सर्वे ते मुनयः श्रद्धया युक्ताः स्वर्णवस्त्रगवां धान्याद्युत्तमदानैः सम्यगर्चयित्वा, विनयपूर्वकं प्रणम्य, विद्वांसः तं मन्त्रं जपन्ति स्म— "सर्वव्यापिनं विश्वनाथं शङ्खचक्रगदाधरं, अनाद्यन्तमनन्तं च परमं पुरुषं प्रभुम्, स मे प्रीयताम्।" एवं मन्त्रमुदीर्य, ततः ब्राह्मणान् त्रिवारं प्रदक्षिणीकृत्य, शिरसा भक्त्या प्रणम्य, आचार्यं सत्कारपूर्वकं विसृजेत्। ततः भक्त्या तान् ब्राह्मणान् सीम्नि सन्दध्यान्, सर्वाननुगम्य प्रणम्य, अनुमत्य गृहं प्रतिपद्येत। पश्चात् बन्धुजनैः सखिभिश्च सहितः, व्रतान्यनुष्ठाय, व्रतीभिः सह, दरिद्रैः, भिक्षुभिः, अन्नकामैश्च सह, मौन्यनुवृत्तिं पालयन्, भोजनं कुर्यात्। एवं यः पुरुषो वा स्त्री वा सम्यगाचरति, स सहस्राश्वमेधशतसाम्राज्यफलमवाप्नोति। हे नरश्रेष्ठ, शतं पूर्वस्य, शतं च भविष्यतः फलमादाय, दिव्यरूपो ब्राह्मणः स्वर्गमवाप्नोति। सर्वलक्षणसम्पन्नः, सर्वाभरणभूषितः, सर्वकामसमृद्धः, देवोपमः, दुःखरहितः च भवति। रूपयौवनसम्पन्नः, सर्वगुणैः शोभितः, अप्सरोगीतकीर्तितः, गन्धर्वैः सह शोभितः। सूर्यसमप्रभया दिव्यरथेन, इच्छया सञ्चरन्, ध्वजपताकाभिरलङ्कृतः, सर्वरत्नमण्डितः। सर्वदिक्प्रभया युक्तः, व्योम्नि क्लेशरहितः, यौवनसम्पन्नः, बलवान्, प्राज्ञश्च, विष्णुलोकं गच्छति। तत्र शतकृत्वः कल्पान् इच्छितान्भोगान्, सिद्धाप्सरसः, गन्धर्वैः, देवैः, विद्याधरैः, नागैश्च सहितः, भुङ्क्ते। स्मृतिमन्तः महर्षिभिः स्तूयमानः, क्लेशरहितः, विश्वनाथवत् शङ्खचक्रगदाधररूपधारी तिष्ठति। एवं तत्र ब्राह्मणः चतुर्भुजो रूपं धारयन्, दिव्यैर्भोगैः सह रम्यते, देवैः सह क्रीडति। ततः स ब्रह्मलोकं गच्छति, सर्वकामदं, सिद्धविद्याधरदेवकिन्नरैः भूषितम्। तत्र नवति कल्पान् सुखानि भुक्त्वा, ततः सर्वकामफलदं लोकं प्राप्नोति। रुद्रलोकमुपेत्य, देवगणैः सेव्यमानः, सुखमोक्षप्रदं, कोटिसंख्यैः दिव्यप्रासादैः भूषितं, तत्र चिरं सुखमश्नुते। सिद्धविद्याधरयक्षदैत्यदानवैः भूषिते तस्मिन्लोके, अष्टाशीतिकल्पपर्यन्तं सुखमश्नुते। ततः स गोलोकं गच्छति, सर्वसुखसमृद्धं, शोभनं, मनोहरं, देवसिद्धाप्सरोगणैः भूषितम्। तत्र सप्ततिः कल्पान् दुर्लभान् परमसुखान् भुङ्क्ते, देववत् स्थितिमावहन्। ततः प्रजापतेः परमं लोकं प्राप्नोति, गन्धर्वाप्सरसः सिद्धमुनिविद्याधरैः परिवृतम्। तत्र षष्टिकल्पपर्यन्तं विविधान्भोगान् आनन्देन भुङ्क्ते, ततः शक्रस्य विश्मयमयमालयं गच्छति। तत्र गन्धर्वकिन्नरसिद्धदेवविद्याधरनागगुप्ताप्सरसः साध्याद्यैः श्रेष्ठदैवैः परिवृतः, पञ्चाशत्कालान् सुखं भुङ्क्त्वा, ततः दिव्यप्रासादयुक्तं देवलोकं गच्छति। तत्र चत्वारिंशत्कालान् दुर्लभसुखानि भुक्त्वा, नक्षत्रनाम्नि दुर्लभे लोके गच्छति। तत्र त्रिंशत्कालान् इच्छया सुखमश्नन्, ततः सोमलोकं प्राप्नोति। यत्र सोमः सर्वदैवैः भूषितः, तत्र विंशतिकल्पान् दुर्लभसुखानि भुङ्क्ते। ततः सौरलोकं गच्छति, देवैः पूजितं, अद्भुतं पुण्यं, गन्धर्वाप्सरसः सेव्यमानम्। तत्र दशकल्पान् शुभसुखानि भुक्त्वा, ततः दुर्लभं गन्धर्वलोकं प्राप्नोति। तत्रैककल्पपर्यन्तं सर्वसुखानि इच्छया भुङ्क्त्वा, ततः पृथिव्यां धर्मराजो भवति। स चक्रवर्ती, महावीर्यवान्, सर्वगुणसम्पन्नः, स्वधर्मेण राज्यं कृत्वा, श्रेष्ठदानैः यज्ञान् कृत्वा। तस्य समाप्तौ योगिलोकं गच्छति, मोक्षप्रदं, शुभं, तत्र सृष्टिसमाप्तिपर्यन्तं दिव्यसुखानि भुङ्क्ते। ततः पुनः अत्र वैष्णवब्रह्मणः कुलोत्कृष्टे, पुण्यात्मनाम्, योगिसन्तानसम्भवे, दुर्लभे श्रेष्ठे जन्म लभते। स चतुर्वेदविद् ब्राह्मणः, उपार्जितदानैः यज्ञान् कृत्वा, वैष्णवयोगमाश्रित्य, मोक्षमवाप्नोति। एवं ब्राह्मणाः, तीर्थयात्राफलानि यथावत् उक्तानि, ये मानवाय भोगमोक्षप्रदानीति। किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ? ते मुनयः ऊचुः— "भगवन्, वद विष्णोर्लोकस्य स्वरूपं, क्लेशरहितं, सर्वभूतानां प्रियं, रमणीयं, सर्वाश्चर्यपूर्णं च। तस्य लोकस्य प्रमाणं, सुखं, ऐश्वर्यं, तेजश्च वद, केन कर्मणा धर्मनिष्ठाः तत्र यान्ति? दर्शनेन वा, स्पर्शनेन वा, स्नानेन वा तीर्थेषु, सर्वं यथावत् विस्तरशः वद, परमकौतूहलयुक्ताः स्मः।" भगवानुवाच— "शृणुत मुनयः सर्वे, तं परं सर्वोत्तमं धाम, भक्ताभिलषितं, पुण्यं, संसारनाशनं। सर्वलोकानां श्रेष्ठं, विष्णुलोकाख्यं, अद्भुतं, पुण्यं, त्रिषु लोकेषु पूजितं, प्रवक्ष्यामि।