तस्याः धर्मनिष्ठया, विनयेन, आत्मसंयमेन, सत्यवृत्त्या च, हे सुश्रोणि सुशोभने, वयं तुष्टाः स्म। सा महाभागा अस्माकं कृते कन्येति लोके प्रसिद्धा भविष्यसि। त्वं च मनोः वंशवर्धनः पुत्रः अपि भविष्यसि, त्रिषु लोकेषु सुद्युम्न इति विख्याता च, हे सुश्रिये। सा लोकप्रियः धर्मात्मा मनोः वंशवृद्धिकरः इति श्रुत्वा पितुः समीपात् निर्गता। सा सोमपुत्रं बुधं समागत्य तेन सह संयोगे निमंत्रिता। तस्मात् बुधात् द्विजश्रेष्ठ, पुरूरवाः तस्यां जातः। पुत्रं प्रसूतायां तस्यां, इला सुद्युम्नः अभवत्; सुद्युम्नस्य त्रयः परमधार्मिकाः पुत्राः अभवन्। द्विजोत्तम, उत्कलः, गयः, विनताश्वः च तस्याः पुत्राः; उत्कलानां वंशजा उत्कलाः, पश्चिमदिश्यां विनताश्वसुताः प्रतिष्ठिताः। मुनिशार्दूल, पूर्वदिश्यां उत्कलाः; गयपुत्राः गयाः इति प्रसिद्धाः। मनुः प्रविश्य, द्विजश्रेष्ठ, रिपुसूदनः दिवाकरः, पृथिवीं पुनः दशधा क्षत्रियाणां कृते विभज्य। ज्येष्ठः पुत्रः इक्ष्वाकुः मध्यदेशं प्राप्तवान्। सुद्युम्नः कन्या जातः इति सः राज्यं न प्राप्तवान्; वसिष्ठवचनेन महात्मा प्रतिष्टाने न्यवसत्। द्विजश्रेष्ठ, प्रतिष्टा धर्मात्मनः सुद्युम्नस्य पुरी आसीत्; सः राज्यं लब्ध्वा पुरूरवे प्रदत्तवान्। मुनिश्रेष्ठ, मनोः वंशजः स्त्रीपुरुषलक्षणयुक्तः इला इति प्रसिद्धः, सुद्युम्नः अपि। द्विजोत्तम, नारिष्यन्तपुत्राः शाकाः क्षत्रिया न अभवन्; नाभागस्य अम्बरीषः पुत्रः, राजर्षिष्रेष्ठः। धृष्टात् धार्ष्टकाः क्षत्रियाः, युद्धे गर्विताः; करुषात् कारूषाः क्षत्रियाः, रणोत्सुकाः। नाभागधृष्टपुत्राः क्षत्रियाः वैश्यत्वं प्राप्तवन्तः; तेषु प्रांशोः पुत्रः प्रजापतिः इति ख्यातः। नारिष्यन्तस्य पुत्रः दण्डधरः राजा यमः; शर्यातेश्च सुतद्वयं, प्रख्यातः अनर्तः। तस्य पुत्रः कन्या च आसीत्; सुकन्या नाम कन्या च्यवनस्य पत्नी अभवत्; अनर्तस्य पुत्रः रैवतः, विश्रुतः। अनर्तस्य राज्यं कुशस्थली पुरी आसीत्; रैवतः पुत्रः धर्मात्मा ककुद्मी। सः ज्येष्ठः सुतः, कुशस्थलीराज्यं लब्ध्वा कन्यया सह ब्रह्मणः समीपे गन्धर्वगीतं शुश्राव। तत्र, देवानां क्षणमात्रे, सः बहूनि युगानि स्थित्वा, द्विजश्रेष्ठ, स्वपुरीं प्रत्यागच्छत्, या यदुभिः अधिविष्टा आसीत्। तत्र द्वारवती नाम पुरी निर्मिता, बहुवातायनशोभिता, भोजवृष्ण्यन्धकैः रक्षिता, वासुदेवेन अग्रे स्थितेन। तत्र, तत्त्वमवगम्य, ब्राह्मणश्रेष्ठ, रैवतः स्वकन्यां रेवतीं, या सुभद्रा अपि, बलदेवाय दत्तवान्। तां दत्वा, मेरुशिखरं तपश्चर्याय गतः; रामः धर्मात्मा रेवत्या सह हृष्टः आसीत्। कथं, विप्रश्रेष्ठ, युगान्तरातिवृत्ते, रेवती रैवतश्च जरया न अभिभूतौ? कथं शर्यातेः वंशः पृथिव्याम् अवस्थितः, सः मेरौ स्थितः? तत्त्वं श्रोतुम् इच्छामः। तत्र, ब्रह्मणो लोके, यत्र निष्पापः ककुद्मिः वसति, न जरां, न तृष्णां, न मृत्युं, न ऋतुपर्यायं, न अश्नुतः; रैवतः स्वर्गलोकं गतः। सा कुशस्थली, विप्राः, साधुभिः राक्षसैः च अधिगृहीता; स धर्मात्मा महात्मा शतम् भ्रातॄन् अलभत। ते राक्षसैः ह्यमीषाम् वध्यमानानां, अजिताः सर्वतः पलायिताः; विप्रश्रेष्ठ, शतं भ्रातॄणां विकीर्णम्। तेषां वंशः इतस्ततः प्रवृत्तः, विप्रश्रेष्ठ; एते शर्याताः इति प्रसिद्धाः, मुनिश्रेष्ठ। ते क्षत्रियाः गुणसम्पन्नाः सर्वदिशि कीर्तिमन्तः; सर्वे महाबलिनः सर्वेषु देशेषु प्रविष्टाः। नाभागारिष्टयोः द्वौ पुत्रौ, वैश्यत्वे स्थितौ, ब्राह्मणत्वं प्राप्नुतः; कारूषाः करूषवंशजाः क्षत्रियाः रणकर्मसु प्रवीराः। पृषध्रः, गुरुर्वधूः गाम् हत्वा, विप्रश्रेष्ठ, शापेन शूद्रत्वं प्राप्तः; एवं नवनामानि कीर्तितानि। विप्रश्रेष्ठ, वैवस्वतमनोरपि कन्या आसीत्; मनोः श्वासात् इक्ष्वाकुः पुत्रः जातः। इक्ष्वाकोः शतम् पुत्राः, दानशीलाः; तेषु विकुक्षिः ज्येष्ठः, भक्षणकर्मणा विकुक्षी इति ख्यातः। स धर्मवित् प्रभुः अयोध्यायाः नृपतिः अभवत्; तस्य पुत्राः शाकुनिप्रमुखाः पञ्चशतानि स्मृताः। उत्तरदिग्भागस्य रक्षकाः अष्टचत्वारिंशत्, तथैव दक्षिणदिग्भागे। अन्ये वशतिप्रमुखाः रक्षकाः, विप्रश्रेष्ठ; इक्ष्वाकुना विकुक्षिः अष्टकयागाय प्रेषितः। मांसं आनय श्राद्धाय पशून् हत्वा, महाबाहो; श्राद्धकर्मणि नियुक्तः, कर्म न कृतम्। शशकं भुक्त्वा, विप्राः, शशादः मृगयां गतः; वसिष्ठवचनेन इक्ष्वाकुना सः त्यक्तः। इक्ष्वाकुना दिवं गते, विप्राः, शशादः राजा अभवत्; शशादस्य पुत्रः महाबलि ककुत्स्थः।