ततः पिप्पलादः शिवं सोमशेखरं देवमुपेत्य प्रार्थयामास – “यथा त्वं त्रिषु लोकेषु दुर्जेयः दुर्जयः च, तथा मे देवविनाशनशक्तिं दत्तुमर्हसि।” शिवः पिप्पलादं शुद्धात्मानमुवाच – “यदि त्वं मम तृतीयं नेत्रं द्रष्टुं शक्नोषि, तदा देवान् छेदितुं समर्थो भविष्यसि।” पिप्पलादः मनसि निश्चयमकरोत् तृतीयं नेत्रं द्रष्टुम्, किन्तु न शशाक; ततोऽसौ शंकरं प्राह – “न शक्नोमि।” शिवः पुनः स्नेहपूर्वकं प्राह – “तपः कुरु, वत्स। यदा तृतीयं नेत्रं पश्यसि, तदा ते कामोऽभिलषितः सिद्ध्यति, नात्र संशयः।” एवं शिवस्य वचनं श्रुत्वा दधिच्याः पुत्रः धर्मात्मा पिप्पलादः दीर्घकालं तत्र तपः कर्तुं निश्चयमकरोत्। बालः सन्, केवलं शिवध्याननिष्ठः, प्रतिदिनं प्रभाते उत्ताय स्नात्वा, आचार्येभ्यः क्रमशः प्रणम्य, बलवान् अभवत्। सुखेन स्थित्वा, मनः सुशुम्नायां स्थिरं कृत्वा, अव्यग्रचित्तः, नाभौ हस्तौ स्वस्तिकमुद्रायां स्थापयित्वा, संसारचक्रं विस्मरन् आसीत्। सः शम्भोः परमं महिमानं चिन्तयन्, स्थित्यन्तरात् स्थित्यन्तरं गच्छन्, अन्ततः पिप्पलादः शिवस्य तृतीयं नेत्रं ददर्श। सः विनयपूर्वकं हस्तौ अञ्जलिं कृत्वा, नम्रः, शिवं इदं वचनम् उवाच – “एकदा शम्भुः, देवदेवः, मे वरं दत्तवान् – यदा तृतीयं नेत्रं ज्योतिः पश्यसि, तदा तव सर्वे अभिलषिताः कार्याः सिद्ध्यन्ति।” ततोऽसौ वरेच्छायं प्रार्थयामास – “यत् मम शत्रुविनाशनहेतुकं स्यात्, तत् मे दत्तुमर्हसि।” ततः पिप्पलातरवः महावडवाः च उक्तवन्तः – “तव माता स्वर्गं गता एतत् भविष्यं त्वं प्रति उक्तवती।” मनुष्याः परपीडननिष्ठाः, स्वहितं विस्मृत्य, भ्रमन्ति, मोहिता, नरकद्वारं पतन्ति। मातुः वचनं श्रुत्वा पिप्पलादस्य मनसि क्रोधः उत्पन्नः; गर्वः तं दहति स्म, सत्पुरुषप्रशंसा तस्य निरर्थका अभवत्। ततः तस्य नेत्रात् एकः डाकिनी निर्गता – “देहि, देहि!” इति तं उवाच। वडवां स्मृत्वा, पिप्पलादः प्रत्युत्तरं दत्तवान्; डाकिनी अपि वडवारूपं धारयामास। सर्वभूतविनाशाय तया गर्भे तीव्रं अग्निः धारितः; सा दीप्तिमती, गर्भिणी, पिप्पलादस्य माता अभवत्। ध्यानयोगेन सा डाकिनी अग्निसंयुक्ता उत्पन्ना, भीषणा, विक्रान्ता, मृत्युरिव जिह्वास्फारितया प्रकटिता। सा पिप्पलादं उवाच – “किं करवाणि?” पिप्पलादः प्रत्युवाच – “देवान्, मम शत्रून्, भक्षय।” सा “एवं स्यात्” इति स्वीकार्य, पिप्पलादं समक्षं गृहीत्वा, तं पिप्पलादः