वसुदेवस्य निवासे सततं कीर्तिः, बुद्धिः, प्रज्ञा, सरस्वती, विवेकः, चिन्तनं, धैर्यं, सिद्धिस्वरूपा, तेजश्च नित्यं तिष्ठन्ति। तत्रैव गायत्री, सावित्री, मङ्गला सर्वमङ्गलकारिणी, श्रीः, धिया, शोभा, नारायणी च विराजन्ते। श्रद्धा, कौशिकी देवी, विद्युत्, सौदामिनी, निद्रा, रात्रिः, माया, अन्याश्च दिव्यस्त्रियः तत्र संनिहिताः। एताः सर्वाः वासुदेवस्य धाम्नि निवसन्ति; किम् अधिकं वक्तव्यम्? सर्वं तत्रैव प्रतिष्ठितम् अस्ति। तत्र घृताची, मेनका, रम्भा, सहजंया, तिलोत्तमा, उर्वशी, निम्लोचा, अन्याश्च लघ्वीः स्थूलीः च अप्सरः सन्ति। मन्दोदरी सौभाग्यशालिनी, विश्वाची विशालमुखी, भद्राङ्गी, चित्रसेना, प्रम्लोचा—सर्वाः मनोहररूपधारिण्यः अपि तत्र विराजन्ति। मुनीन्द्रान् मोहयन्ती रामा, चन्द्रमध्याऽमङ्गलमुखी, सुकेशी, नीलकेशी, मन्मथदीपिनी अपि तत्र सन्ति। अलम्बुषा, मिश्रकेशी, मुञ्जिकस्थला, क्रतुःस्थला सुललिता, पूर्वचित्तिः च अन्याश्च तत्रैव निवसन्ति। परावती महाकायवती, शशिलेखा शुभानना, हंसगमना, मदोन्मत्तगजगमना अपि तत्र सन्ति। बिम्बोष्ठी, नवगर्भा, अन्याश्च कीर्तिमत्यः दिव्यस्त्रियः, अप्सरः च, स्वयमात्मरूपशोभायौवनगर्विता अपि तत्रैव उपवसन्ति। ताः सर्वाः तन्वङ्ग्यः सुन्दरमुख्यः, सर्वाभरणभूषिताः, गीतमधुर्यसम्पन्नाः, सर्वलक्षणलक्षिताः च। गीतवाद्यविशारदाः ताः देवस्त्रियः गन्धर्वस्त्रियोऽपि प्रतिदिनं तत्र नृत्यन्ति, यत्र सः परमपुरुषः निवसति। तत्र न व्याधिः, न श्रमः, न मृत्युः, न शीतोष्णम्, न क्षुधा, न तृष्णा, न जरा, न विकृति, न च दुःखम्। स तु लोकः परमसुखजनकः, सर्वाभिलषितफलप्रदः; द्विजश्रेष्ठ, विष्णोर्लोकात् उच्चतरं किञ्चिदपि न पश्यामि। हे ब्राह्मणाः, स्वर्गे पुण्यात्मनां ये लोकाः कथ्यन्ते, ते विष्णोर्लोकस्य षोडशांशमपि नोपयान्ति। एवं हरिपूर्वकं तदधिष्ठानं सर्वभोगगुणसम्पन्नं, सर्वसौख्यदायकं, पुण्यं, अद्भुतमयं च ब्राह्मणाः। ये नास्तिकाः, विषयासक्ताः, कृतघ्नाः, निन्दकाः, चौराः, अनीतानुशासकाः, ते तत्र न गच्छन्ति। ये तु वासुदेवं विश्वगुरुं भक्त्या नित्यं उपासते, ते नूनं विष्णोर्लोकं यान्ति, नात्र संशयः। दक्षिणसागरतटे तस्मिन्सु दुर्लभक्षेत्रे, यः कृष्णं, रामं, सुभद्रां च पश्यति, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ—ये कामद्रुमसमीपे शरीरं त्यजन्ति, ये पुुरुषोत्तमे मृत्युमुपयान्ति, ते