एवं भगवतः सर्वदेवाधिदेवस्य महेश्वरस्य शंकरस्य, सर्वभूतात्मनः, करुणामयस्य, दयासिन्धोः, “एवं भविष्यति” इति वचनेन तत्रैव साक्षात् अभ्यनुज्ञा दत्ता। ततः स भगवाञ्, यज्ञसमाप्तिं कृत्वा, भूतगणैः सहितः तत्रैव लीनः अभवत्। देवाः स्वस्वस्थानानि प्रति ययुः। कालेन महद् दैत्यदैवसंघर्षः समुपजातः। तत्र, दैत्यभीत्या देवाः सम्पूर्णहृदयेन भक्तिपूर्वकं श्रीजनार्दनं श्रीमद्भाग्यपतिं स्तोतुम् आरब्धाः। इन्द्राद्याः सर्वेऽपि देवाः लक्ष्म्याः, या भगवत्पादारविन्दे मनसा नित्यं लग्ना, तस्याः कृपाकटाक्षार्थं तपः कुर्वन्ति; तादृशं ब्रह्मस्वरूपं प्रभुं शरणं गच्छामः। त्रिषु लोकेषु न कोऽपि तस्मात् श्रेष्ठो वा तुल्यः वा अस्ति—यः गरुडारूढः वा नृसिंहस्वरूपधारी वा—स एव भगवान् सर्वदेवानां दयया सर्वान् त्रातुं समर्थः। ततः शङ्खचक्रगदाधरः स भगवान् तैः तुष्टः सन्, “कस्मात् आगताः यूयं? यत् कार्यं तदहम् करिष्यामि,” इति उवाच। देवाः प्रार्थयन्ते स्म, “मधुसूदन, दैत्यभीतः अस्माकं महान् उद्भूतः; अतः जनार्दन, देवगणान् रक्षार्थं संकल्पं कुरु।” हरिः तान् एवमुक्तवान्, “मम चक्रं हरस्य हृतम्; किं करोमि, चक्रं गतम्। दुःखिताः यूयं आगताः; सर्वे देवगणाः प्रतिगच्छन्तु, अहं रक्षां दास्यामि।” इति। देवेषु निर्गतेषु, विष्णुः स्वचक्रलाभाय गोधावर्याः तीरे गत्वा शम्भुं पूजयितुम् आरब्धवान्। लक्षशः दिव्यान् सुवर्णपद्मान् सुरभीन्, भक्तियुक्तः पूर्ववत्, उमापतिं विष्णुः सम्यक् अर्चयामास। एवं पूजायाम् प्रवृत्तायाम्, सहस्रपद्मेषु एकं न लब्धम्। तदा दैत्यारिः स्वमक्षिणं निष्कृत्य, तद् अर्घ्यं कृत्वा, अर्घ्यपात्रं हस्ते गृहीत्वा, सह सहस्रपद्मैः, शम्भुं ध्यायन्, अनन्यशरणः सन्, अर्घ्यं न्यवेदयत्। “भगवन्, त्वमेव पुरुषहृदयस्य अन्तर्यामी; त्वमेव शरणं, त्वमेव प्रभुः; अत्र किं विचार्यम्?” इति उक्त्वा, अश्रुपूर्णनयनः स विष्णुः सष्ठाङ्गं प्रणिपत्य स्थितः। तदा ईश्वरः भवानीसहितः तत्र साक्षात् प्रादुरभवत्। शम्भुः स्नेहेन विष्णुं परिष्वज्य, नानाविधान् वरान् दत्वा तस्मै तद् चक्रं यथापूर्वं समर्पयत्, नेत्रं च पुनरदात्। ततः सर्वे देवगणाः हरिं शंकरं गङ्गां च नन्दिनं च, स्तुतिभिः सम्पूजयन्। तस्मात्कालात् तद् तीर्थं चक्रतीर्थमिति विख्यातम्; तस्य आख्यानस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापैः विमुच्यते। यः तत्र स्नानं कुर्यात्, दानं दद्यात्, पितॄन् यजेत् वा, स