स ब्राह्मणः स्वेच्छया वर्तमानेऽपि सन्ध्यावन्दनादिकं कदापि न वियच्छन्, सायं संध्योपासनं कृत्वा धनार्थं निर्गच्छति स्म। स्वाध्यायबलात् स बहुधनं प्राप्य तत्सर्वं दानरूपेण व्यययामास; स प्रातःकाले विधिपूर्वकं गङ्गातटं प्रति ययौ। सर्वे शौचकर्माणि, स्नानं, प्रातःसन्ध्या, सायंसन्ध्या च क्रमशः सम्यगाचर्यन्ते; तानि कृत्वा ब्राह्मणान् प्रणम्य स्वधर्मे प्रवर्तते। प्रातःकाले कश्चन विकलाङ्गः कुष्ठरोगपीडितः, स्रवत्पूयरक्ताङ्गः, गौतम्याः नदीं प्रति यायात्। स तु गौतम्यां स्नात्वा पुनरागच्छन्, सुन्दररूपवान्, शान्तः, सूर्याग्निसदृशतेजाः, साक्षात्सूर्यरूप इव दृश्यते। स द्विजः स्वस्यैतद्रूपयुग्मं न पश्यति, यत्र तपोनिष्ठो ज्ञाननिष्ठश्च भगवाँस्स गालवः निवसति। तत्र दिव्यगौतम्यां शरणं गत्वा मुनिसमूहैः परिवृतः ब्राह्मणः प्रतिदिनं तस्मिन्पुण्यस्थले तिष्ठति। गालवाय नमस्कृत्य स्वगृहं प्रतिगच्छति; गङ्गायाः सेवा पूर्वकं यद् देहं तस्य जन्मतः, तत् पुनः सम्पद्यते। स्नानसन्ध्योपासनोत्तरकाले पुनः तस्य द्विजस्य उभे रूपे दृश्येते, गालवः चैतत्सदा निरीक्षते। तद् दृष्ट्वा गालवः विस्मितोऽभूत्, मनसि चिन्तयामास — "किमिदं कारणमस्ति?" इति। विस्मयवशात् गालवः तं ब्राह्मणं सम्बोध्य पप्रच्छ। स गच्छन् गालवाय प्रणम्य, सायं स्वगृहं प्रति आमन्त्र्य, करुणया विस्मयेन च प्रेरितः, प्राज्ञः गुरुः तं ब्राह्मणं सान्त्वयन् पप्रच्छ — "कः त्वम्? कुत्र गमिष्यसि? किं कर्म करोति? कुत्र भोक्ष्यसि? किं नाम? कुत्र शय्या? का भार्या? सर्वं मे कथय।" इति। गालवस्य वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः अपि मुनिं प्रत्युवाच — "श्वः सर्वं वक्ष्यामि, यथायोग्यं निर्णीय कर्तव्यं।" इति। इति उक्त्वा स संस्कारजः गालवमुक्त्वा स्वगृहं प्रतिजगाम; रात्रौ यथोचितं भुक्त्वा वेश्यया सह शयनायोपाविशत्। गालवस्य वचनं स्मृत्वा स वेपमानः तां वेश्यां प्रति जगाद — "त्वं सर्वगुणसम्पन्ना, वेश्यापि पतिव्रता; आवयोः प्रीतिर्यावत् जीवामस्तावत् अस्तु।" इति। "किं तव नाम? कः कुलं? कुत्र गृहम्? के बान्धवाः? सर्वमाख्याहि।" इति। सा तं प्रत्युवाच — "अहं धर्मनिष्ठा ब्राह्मणी धृतव्रता नाम्ना, मम भार्या मही, सुतश्च गालवाश्रमे स्थितः। मम बुद्धिमान् सुतः सञ्जातः नाम, बाल्ये त्यक्तः। पूर्वदोषात् कुलधर्मं त्यक्त्वा, स्वेच्छया वेश्यारूपेण