दशाहानन्तरं जातः कश्चन बालः तस्य निधनं करिष्यति—इति निश्चित्य, देवाः पुनः अन्यं उपायं न विचिन्तयन्तु, इति देवः उक्तवान्। तदा नारायणः पुनः अवदत्—“अहं नातिवीर्यवान्, न मत्तः, न मम प्रभोः, न च देवताभ्यः तस्य मृत्युर्भविष्यति।” यदि ईश्वरात् महावीर्ययुक्तः कश्चन बालः जायेत, तर्हि सः भीषणः तारकः तेन विनश्येत्। अतः, हे देवाः, वयं सर्वे ऋषिभिः सह प्रयत्नं कुर्मः, भार्यालाभाय मुख्यः प्रयासः बलवतां कर्तव्यः। एवं निश्चित्य, देवसंघः “एवं भवतु” इति उक्त्वा, रत्नैः भूषितं श्रेष्ठं हिमवत्पर्वतं तथा तस्य प्रियतमा मेनां जग्मुः। ते सर्वे हिमवत्स्नुषां सह तस्मै पर्वताय इदं वचः ऊचुः—“दक्षस्य दुहिता, जगन्माता, सा शक्ति या पर्वते निवसति—बुद्धिः, प्रज्ञा, धृतिः, मेधा, लज्जा, पुष्टि, सरस्वती च—एवं विविधरूपेण सा लोके स्थित्वा लोकान् शुद्धयति। देवकार्यसिद्धये, सा भवद्भ्यां गर्भं प्रविश्य जनिष्यते। या जाता सा जगन्माता भविष्यति, शम्भोः भाविनी भार्या, सा अस्माकं च भवद्भ्यां च रक्षिका भविष्यति।” एवं देववचनैः हृष्टः हिमवान्, महोत्साहयुक्ता मेना च, “एवं भवतु” इति सममूचतु:। ततो गौरी, जगद्धारिका, हिमवतः गृहे जाता, या शिवाराधनपरायणा, दृढा, तस्मिन् एव लीनचेताः। तस्यै देवगणाः ऊचुः—“भगवतः कृते तपः कुर्वस्व।” सापि हिमवतः शिखरेषु महान् तपः अकरोत्। पुनः देवाः चिन्तयामासुः—“ईश्वरः ताम् आलोकयति, आत्मानम्, किमपि वा अन्यत्, न वयं जानिमः कथं भवः चिन्तयति।” ते ऊचुः—“देवेशः मनः मेनाकायाः कन्यायां स्थापयतु, तत्र उपायः चिन्त्यः, तदा यूयं सर्वोत्तमत्वं प्राप्स्यथ।” तदा वाग्देवः, बुद्धिमान् सुमनाः, अवदत्—“एषः कुसुमायुधः मदनः, कन्दर्पः, पुष्पधनुर्धरः—सः शुभैः पुष्पबाणैः शान्तं शिवं जेष्यात्। तेन ताडितः त्रिनयनः अपि तां भगवतीं चिन्तयिष्यति; तदा नूनं हरः गिरिजां विवाहं करिष्यति।” “पञ्चबाणजितः बाणाः क्वचित् न कदापि म्लानाः; एवं जगद्धारिण्याः गर्भे शम्भोः पुत्रः भविष्यति। त्रिनयनस्य पुत्रः जातः तारकं हनिष्यति, सहाय्याय च वसन्तः, पुष्पवर्धनः, उपस्थितः भवतु। हृष्टचित्तेन एतत् कामाय समर्प्यताम्।” एवं “एवं भवतु” इति उक्त्वा, देवगणाः, शत्रुविजयिनः, मदनं पुष्पवर्धनं च शिवाय प्रेषयामासुः। कामः, उत्साहितः, धनुः गृहीत्वा, रत्याः सहितः, तं दुष्करं कार्यं कर्तुं ययौ। सः धनुः बाणांश्च गृहीत्वा चिन्तयामास—“अहं सर्वान् विदारयितुं समर्थः, किन्तु शिवः, लोकगुरुः, मया विदारितुं न शक्यते।” “त्रैलोक्यविजयिनः बाणाः शिवे स्थिराः वा न वा?” इति चिन्तयन्, सः शिवेन, तस्य ज्वलननयनेन, भस्मीकृतः। तदा, हे श्रेष्ठ देव, तं अद्भुतं कर्म दृष्टुं देवाः समागच्छन्; यदभवत् तस्य आश्चर्यस्य शृणु। देवगणाः शिवं दृष्ट्वा, कामं च भस्मीकृतं विलोक्य, भयाकुलाः, करान् संप्रणम्य, देवेशं स्तोतुं प्रचक्रमुः— “तारककृतं भयम् अपाकुरु, पर्वतदुहितरं भार्यां कुरु।” हरः अपि, विदारितचित्तः, शीघ्रमेव देववचनं प्रतिगृह्णात्; अरुन्धती, वसिष्ठः, अहं, चक्रपाणिः च अपि तथैव। अमराः परस्परं विवाहाय सन्देशं प्रेषयामासुः, एवं हिमवत्प्रदेशपतिनोः संयोगः अभवत्। ततः, हिमवत्पर्वते, रत्नैः विभूषिते, नानावृक्षलतान्विते, नानापक्षिसंकीर्णे च, नद्यः, स्रोतांसि, सरांसि, कूपाः, तडागानि च परिवृत्य, देवगन्धर्वयक्षसिद्धचारणैः सेव्यमाने, मंगलवातयुक्ते, प्रमोदारम्भके, मेरुमन्दरकैलासमैनाकादिपर्वतैः परिवृते, वसिष्ठागस्त्यपुलस्त्यलोमशादिभिः सहिते, महोत्सवे प्रवृत्ते, विवाहः संपन्नः। तत्र रत्नमयः वेदिः, सुवर्णेन भूषिता, वज्रमणिकाकारमणिभिः शोभिता, जयालक्ष्मीशुभाक्षान्तिकीर्तिपुष्ट्यादिभिः परिवृता, मेरुमन्दरकैलासरैवतकैः च भूषिता। विष्णुना, लोकनाथेन, सम्मानिता, महाबलः मैनाकः, पर्वतश्रेष्ठः, सुवर्णमयवपुः, अतीव विराजमानः। ऋषयः, लोकपालाः, आदित्या, मरुतां गणाः, त्रिशूलधारिणः देवदेवस्य विवाहवेदिं सज्जीकृतवन्तः। विश्वकर्मा, त्वष्टा च, स्वयं वेदिं द्वारयुक्तां निर्मितवन्तौ; सुरभी, नन्दिनी, नन्दा, सुनन्दा, कामदोहिनी च तत्र उपस्थिताः। एभिः विभूषिते, विवाहः सम्पन्नः। समुद्राः, नद्यः, नागाः, औषधयः, जगन्मातरः च समागच्छन्। सर्ववृक्षबीजानि अपि तत्र समागच्छन्; इला पृथिव्याः कृत्यं, औषधयः भोज्यकृत्यं च अकुर्वन्। वरुणः पानानि सज्जीकृतवान्, धनाधिपः दानकर्म अकरोत्, अग्निः च, लोकनाथानां इच्छया, तत्र भोजनं अकरोत्।