एवं तत्र लोपामुद्रा च अरुन्धती च, केनापि उपायेन, समाना अभवताम्। तयोः अस्थिभिः सर्वे देवाः सदा विजयीभवन्ति सुखिनश्च। तेन तव मातुः कीर्तिः अत्यायासेन अक्षया च जाता; त्वया पुत्रेण सा सर्वत्र साधिता। एतस्मात् महत्तरं किञ्चिदपि न कृतम्। तव तेजसा भीतानां स्वर्गात् अपसारितानां काण्डिशिकानां रक्षणं कर्तव्यम्; देवांश्च तव भीतात् रक्षितुं युक्तम्। क्लेशितानां उद्धारणात् अन्यत् श्रेयः नास्ति। यावत् तव कीर्तिः मनुष्यलोके शोभते, तावत् दिनानि, प्रतिदिनं, परत्र तावत् वर्षाणि तव निवासः स्थिरः भविष्यति। येह कीर्तिहीनाः, ते वास्तवमेव मृताः; ये च विद्याविहीनाः, ते अन्धाः। दातारः न कदापि निर्बलाः, धर्मनिष्ठाश्च न शोच्याः। एवं देवाधिपतेः वचनं श्रुत्वा, स ऋषिः प्रशान्तचित्तः, कृताञ्जलिः, प्रभुम् अभिवन्द्य, उवाच। ये मां वाचसा, मनसा, कर्मणा च, कदाचित् उपकुर्वन्ति, मम हिताय यत्नं कुर्वन्ति, तेषां हिताय, अपरेषां च, अहं सोमाय नमस्करोमि, येन देवेश्वरैः पूज्यते। ये च मां रक्षितवन्तः, पोषितवन्तश्च, ये च मम वंशधारिणः धर्मनिष्ठाश्च, तेषां कामान् चन्द्रशेखरः शिवः सदा पूरयतु; तस्मै नित्यं नमामि। हे प्रभो, यस्य नाम्ना त्रिषु लोकेषु तीर्थं समुत्पद्येत, येन मया मातृपितृवत् सदा पालितोऽहम्। तेषां कीर्तिः स्थिरा भविष्यति, तेन अहं तेषां ऋणात् विमुक्तः स्याम्। ये देवक्षेत्राणि, तीर्थानि च पृथिव्याम् सन्ति, तेषां यत् किञ्चिदधिकं दत्तं, तत् देवताः अनुमोदन्तु; ततः शुद्धः सन्, अहम् अपि देवदोषं क्षमिष्ये। ततः सर्वेषां साक्षात् देवाः, सह शताक्षेण, दिव्यया वाचा वाक्यम् ऊचुः; दधिचेः पुत्रस्य वचनं देवाः अपि समादृतवन्तः। तदा शङ्करः पिप्पलादं तस्य बुद्धिं, विनयं, ज्ञानम्, वीर्यम्, बलम्, धैर्यम्, सत्यत्वं, मातापित्रोः भक्तिं, अन्तःशौचं च ज्ञात्वा, उवाच। वत्स, यत् ते मनसि प्रियं, यच्च देवाः प्रियं मन्यन्ते, तत् सर्वं लप्स्यसे। श्रेयः कामयस्व, मनः मा चलतु। ये धर्मनिष्ठाः गङ्गायां स्नात्वा तव पदाब्जं पश्यन्ति, ते बलात् सर्वान् कामान् लभन्ते, अन्ते च तव शैवं पदं प्राप्नुवन्ति। पितरौ तव पादौ प्राप्तवन्तौ, जननी च अम्बिका तव, भगवन्, त्वां प्राप्तवती; पिप्पलः अमरश्च सुखम् अवाप्तवन्तौ। ते त्वां पश्यन्तः, भगवन्, तव धाम प्राप्नुयुः। इति पिप्पलादाय "एवं भवतु" इति उक्त्वा, महेश्वरः, देवैः सह, हर्षेण तं वाक्यम् अवदत्। देवाः अपि, तेन भीतेन विमुक्ताः, सर्वे शिवस्य सन्निधौ दधिचिं प्रति वाक्यम् ऊचुः—"ये देवैः अभिलषितं तत् त्वया कृतम्; त्वं देवाधिपतेः आज्ञां धारयन् त्रैलोक्यस्य भूषणम् अभूत्। यच्च पूर्वं त्वया