द्विजश्रेष्ठ! प्रतिष्ठा नगरी धर्मात्मनः राजा सुद्युम्नस्य आसीत्। स राज्यं प्राप्त्वा, महात्मा सुद्युम्नः तद् पुरूरवसे दत्तवान्। मुनिश्रेष्ठ! स मनुवंशजः, स्त्रीपुरुषलक्षणयुक्तः, इलायाः रूपेण तां धारयामास, तथा सुद्युम्न इति प्रसिद्धः अभवत्। द्विजश्रेष्ठ! शका नाम नरिष्यन्ताया: पुत्राः क्षत्रियाः न अभवन्; नाभागस्य पुत्रः अम्बरीषः राजर्षिसर्वश्रेष्ठः अभवत्। धृष्टात् धार्ष्टकाः क्षत्रियाः उत्पन्नाः, युद्धे अभिमानिनः; करूषात् कारूषाः क्षत्रियाः, युद्धे गर्विताः। नाभागस्य च धृष्टस्य पुत्राः क्षत्रियत्वं प्राप्ताः, किन्तु वैश्यत्वं प्राप्तवन्तः; तेषु प्रांशोः पुत्रः प्रजापति इति प्रसिद्धः अभवत्। नरिष्यन्तस्य उत्तराधिकारी राजा दण्डधरः यमः अभवत्; शर्यातिः द्वौ पुत्रौ प्राप्नोत्, आनर्तः नाम प्रसिद्धः। तस्य पुत्रः कन्या च आसीत्, सुकन्या नाम, या च्यवनस्य पत्नी अभवत्; आनर्तस्य उत्तराधिकारीः रायवः महात्मा अभवत्। आनर्तस्य राज्यं कुशस्थली नगरी आसीत्; रायवस्य पुत्रः धर्मात्मा ककुद्मी अभवत्। स जेष्ठपुत्रः, कुशस्थलीराज्यं प्राप्त्वा, कन्यया सह ब्रह्मणः समीपे गन्धर्वगानं शृणोत्। देवस्य क्षणमात्रेण, द्विजश्रेष्ठ, स बहूनि युगानि तत्र स्थितवान्; ततः स्वनगरीं प्रत्यागतवान्, या यदुभिः अधिष्ठिता आसीत्। तत्र द्वारवती नाम नगरी निर्मिता, बहुभिः द्वारैः शोभिता, भोजवृष्ण्यन्धकैः रक्षिताः, वसुदेवः तेषां प्रमुखः। तत्र, ब्राह्मणश्रेष्ठ, रायवतः सत्यं ज्ञात्वा, कन्यां रेवतीं, शुभद्रां अपि, बलदेवाय दत्तवान्। तां दत्त्वा, मेरुशिखरे तपस्यां प्रवृत्तः; रामः धर्मात्मा, रेवत्या सह हर्षेण रम्यते स्म। मुनिश्रेष्ठ! केन प्रकारेण, बहूनि युगानि गच्छन्ति, रेवती रायवतककुद्मिनौ च वृद्धत्वं न प्राप्तवन्तौ? शर्यातिवंशः पृथिव्यां कथं स्थितः, यदा स मेरुं गतः? एतत् सत्यं श्रोतुम् इच्छामः। ब्रह्मलोकस्थः, पापरहितः ककुद्मिः, तत्र न वृद्धिः, न क्षुधा, न तृष्णा, न मृत्युश्च; ऋतुव्यवस्था न अस्ति; रायवतः स्वर्गलोकं गतः। कुशस्थली नगरी धर्मात्मभिः राक्षसैः च गृहीता आसीत्; स महात्मा शतभ्राता अभवत्। राक्षसैः विनश्यन्तः, अजिताः सर्वदिशं पलायितवन्तः; ब्राह्मणश्रेष्ठ, तेषां शतभ्रातृणां वंशः पृथक् पृथक् प्रसारितः। तेषां वंशः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, शर्याताः