स्नातः शुद्धचित्तः कुशासनमुपविश्य, कण्वः महतीं क्षुधाम् अनुभूय, गौतमीगङ्गां च तामेव क्षुधां च प्रार्थयन् स्तुतिं चकार। स उवाच— "नमस्ते गङ्गे, परमदुःखहरिणि; नमोऽस्तु ते क्षुधे, सर्वजनदुःखकारिणि; नमस्ते शुभे, महेशानजटाजूतसम्भूते; नमस्ते ते, या महामृत्युकटाकुलमुखात् विमुक्ता।" "पुण्यात्मनां शान्तिस्वरूपा त्वं, पापिनां रोषरूपिणी च; नदीरूपेण सर्वेषां तापपापौ हन्ति। क्षुधारूपेण सर्वेषां दुःखपापप्रदायिनी, नमस्ते शुभदा, पापहन्त्री, शान्तिप्रदा, दारिद्र्यनाशिनी।" एवं स्तुवतः कण्वस्य पुरतः द्वे रूपे प्रादुरभूताम्— एकं मोहयन्ति गङ्गेव, अपरं भयानकम्। पुनः स द्विजश्रेष्ठः कृताञ्जलिरनम्य ताभ्यां जगाद— "सर्वमङ्गलहेतु, ब्राह्मी, शुभे माहेश्वरी, वैष्णवी, त्रिनेत्रे देवि, गोदावरी, नमोऽस्तु ते। हे गोदावरी, त्र्यंबकजटासम्भूते, गौतमपापहन्त्री, सप्तधारया समुद्रगामिनि, नमोऽस्तु ते। धर्मकामार्थविनाशिनि पापिनां, दुःखलोभसमन्विते क्षुधे, पुनः पुनर्नमः।" कण्ववचनं श्रुत्वा ते तुष्टाः सन्तः द्विजं प्रहृष्टाः ऊचुः— "किं कामयसे, भगवन्? वरान् वृणीष्व पुण्यात्मन्।" कण्वः प्रणम्य गङ्गां क्षुधं च क्रमशः उवाच— "देवि, मे मनोरथान्, धनं, दीर्घायुः, सम्पदः, भोगान् च मोक्षं च देहि। हे गङ्गे, एतान् मयि सन्तु।" एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठः गौतमीगङ्गां क्षुधं च पुनरुवाच— "क्षुधे, तृष्णे, दारिद्र्ये, मयि मम च सन्तानेषु, पापिष्ठतरान् कठोरांश्च गच्छत; न पुनः अत्र भवेत।" "यः क्षुधया पीडितः एतां स्तुतिं पठति, तस्य दारिद्र्यं दुःखं च न भविष्यति— एषः अन्यः वरः।" "ये भक्त्या अस्मिन् पवित्रे तीर्थे स्नानदानजपादिकं कुर्वन्ति, ते समृद्धिलाभिनः स्युः।" "यः कश्चिद् एतां स्तुतिं तीर्थे वा गृहे वा पठति, तस्य दारिद्र्यदुःखयोः भयम् नास्ति— एषः अन्यः वरः।" तयोः "एवं अस्तु" इति उक्त्वा तत्रान्तर्धाने, कण्वः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः। ततोऽरभ्य स तीर्थः "कण्वगङ्गा" इति ख्यातः, "क्षुधानाम" इति च नाम्ना, सर्वपापहरः, पितॄणां तृप्तिवर्धकः च अभवत्। ततः ब्रह्मन्, अन्यदपि पवित्रं तीर्थं— चक्रतीर्थम् इति प्रसिद्धम् अस्ति। तत्र भक्त्या स्नातः पुरुषः हरिलोकमवाप्नोति। शुक्लैकादश्यां, भूमिपते, उपवास्य गङ्गासंगमे स्नातः, सः नित्यं पदं प्राप्नोति। पुरा तत्र यत् घटितम्, तत् शृणु। विश्रुतधनः विश्वधरो नाम वणिक् आसीत्। स वृद्धावस्थायां पुत्रं प्राप, धर्मिष्ठं, सुन्दरं, क्रीडनशीलं, प्रियदर्शनं च। स पुत्रः ताभ्यां प्राणाधिकः, कालान्तरात् दिवंगतः। पुत्रदर्शनात् दुःखार्तौ तौ dampatī, शोकग्रस्तौ अभवताम्। तदा तौ सह पुत्रेण मरणं कर्तुम् उद्यतौ, "हाहा पुत्र! हाहा, दुष्टदैवेन त्वं नीतः, क्रूरविधिना हृतः" इति विलपन्तौ। "यौवनसम्पन्नोऽपि, गुणसागरः, त्वं नीतः; अस्माकं च प्राणेभ्यः अपि प्रियः, दुर्लभः।" एवं तयोः शोकपूर्णं विलापं श्रुत्वा, यमः करुणया त्वरितं स्वपुरात् निर्गत्य, गोदावर्याः पुण्यतीरे, जनार्दनं ध्यायन्, स्थितः। तस्मिन्नन्तरे, अल्पकाले सर्वत्र जनाः जरां प्राप्तवन्तः। "कियत् पृथिव्या अस्ति? केन च सा पूर्यते? न कश्चित् प्राणी म्रियते; पृथिवी भाराक्रान्ता।" ततः पुण्ये तीरे, भूमिः शीघ्रं देवानां सह इन्द्रस्य समीपं गता; तां दृष्ट्वा इन्द्रः प्रणम्य पप्रच्छ— "किमर्थं आगता? किमर्थं त्वं अत्र?" सा उवाच— "इन्द्र, महाभारेण पीडिता अस्मि, न नाशेन; हेतुम् पृच्छितुं आगता, तद्ब्रूहि।" इन्द्रः प्रत्युवाच— "यदि कश्चित् हेतुः अस्ति, तर्हि अहं जानामि, अहं देवाधिपः, भूमिपतिः च।" भूमिः शक्रं श्रुत्वा, शचीपतेः समीपे उवाच— "यमः शिक्ष्यतां, स प्राणिनः संहरतु।" एवं मम वचनं श्रुत्वा, सिद्धाः किन्नराः च महेन्द्रेण यमं शीघ्रं आनयितुं प्रेषिताः। ते सर्वे त्वरितं वैवस्वतपुरीं गताः, किन्तु तत्र यमं न दृष्टवन्तः; शीघ्रं प्रत्यागत्य, इन्द्राय निवेदितवन्तः— "न यमं नगरे दृष्टवन्तः, सर्वत्र यत्नेन अन्वेषितवन्तः।" शक्रः तान् श्रुत्वा, सवितारं यमपितरं पप्रच्छ— "क्व यमः इदानीम्?" सविता उवाच— "शक्र, गोदावर्याः तटे, स्वयं मृत्युस्तपस्यायाम् प्रवृत्तः; कारणं न जानामि।" एवं भानुवचनं श्रुत्वा, शक्रस्य संशयोऽभवत्।