अभिलषितं, तत् परार्थमेव, न स्वार्थाय; अतः अन्यत् वद, तत् दास्यामः।" पुनः पुनः देवगणाः ब्राह्मणश्रेष्ठं पिप्पलादं प्रार्थयामासुः। स कृताञ्जलिः, प्रथमं शम्भुं देवांश्च प्रणम्य, उमा-पिप्पलाभ्यां नमस्कृत्य वाक्यम् अवदत्—"मम इच्छाऽस्ति यत् अहं मातरं पितरं च सदा पश्येयम्, तयोः श्रवणगोचरः स्याम्। धन्याः ते प्राणिनः, ये मातृपितृवशे सदा तिष्ठन्ति। तयोः सेवायाम् एकचित्तः, चरणयोः आज्ञां प्रतीक्षमानः, इन्द्रियाणि, शरीरम्, कुलम्, बलम्, बुद्धिः, रूपं च समर्पयेत्। उभयोः कृत्यं सम्पाद्य, तृप्तिं प्राप्नोति; पशवः पक्षिणश्च मातरं द्रष्टुं सहजम्। मम तु तद् दुर्लभम्; एतत् पापस्य फलम्? यदि ममैतद् दुर्लभं, सर्वेषां न स्यात् किं तर्हि? न तद् सुलभं; मत्तः पापतरः नास्ति। यदि अहं तयोः दर्शनमात्रं लभेय, तदा मनसः, वाचा, कायेन च कृतानां कर्मणां फलं प्राप्नुयाम्। ये जनन्याः पितुः च जन्मोत्तरं दर्शनं न लभन्ते, तेषां महापापानि को गणयेत्?" एवं मुनिवचनं श्रुत्वा, देवाः परस्परं मन्त्रयित्वा, दिव्यं विमानं समारुह्य, शुभदर्शिनौ तौ मातापितरौ, पिप्पलादं द्रष्टुम् उत्सुकौ, आगतौ। "अद्य त्वं तौ द्रक्ष्यसि, शोकं लोभं मोहं च त्यक्त्वा, मनः प्रशमय," इति देवाः तं सान्त्वयामासुः। "पश्य पश्य" इति देवश्रेष्ठः दधिचिं प्रति उक्त्वा, सुवर्णाभरणैः भूषितौ, तौ दिव्ये विमानम् आरोहताम्। तस्य शुभौ मातरं पितरं च, दिव्याङ्गनाभिः व्यजनैः सेव्यमानौ, किन्नरगणैः स्तूयमानौ, दृष्ट्वा, सः शिवस्य सन्निधौ अश्रुपूर्णलोचनः, प्रणम्य, किञ्चित् वाक्यम् अवदत्। "अन्ये पुत्राः कुलं उद्धरन्ति, अहं तु मातुः गर्भे दुःखहेतुः अभवम्; तथापि मोहात्, अल्पबुद्धिः, अद्य तौ पश्यामि।" तौ दृष्ट्वा, सः शोकात् वाक्यम् अपि न शशाक; देवाः पिप्पलादस्य मातरं पितरं च सम्बोधयामासुः। "धन्यः त्वं पुत्र, यस्य कीर्तिः सर्वेषु लोकेषु व्याप्ता; शिवः तव साक्षात् प्राप्तः, देवाः तव कृते तुष्टाः। एवं पुत्रे सति, वंशः कदापि नीयते।" ततः दिव्यः पुष्पवृष्टिः तस्य शिरसि पतितः, देवाः जयजयकारं कृतवन्तः, महर्षिः तत्र प्रकटितः। दधिचिः पुत्रं आशीर्वाद्य, भार्यया सह शम्भुं, गङ्गां, देवांश्च प्रणम्य, पुत्रं प्रति वाक्यम् अवदत्—"पत्नीं प्राप्य, शिवभक्तो भव, गङ्गायाः सेवकः च; पुत्रान् विधिवत् जनय, यज्ञांश्च दक्षिणया सह निर्वह; कृतकृत्यः भूत्वा, वत्स, दीर्घकालं स्वर्गं गच्छ।" "एवं करिष्यामि," इति पिप्पलादः दधिचिं प्रत्युवाच। दधिचिः पुत्रं भार्यां च पुनः पुनः सान्त्व्य, देवगणैः अनुमत्य, पुनः स्वर्गं जगाम। ततः सर्वे देवाः पिप्पलादं सन्मान्य, सस्नेहम् अभाषन्त।