तत्रैव यान्ति। ये वटसागरयोर्मध्ये पुरुषोत्तमं स्मरन्ति, ये तत्रैव शरीरं त्यजन्ति, ते अपि तत्र परमं स्थानं प्राप्नुवन्ति—न संशयः। एवं मुनिश्रेष्ठ, शाश्वतं विष्णोर्लोकं सर्वानन्दप्रदं, भोगमोक्षप्रदं च वर्णितम्। ततः शौनकादयः पप्रच्छुः—"भगवन्, विष्णोर्लोकं त्वया अद्भुतं, नित्यसुखमयं, पुण्यं, भोगमोक्षप्रदं च वर्णितम्। यत् पुरुषोत्तमं नाम क्षेत्रं लोके दुर्लभं स्तुतम्, यत्र शरीरत्यागेन हरिसमानं स्थानं लभ्यते। क्षेत्रस्य माहात्म्यं त्वया विस्तारतः कीर्तितम्, यत्र स्वशरीरत्यागेन विष्णोर्लोकं प्राप्यते। अहो, एष एव मोक्षमार्गः—यथा त्वया पुरुषोत्तमे लोकहिताय शरीरत्यागः निर्दिष्टः, तत्र न संशयः।" "देवेश, तत्र क्षेत्रे प्रयत्नं विना उत्तमपुरुषाः शरीरं त्यक्त्वा, विष्णोः परमं व्याधिरहितं धाम प्राप्नुवन्ति। क्षेत्रस्य माहात्म्यं श्रुत्वा वयं नात्याश्चर्यं प्राप्नुमः; प्रयागः, पुष्करः, अन्यानि क्षेत्राणि तीर्थानि च—हे देवश्रेष्ठ, सर्वाणि तीर्थानि, सर्वाः नद्यः, सर्वाणि सरांसि त्वं न एवमधिकं स्तौषि। यथा त्वं पुनःपुनः पुरुषनाम्नः क्षेत्रस्य स्तुतिं करोति, एवं वयं तव मन्तव्यं विज्ञातवन्तः, पितामह।" "यतः त्वं पुरुषोत्तमनाम्नः मोक्षदं क्षेत्रं स्तौषि, तस्मात् नूनं भूमौ पुरुषाख्यस्यान्यत् क्षेत्रं न विद्यते; अतः त्वं तद् बारं बारं वन्दसे, विप्रश्रेष्ठ। सत्यं सत्यं, मुनिश्रेष्ठ, यदुक्तं त्वया—न हि भूमौ पुरुषाख्यस्य तुल्यं क्षेत्रमस्ति। यानि कानि तीर्थानि पुण्यस्थानानि सन्ति, तानि श्रीपुरुषाख्यस्य षोडशांशमपि न प्राप्नुवन्ति।" "यथा विष्णुः सर्वेषां लोकानां श्रेष्ठः, तथा पुरुषोत्तमः सर्वेषां क्षेत्राणां श्रेष्ठः। यथा विष्णुः आदित्येषु श्रेष्ठः, तथा पुरुषोत्तमः क्षेत्रेषु श्रेष्ठः। यथा सोमः तारामध्ये, सागरः जलमध्ये, तथा पुरुषोत्तमः क्षेत्रेषु श्रेष्ठः। यथा पावकः वसुṣu, शङ्करः रुद्रेषु, तथा पुरुषोत्तमः क्षेत्रेषु श्रेष्ठः। यथा ब्राह्मणः वर्णेषु, गरुडः पक्षिषु, तथा पुरुषोत्तमः क्षेत्रेषु श्रेष्ठः। यथा मेरुः शिखरेषु, हिमालयः पर्वतेषु, तथा पुरुषोत्तमः क्षेत्रेषु श्रेष्ठः। यथा लक्ष्मीः स्त्रीषु, जाह्नवी नद्यः मध्ये, तथा पुरुषोत्तमः क्षेत्रेषु श्रेष्ठः।" एवं पुरुषोत्तमक्षेत्रस्य माहात्म्यं, विष्णोर्लोकस्य च अद्भुतं ऐश्वर्यं, पुण्यं, भोगमोक्षप्रदं च, भगवता प्रकटितम्।