सर्वपापात् विमुक्तः पितृभिः सह स्वर्गं गच्छेत्; अद्यापि तत्र चक्रचिह्नितं तीर्थं दृश्यते। चक्रतीर्थानन्तरं पिप्पलाख्यं पुण्यतीर्थं परिकीर्त्यते, यत्र चक्रपतिः स्वचक्रं पुनः प्राप्तवान्। यत्र विष्णुः स्वयम् चक्रार्थं महेश्वरं शंकरं पूजयामास, तत् तीर्थं चक्रतीर्थमिति प्रसिद्धम्। यत्र शम्भुः विष्णुना तुष्टः अभूत्, तत् पिप्पलाख्यं—तस्य महिमा नागपतिना अपि वर्णयितुं अशक्यः। चक्रपतिः च पिप्पलपतिरेव—एष नामयोः कारणं। हे नारद, श्रद्धया श्रृणु, यद् वेदेन प्रत्यक्षं निगदितम्। तत्र दधीचिः नाम प्रसिद्धः ऋषिः आसीत्, गुणसम्पन्नः; तस्य भार्या लोपाामुद्रा नाम, कुलीनाऽनुकूलबुद्धिः पतिव्रता च। तस्या भगिनी गभस्तिनी, या वडवा इति अपि विख्याता। सा दधीचये नित्यप्रियत्वेन, महत्तपसा युक्ता आसीत्; दधीचिः अपि गृहकर्मनिरतः, तेजस्वी, सदा स्वपत्नीपरायणः आसीत्। भागीरथ्याः तीरे, देवातिथिसत्कारनिरतः, स्वपत्नीसुखासक्तः, शान्तः, कुम्भयोनि इव, स दधीचिः वसति स्म। तस्य तेजसा, न नराः, न दैत्याः, न दानवाः, तद् देशं, यत्र अगस्त्याश्रमः, आगच्छन्ति स्म। तत्र रुद्रादित्याश्विनः इन्द्रविष्णुयमाग्नयः देवाः, दैत्यान् जित्वा, समागताः। विजयेन प्रमुदिताः, मरुद्गणैः पूजिताः, दधीचिं दृष्ट्वा प्रणेमुः। दधीचिः हृष्टचित्तः, प्रत्येकं देवमात्मन्युपवेश्य, भार्यया सह तान् सत्कृत्य, गृहकृत्यानि सम्यक् अकरोत्। स तान् कुशलमपृच्छत्, देवाश्च तेन सह संवादम् अकुर्वन्; ततो देवाः दधीचिं प्रसन्नाः पुनः प्राहुः। स ऋषिः सुखासनस्थः, तैः पुनः पुनः प्रणम्यते स्म। “हे महर्षे, किमिदं दुर्लभं लोके, यत्र त्वादृशाः दयालवृक्षाः मुनयः पृथिव्याम् सन्ति? जीवेषु पुण्यफलमेतदेव—तीर्थस्नानं, जीवेषु दया, त्वदर्शनं च। यद् वयं वदामः, स्नेहात् एव वदामः; दैत्यान् जित्वा, राक्षसान् हत्वा, अत्र आगताः स्म। त्वां दृष्ट्वा विशेषतः प्रसन्नाः स्मः; शस्त्रभारं धारयितुं न शक्नुमः, न च स एव नो लाभः। हे मुनिश्रेष्ठ, क्वापि शस्त्राणि स्थापयितुं न पश्यामः; स्वर्गे, शत्रुशस्त्राणि ज्ञात्वा, तानि हरन्ति। शस्त्राणि अधः पातालं नीतानि; अतः, भगवन्, तव आश्रमे शस्त्राणि स्थाप्यन्ताम्। अत्र, ब्रह्मन्, न किञ्चिद् भयम् अस्ति—न दानवेभ्यः, न राक्षसेभ्यः; तवाज्ञया एष क्षेत्रं सुरक्षितम्, तपसा च तुल्यं कोऽपि नास्ति।” इति श्रीब्रह्मपुराणे चक्रतीर्थपिप्पलमाहात्म्यकथनं सम्पूर्णम्।