एकदा पञ्चजन इति नामकः पुत्रः राजा अभवत्। तस्य पुत्रः वीर्यसम्पन्नः अंशुमान् नाम आसीत्। अंशुमानः पुत्रः खट्वाङ्ग इति ख्यातः दिलीपः अभवत्, यः स्वर्गात् पृथिवीं सम्प्राप्तः क्षणमात्रं जीवितवान्। तेन निश्चयेन, बुद्ध्या, सत्येन च त्रयो लोकाः विजिताः। दिलीपस्य पुत्रः महाबलः भगीरथः अभवत्। स एव प्रभुः गङ्गां, सर्वनदीषु श्रेयसीं, पृथिव्यां अवातारयत्, तां सागरं प्रति निनाय, अपि च तां स्वकन्यां चकार। अतः सन्तः भगीरथवंशं चिन्तयन्तः गङ्गां "भागीरथी" इति कथयन्ति। भगीरथस्य पुत्रः श्रुत इति प्रसिद्धः राजा अभवत्। श्रुतस्य पुत्रः धर्मिष्ठः नाभागः, तस्य पुत्रः अम्बरीषः, यस्य पुत्रः सिन्धुद्वीपः। सिन्धुद्वीपस्य वीर्यवान् पुत्रः अयुतजित्, तस्य पुत्रः ख्यातिमान् ऋतुपर्णः। ऋतुपर्णः बलवान् नलस्य मित्रं च, दिव्याक्षविद्यायाम् निपुणः, तस्य पुत्रः आर्तपर्णिः, राजा, राज्ञां मध्ये प्रसिद्धः। आर्तपर्णेः पुत्रः सुदासः, इन्द्रस्य सखा च राजा, तस्य पुत्रः सुदास इति ख्यातः सौदासः। स एव कल्माषपादः, मित्रसह इति अपि प्रसिद्धः; तस्य पुत्रः सर्वकर्मा नाम्ना विख्यातः। सर्वकर्मणः पुत्रः अनरण्यः, प्रसिद्धः; तस्य पुत्रः निघ्नः, निघ्नस्य द्वौ पुत्रौ—अनमित्रः रघुश्च, राजर्षिभ्यां श्रेष्ठौ। अनमित्रस्य पुत्रः विद्वान् दिलीपः। दिलीपस्य पुत्रः दिलीपः एव, यः रामस्य प्रपितामहः। दिलीपस्य पुत्रः रघुः, दीर्घबाहुः। अयोध्यायां प्राचीनकाले महाबलः अजयः राजा आसीत्, तस्मात् दशरथः जातः। दशरथात् धर्मात्मा, महायशाः रामः अभवत्; रामस्य पुत्रः कुशः। कुशात् अतिथिः जातः, धर्मात्मा, महायशाः च; अतिथेः पुत्रः वीर्यवान् निषधः। निषधस्य पुत्रः नलः, नलस्य पुत्रः नभः; नभसः पुण्डरीकः, तस्मात् क्षेमधन्वा स्मृतः। क्षेमधन्वनः पुत्रः देवानीकः, महाबलः; देवानीकात् अहीनगः प्रभुः अभवत्। अहीनगस्य पुत्रः राजा सुधन्वा; सुधन्वनः पुत्रः शलः। शलस्य पुत्रः उक्यः, धर्मशीलः; तस्य पुत्रः वज्रनाभः, वज्रनाभस्य पुत्रः नलः, महात्मा। ऋषे, प्राचीनपरम्परायां द्वौ नलौ प्रसिद्धौ—एकः वीरसेनस्य पुत्रः, अन्यः इक्ष्वाकुवंशनन्दनः। एते राजानः, इक्ष्वाकुवंशनिर्मितानां मध्ये प्रमुखाः, विवस्वतः तेजस्विनः वंशे मुख्यतया कीर्त्यन्ते। यः कश्चन विवस्वतः सृष्टिं सम्यक् पठति, स सूर्यं, पितृयज्ञपूजितं, प्रजापोषकं, विवस्वन्तं सुतसमृद्धं प्राप्नोति। हे विद्वांसः, सोमस्य पिता महर्षिः अत्रिः आसीत्, यः ब्रह्मणः चित्तात् प्रजासृष्टौ संकल्पे प्रथमं जातः। प्राचीनकाले सः त्रिसहस्रं दिव्यवर्षाणि अनुत्तरं नाम तपः अकरोत्। तस्मात् वीर्यं ऊर्ध्वं प्रस्थितं, तत् सोमः अभवत्; तस्य नेत्राभ्यां दश धाराः वारिणः निर्गता, दिशः प्रकाशयन्त्यः। तदा यज्ञविधिना दश देव्योऽण्डं जगृहुः, तं गर्भं धारयितुं चक्रुः, किं तु धारयितुं न अशक्नुवन्। ताः देव्यः तं गर्भं धर्तुं अशक्ताः, तं परित्यज्य, सः सर्वासु दिशः भूमौ अपतत्। सोमं पतितं दृष्ट्वा, ब्रह्मा, जगतां पितामहः, सर्वभूतहिताय रथे स्थापयामास। तस्य पतनकाले, देवाः, ब्रह्मपुत्राश्च, अन्ये च महर्षयः, अत्रेः पुत्रं परमात्मानं स्तोतुं प्रचक्रमुः। स्तूयमाने तस्मिन्, सोमस्य तेजः सर्वान् लोकान् सर्वतोऽन्वपोषयत्। तेन श्रेष्ठेन रथेन, सः सप्तत्रिंशद्वारं समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं प्रदक्षिणमकरोत्, पुण्यं प्रदक्षिणं चकार। तेन निष्क्रान्तेन तेजसा भूमौ प्रविष्टे, तस्मात् औषधयः उत्पन्नाः, येन जगत् पोष्यते। तेजः पुनः प्राप्य, स्तुत्या स्वकर्मणा च, भगवाञ्छ्रीमान् तपः अकरोत्, कमलदर्शनं कामयमानः। तदा ब्रह्मा, वेदविदां श्रेष्ठः, तस्मै बीजानां, ओषधीनां, ब्राह्मणानां, आपां च ऐश्वर्यं दत्तवान्। तं महदधिकारं प्राप्य, सौम्येषु श्रेष्ठः सोमः, राजसूयमकं चकार, लक्षशतानि दानानि च अदात्। सोमः त्रींल्लोकान् दानरूपेण तैः ब्रह्मर्षिभ्यः, ऋत्विजेभ्यश्च, दत्तवान्। हिरण्यगर्भः, ब्रह्मा, भृगुश्च ऋत्विजः अभवन्; हरिः सभ्यः आसीत्, मुनिभिः परिवृतः। सिनी, कुहू, द्युति, पुष्टि, प्रभा, वसु, कीर्ति, धृति, लक्ष्मी—एता नव देव्योऽस्य सेविकाः अभवन्। सर्वैः देवैः, मुनिभिश्च पूजितः, श्रेष्ठम् अवभृथं कृत्वा, सः दशसु दिशः प्रकाशयन्, राज्ञां राजा इति बभौ।