पप्रच्छ – “किमेतत् डाकिनि?” सा प्रत्यवदत् – “यथा त्वया आज्ञापितम्।” देवैः तस्याः स्वरूपं निर्मितम्। पिप्पलादः भयाकुलः शिवं गत्वा, देवं स्तुत्वा, शिवः तां डाकिनीं उवाच – “मम आज्ञया, योजने स्थितान् जीवितभूतान् न गृहीष्यसि। अतः, डाकिनि, दूरं गच्छ, कार्यं अन्यत्र कुरु।” पिप्पलातीर्थात् पिप्पलादस्य पुरतः, योजनेषु गणितेषु, डाकिनी वडवारूपा, मुनिना निर्मिता, निर्गता। तस्याः अन्तः महाग्निः उद्भूतः, लोकविनाशनसमर्थः। तं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः भयभीताः, शम्भुं उपेत्य स्तुत्वा, पिप्पलादं च प्रसन्नं दृष्ट्वा, स्वर्गवासिनः भयभीतचित्ताः शम्भुं प्रार्थयामासुः – “रक्ष, शम्भो! डाकिनी अस्मान् पीडयति, तस्याः अग्निः त्रासयति। सर्वेश्वर, भयात् त्रस्तानां अभयदायकः, शरणं भव।” “यः सर्वत्र अपमानितः, क्लान्तः, दुःखितचित्तः, सर्वभूतानां त्वमेव शरणं, शिव।” “मुनिना याचिता सा डाकिनी तव नेत्रात् अग्निरूपेण उत्पन्ना; सा त्रिलोकविनाशाय इच्छति। त्वमेव अस्माकं रक्षकः, अन्यः नास्ति।” जगन्नाथः योजने स्थितान् उपवाच – “तस्याः कर्मणः भवः नास्ति; अतः, देवाः, अहर्निशं तत्र स्थातव्यं, न भयं कर्तव्यम्।” देवेश्वराः पुनः शिवं प्राहुः – “त्वया स्वर्गः दत्तः; कथं तत्र स्थितुं शक्नुमः, स्वर्गं त्यक्त्वा, देवैः पूजितं लोकम्?” शिवः देववचनं श्रुत्वा, पुनः उवाच – “सः देवः सर्वदृग्, सर्वमुखः, सर्वदा किरणैः दीप्तः, सृष्टिकर्ता इति प्रसिद्धः। सः एव अत्र सूर्यः, सदैव दृश्यरूपेण स्थितः; तस्य रूपेण सर्वे तत्र स्थितुं शक्नुवन्ति।” शम्भोः आज्ञया, देवाः पर्जाततरुतः सूर्यं कृतवन्तः; त्वष्टा भास्करं उवाच – “इह स्थातव्यं, जगन्नाथ, देवान् स्वयमेव रक्ष; वयं अपि शम्भोः समीपे भागैः तत्र स्थास्यामः।” ततोऽसौ चक्रनाथस्य पृष्ठतः, योजनेषु गणितेषु, उत्तमदेवाः गङ्गयोः उभयतटे गत्वा, उपविशत्। गङ्गातटे अर्धांगुलप्रदेशे, त्रिकोट्यः पञ्चशतानि तीर्थानि स्थितानि, महर्षे! तेषां व्यवस्था वर्णयितुं कः समर्थः? ततः सर्वे देवगणाः विनीताः शिवं उवाचुः – “देवेश, विश्वरूप, पिप्पलादाय शान्तिं कुरु।” शिवः “ॐ” इति उच्चार्य, पिप्पलादं उवाच – “देवानां विनाशे अपि, तव पिता न पुनरागमिष्यति। तव जीवनं देवकार्यसिद्ध्यर्थं पितृणां दत्तम्। दुःखितानां, क्लिष्टानां हितैषी कः? तव माता, पतिसंनिष्ठा, स्वर्गं गता, वत्स।