामास। रेवती तत्र सुन्दरी, सुललिताङ्गी, अप्रतिमरूपा अभवत्; रेवत्याः अभिषेकजलं तत्र प्रवाहितम्। तत् गङ्गायां रेवतीनदी अभवत्, या सौन्दर्यसमृद्धिं दात्री प्रसिद्धा। पुनः, विविधान् कुशान् उपयुज्य, शुभरूपसिद्ध्यर्थं अभिषेकं कृतवान्; सा विदर्भा नदी अभवत्। यः श्रद्धया रेवतीगङ्गासङ्गमे स्नानं करोति, स सर्वपापमुक्तः विष्णुलोके पूज्यते। तथा, हे मुने, विदर्भागौतमीसङ्गमे श्रद्धया स्नानं कृत्वा, स तदानीं भोगमोक्षं लभते। उभयोः तटयोः शतं श्रेष्ठं तीर्थं विद्यते, यानि सर्वपापनाशकानि, सर्वसिद्धिदानि च। गङ्गायाः उत्तरतटे पूर्णतीर्थं प्रसिद्धं; तत्र अज्ञातेन अपि स्नात्वा, पुरुषः शुभत्वं प्राप्नोति। पूर्णतीर्थस्य महत्त्वं कः वर्णयितुं शक्नुयात्, यत्र चक्रपाणिः त्रिशूलधारी च स्वयं स्थिताः। कल्पारम्भे, आयुषः पुत्रः धन्वन्तरिः नाम्ना, अनेके यज्ञाः कृतवान्, तेषु अश्वमेधः श्रेष्ठः। बहु दानं दत्त्वा, बहु भोगं भुक्त्वा, भोगविषमत्वं ज्ञात्वा, परमवैराग्यं स्वीकृतवान्। सागरातीतगिरिशिखरे, वा गङ्गातटे, शिवविष्णुगृहे, विशेषतः पुण्यसङ्गमे, यत्र तपः, होमः, जपः च अक्षयं भवति; इति ज्ञात्वा, धन्वन्तरिः तत्र महातपः कृतवान्। ज्ञानवैराग्ययुक्तः, भीमेशपादशरणं गत्वा, गङ्गासागरसङ्गमे घोरं तपः अकरोत्। पूर्वं, महादैत्यः, राज्ञा युद्धे पराजितः, भयात् सहस्रवर्षं सागरे प्रविष्टः। धन्वन्तरिः वनं प्रविश्य, तस्य पुत्रः राज्यं प्राप्तवान्; राजा वैराग्यं प्राप्त्वा, तदानीं सागरात् निर्गतः।