वसामि; ब्राह्मणी मां विद्धि, द्विजश्रेष्ठ।" तस्याः वचनं श्रुत्वा स ब्राह्मणः हृदये विदारित इव, भूमौ पतितः। तं दृष्ट्वा वेश्या उवाच — "किं त्वया जातम्, द्विजश्रेष्ठ? कुत्र तव स्नेहः गतः? किं वा मया उक्तं येन ते हृदयदुःखम् उत्पन्नम्?" इति। आत्मानं सान्त्वयन् स ब्राह्मणः अवदत् — "मम पिता मुनिः धृतव्रतः, अहं तस्य पुत्रः; मम माता एषा मही, या मम दैवयोगात् प्राप्ता।" तस्य वचनं श्रुत्वा सा अतिदुःखिता बभूव, तयोः उभयोः शोकानन्तरं, प्रातः शुचिसूर्ये ब्राह्मणः गालवमृषिं सर्वं निवेदयामास — "हे ब्रह्मन्, धृतव्रतस्य पुत्रः, यं त्वया पूर्वं रक्षितः, दीक्षितः च, एषा च मम माता मही, त्वया एव दत्ता। किं कर्तव्यं? किमाचरेयं येन पापाद्विमुच्येय?" इति। तस्य ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा गालवः प्रत्युवाच — "मा शुचः। अहं सदा तव द्विविधरूपं अद्भुतमिव पश्यामि। त्वया पृष्टः कथं सर्वं श्रुत्वा अवगतम्; यद् यत् कर्तव्यं, तत्सर्वं गङ्गायां सम्पद्यते। अस्य तीर्थस्य महात्म्येन, अस्याः देवीस्यानुग्रहेण, त्वं प्रतिदिनं शुद्धोऽसि, वत्स; अन्यद् चिन्तनं न आवश्यकम्। प्रातःकाले तव पापयुक्तं रूपं पश्यामि, दिवानिशं, पुनः तव उत्तमं रूपं च। सदा पापयुक्तं आगच्छन्तं, निष्पापं गच्छन्तं पश्यामि; अतः त्वं देवीना शुद्धः। किंचित् कर्तव्यं न अवशिष्यते; एषा तव माता ब्राह्मण, सा च बन्धकी नाम।" "तीव्रपश्चात्तापेन सा पापात् विमुक्ता; स्नेहः प्राणिषु स्वाभाविकः, वत्स। सत्सङ्गेन महत्पुण्यं जायते, दैवेन च मोक्षः लभ्यते; पूर्वपुण्येन सा अतीव पश्चात्तापिनी। अस्मिन् पुण्यतीर्थे स्नात्वा, उभौ माता-पुत्रः शुद्धौ जातौ, हे नारद। स्नानात् उभौ निष्पापौ अभवन्; तस्मात् तत् तीर्थं पापनाशनं प्रसिद्धम्।" "तत् पापनाशनं, गालवतीर्थं च विख्यातम्; यत्र पापं महद्वा लघु वा, किं वा उपपातकं, सर्वं तत्र नश्यति — तत् तीर्थं पापं शुद्ध्यति, महत्पुण्यं च ददाति।" "यत्र रामो दशरथात्मजः सीतया सहितः पितॄन् तर्पयामास, तत् स्थानं पित्र्यतीर्थं नाम। तत्र स्नानदानपिण्डदानैः अक्षयपुण्यं लभ्यते; अत्र सन्देहो नास्ति। यत्र रामो दशरथात्मजः सत्यदर्शिनां मुनीनां मध्ये राजर्षिं महर्षिं च विश्वामित्रं पूजयामास।" एवं पुण्यगाथा गङ्गातटे गालवतीर्थे पुण्यात्मनाम् आसीत्, यत्र स्नानदानादिभिः सर्वे पापानि विनश्यन्ति, पुण्यं च सुलभं भवति।