इति प्रसिद्धः अभवत्। ते क्षत्रियाः, गुणसम्पन्नाः, सर्वदिशं प्रसिद्धाः; सर्वे महाशक्तिमन्तः, सर्वत्र प्रविष्टवन्तः। नाभागस्य च अरिष्टस्य द्वौ पुत्रौ, वैश्यत्वं प्राप्तौ अपि, ब्राह्मणत्वं प्राप्तवन्तौ; कारूषाः करूषवंशजः क्षत्रियाः, युद्धे उग्राः। पृषध्रः, गुरोः गवां हननात्, ब्राह्मणश्रेष्ठ, शूद्रत्वं शापेन प्राप्तवान्; एवं नव वंशाः कीर्तिताः। मुनिश्रेष्ठ! वैवस्वतमनु: कन्या च आसीत्; मनोः श्वासात् इक्ष्वाकुः पुत्रः अभवत्। इक्ष्वाकोः शतं पुत्राः, दानशीलाः; तेषु विकुक्षिः ज्येष्ठः, तस्य भोजनकर्मणः कारणात् विकुक्षिः इति नाम प्राप्तम्। स धर्मविद् प्रभुः अयोध्यायाः अधिपः अभवत्; तस्य पुत्राः शाकुनिप्रमुखाः, पञ्चशतं कीर्तिताः। उत्तरदिशं रक्षितारः अष्टचत्वारिंशत्, दक्षिणदिशं तथैव। अन्ये वशतिप्रमुखाः रक्षकाः, द्विजश्रेष्ठ; इक्ष्वाकुः विकुक्षिं अष्टकयज्ञे प्रेषितवान्। "श्राद्धार्थं मांसं आनय," इति उक्तः, पशून् हत्वा, श्राद्धकर्मणि नियुक्तः; किंतु कर्म न आरब्धम्। शशकं भुक्त्वा, ब्राह्मणाः, शशादः शिकारं गच्छन्; वसिष्ठस्य वचनेन इक्ष्वाकुः तं त्यक्तवान्। इक्ष्वाकुः निधनं प्राप्ते, ब्राह्मणाः, शशादः राजा अभवत्; शशादस्य उत्तराधिकारीः महाबलः ककुत्स्थः। अनेनसः ककुत्स्थः, अनेनसः प्रिथुः स्मृतः; प्रिथोः पुत्रः विष्टरश्वः, तस्मात् आर्द्रः जातः। आर्द्रस्य पुत्रः युवनाश्वः, तस्य पुत्रः श्रावस्तः, ब्राह्मणाः; राजा श्रावस्तकः अभवत्, यस्य श्रावस्ती नगरी स्थापिता। श्रावस्त्याः उत्तराधिकारीः महाराजः बृहदश्वः; तस्य पुत्रः कुबलाश्वः, परमधर्मात्मा राजा। स राजा धुन्धुं हत्वा, 'धुन्धुमार' इति नाम प्राप्तवान्। महाबुद्धे! धुन्धुं हननेन कुबलाश्वः कथं 'धुन्धुमार' इति नाम प्राप्तवान्, तद् सत्यं श्रोतुम् इच्छामः। कुबलाश्वस्य शतं पुत्राः, उत्तमधनुर्धराः, सर्वविद्यायाः निपुणाः, बलिनः, दुष्प्राप्याः। सर्वे धर्मिष्ठाः, यज्ञकर्तारः, दानशीलाः; बृहदश्वः कुबलाश्वं राज्ये अभिषिक्तवान्। राज्यं पुत्राय समर्प्य, राजा वनं प्रविष्टवान्; तदा ऋषिः उत्तङ्कः मार्गे तं स्थितवान्। "रक्षणं कर्तव्यं, त्वं तत् योग्यः; हे राजन्, मम तपस्यां चिन्ता भवति," इति उक्तवान्। "मम आश्रमसमीपे, मरुधन्वप्रदेशे, समुद्रः, उद्दालकः नाम, बालुकाभिः पूर्णः अस्ति।