तत्र तु दिव्यस्त्रीणां समुदायः, तन्वी-कटीनीनां सुन्दरमुख्याः, सर्वाभरण-विभूषिताः, गीतमधुर्य-सम्पन्नाः, सर्वशुभलक्षणयुक्ताः च विराजन्ति। वेदगान-वाद्यकुशलाः ताः देवाङ्गनाः गन्धर्वस्त्रीणि च प्रतिदिनं तत्र नृत्यन्ति, यत्र परमपुरुषः विराजते। तस्मिन्नेव स्थले न रोगः, न श्रान्तिः, न मृत्युः, न शीतं, न उष्णं, न क्षुधा, न तृष्णा, न वृद्धिः, न विकृति, न दुःखं च विद्यते। तदधिष्ठानं परमसुखजनकं, सर्वकामफलप्रदं च; द्विजश्रेष्ठ, विष्णोः लोकात् ऊर्ध्वं अन्यं लोकं अहं न पश्यामि। हे ब्राह्मणाः, स्वर्गलोकाः ये पुण्यात्मनां हेतुना कीर्तिताः, विष्णोर्लोकस्य षोडशभागमपि न सम्यक् प्राप्नुवन्ति। एवं, हरिपूर्वं तदधिष्ठानं सर्वभोगगुणसम्पन्नं, सर्वसुखप्रदं, पुण्यं, अद्भुतपूर्णं च, हे ब्राह्मणाः। ये नास्तिकाः, कामात्मनः, कृतघ्नाः, निन्दकाः, चौराः, अनुशासनहीनाः, ते तत्र न गच्छन्ति। ये तु वासुदेवम्, जगद्गुरुम्, भक्त्या नित्यं पूजयन्ति, ते निश्चितं विष्णोर्लोकं गच्छन्ति; नात्र संशयः। दक्षिणतीरे समुद्रस्य, तस्मिन्नेव दुर्लभे क्षेत्रे, कृष्णं, रामं, सुबद्रां च दृष्ट्वा, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ—ये कामद्रुमस्य समीपे देहं त्यजन्ति, ये जनाः तत्र पुरुषोत्तमे मृत्युम् उपयान्ति, ते तदधिष्ठानं प्राप्नुवन्ति। ये वटसमुद्रयोः मध्ये पुरुषोत्तमं स्मरन्ति, ये जनाः तत्र पुरुषोत्तमे मृत्युम् उपयान्ति, ते अपि तदधिष्ठानं प्राप्नुवन्ति। ते अपि तत्र परमं धाम प्राप्नुवन्ति; नात्र संशयः। एवं, हे मुनीश्रेष्ठ, विष्णोर्लोकं शाश्वतं, सर्वसुखप्रदं, भोगमोक्षप्रदं च अहं वर्णितवान्। ततो जगन्नाथः उक्तवान्—हे लोकनाथ, त्वया विष्णोर्लोकः अद्भुतपूर्णः, नित्यसुखमयः, महिमा-सम्पन्नः, भोगमोक्षप्रदः च वर्णितः। पुरुषोत्तमाख्यं क्षेत्रं दुर्लभं लोके प्रशंसितम्; यः तत्र देहं त्यजति, स हरिसमं लोकं प्राप्नोति। त्वया क्षेत्रस्य महिमा सम्यक् कीर्तिता, यत्र स्वदेहत्यागेन जनः विष्णोर्लोकं प्राप्नोति। अहो, मोक्षमार्गः एषः—यथा त्वया वर्णितः, पुरुषोत्तमे जनहिताय देहत्यागः; नात्र संशयः। हे देवाधिप, प्रयत्नं विना, श्रेष्ठपुरुषाः तत्र क्षेत्रे देहत्यागेन विष्णोः परमं, रोगरहितं धाम प्राप्नुवन्ति। क्षेत्रस्य महिमा श्रुत्वा, वयं नास्चर्यं प्राप्नुमः; प्रयागः, पुष्करः, अन्यानि क्षेत्राणि, तीर्थानि च—हे देवश्रेष्ठ, त्वं सर्वाणि पुण्यस्थलानि, नद्यः, सरांसि च पृथिव्यां न तावत् स्तौषि। यथा पुनः पुनः पुरुषाख्यं क्षेत्रं स्तौषि, वयं तव अभिप्रायं अबुधाम, हे पितामह। यतः त्वं मोक्षप्रदं पुरुषोत्तमाख्यं क्षेत्रं स्तौषि, नूनं पृथिव्यां पुरुषाख्यं क्षेत्रं तुल्यं नास्ति; अतः हे बुधश्रेष्ठ, त्वं तद् पुनः पुनः स्तौषि। सत्यं, सत्यं, हे मुनीश्रेष्ठ, यद् उक्तं तव, तद् यथार्थम्—पृथिव्यां पुरुषाख्यं क्षेत्रं तुल्यं नास्ति। यानि पुण्यस्थलानि, पुण्यधामानि च सन्ति, तानि अपि श्रीपुरुषाख्यस्य षोडशभागमपि न सम्यक् प्राप्नुवन्ति। यथा विष्णुः सर्वेषु लोकेषु श्रेष्ठः, तथा पुरुषोत्तमः सर्वेषु पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा विष्णुः आदित्येषु श्रेष्ठः, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा सोमः तारेषु, समुद्रः जलेषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा पावकः वसुषु, शंकरः रुद्रेषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा ब्राह्मणः वर्णेषु, गरुडः पक्षिषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा मेरुः शिखरेषु, हिमालयः पर्वतेषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा लक्ष्मीः स्त्रीषु, जाह्नवी नदिषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा ऐरावतः गजेषु, भृगुः महर्षिषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा स्कन्दः सेनापतिषु, कपिलः सिद्धेषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा उच्चैःश्रवाः अश्वेषु, उशना कविषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा व्यासः ऋषिषु, कुबेरः यक्षराक्षसेषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा मनः इन्द्रियेषु, पृथिवी भूतिषु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा अश्वत्थः वृक्षेषु, वायुः चलत्सु, तथा पुरुषोत्तमः पुण्यस्थलेषु प्रमुखः। यथा, हे द्विजश्रेष्ठ, शिरोऽङ्गेषु श्रेष्ठम्, तथा पुरुषोत्तमः सर्वेषु तीर्थेषु प्रमुखः। यथा चित्ररथः गन्धर्वेषु, वज्रः शस्त्रेषु, तथा पुरुषोत्तमः सर्वेषु तीर्थेषु प्रमुखः। यथा 'अ' वर्णेषु, गायत्री छन्दः, तथा पुरुषोत्तमः सर्वेषु तीर्थेषु प्रमुखः। यथा, हे द्विजश्रेष्ठ, शिरः सर्वाङ्गेषु श्रेष्ठम्, तथा पुरुषोत्तमः सर्वेषु तीर्थेषु प्रमुखः इति।