तत्र प्रथमे, पायसं, अपूपं, शष्कुलीं, वटकं, मोदकं, स्वल्पं फाणितं, फलानि च नैवेद्यार्थं समर्पयेत्। एवं पञ्चभिः नैवेद्यैः पुरुषोत्तमं सम्पूज्य, "नमोऽस्तु पुरुषोत्तमाय" इति शतमष्टकृत्वः जपेत्। ततः भक्त्या पुरुषोत्तमं सम्पूज्य, "नमो नमस्ते विश्वेश्वर, भक्तानां अभयप्रद; संसारसागरमग्नं मां त्रातुमर्हसि। मया कृतानि द्वादश तीर्थयात्राः तव कृपया, हे गोविन्द, सफलानि सन्तु।" इति सम्यक् प्रार्थ्य, सम्पूज्य देवतायै साष्टाङ्गप्रणिपातं कुर्यात्। अनन्तरं श्रद्धया गुरुमपि पुष्पैः वस्त्रैः चन्दनादिभिश्च सम्पूजयेत्त्येव, यतः तयोः भेदो नास्ति, हे मुने। ततः श्रद्धया च एकाग्रचित्तया च, नानाविधानि पुष्पाणि समर्प्य, देवस्योपरि सुन्दरं पुष्पमण्डपं निर्मायेत्। तत्र व्यवस्थां कृत्वा, वासुदेवकथाः श्रावयन् गीतानि च गायन् रजनीमेकां जागरणं कुर्यात्। ज्ञानी जनः तां रात्रिं ध्यानजपस्तोत्रैः देवस्य स्तुतिं कुर्वन् यापयेत्। द्वादश्याः शुद्धे प्रभाते, स्नातकान् वेदपारगान्, इतिहासपुराणज्ञांश्च, श्रोत्रियान् दमितेन्द्रियान् ब्राह्मणान् आमन्त्रयेत्। स्वयं च नियमानुसारं स्नात्वा, शुचिवस्त्रधारी दमितेन्द्रियश्च, पूर्ववत् अभिषेकं कृत्वा तत्र पुरुषोत्तमं सम्पूजयेत्। गन्धपुष्पनैवेद्यदीपैः, नानाविधैः सेवाभिः, प्रणिपातप्रदक्षिणादिभिश्च तं सम्पूजयेत्। मन्त्रैः स्तवैः नमस्कारैः गीतवाद्यैः च जगन्नाथं सम्पूजयित्वा, ततः ब्राह्मणान् पूजयेत्। श्रद्धया द्वादश गाः सुवर्णं छत्रपादत्रयुग्मं च ब्राह्मणेभ्यः दद्यात्। भक्त्या धनवस्त्रादीन्यपि दद्यात्; यः श्रद्धया ब्राह्मणान् सम्पूजयति, स गोविन्दं तुष्टिं नयति। ततः गुरवे गाम्, वस्त्रं, सुवर्णं, छत्रपादत्रयुग्मं, कांस्यपात्रं च भक्त्या दद्यात्। ततः स्वयम् ब्राह्मणान् पायसशाकाद्यन्नैः, गुडघृतयुक्तैः विविधान्नैश्च तर्पयेत्। ब्राह्मणेषु तृप्तेषु, मनसि सन्तुष्टेषु, द्वादश कुम्भान् जलपूर्णान् दद्यात्। यथाशक्ति दानानि, द्वेषरहितः, गुरवेऽपि कुम्भं दानं च दद्यात्। एवं ब्राह्मणान् सम्पूज्य, गुरुमपि परं भक्त्या, विष्णुवत् सम्पूजयेत्, हे द्विजोत्तम। सुवर्णवस्त्रगोधान्यादिभिः गुरुमर्चयित्वा, प्रणम्य, इमं मन्त्रं पठेत्— "सर्वव्यापी जगन्नाथः शङ्खचक्रगदाधरः, अनाद्यन्तो देवः परमपुरुषः प्रीयताम्।" एवं उक्त्वा, ब्राह्मणान् त्रिवारं प्रदक्षिणीकृत्य, शिरसा प्रणम्य, गुरुमनुज्ञाप्य यथोचितं विसर्जयेत्। ततः भक्त्या तान् ब्राह्मणान् सीम्नि यावत् अनुगम्य, सम्यगनुयायिनः सः प्रणम्य विसृज्येत्। अनन्तरं स्वबान्धवैः सखिभिः च सह, व्रतिनः दरिद्रान् याचकान् अन्नकामांश्च अन्यैः सह, मितभाषणेन भोजनं कुर्यात्। एवं कृतव्रतस्य, नरस्य वा स्त्रियाः वा, सहस्राश्वमेधशतान्यष्टकवाजपेयफलानि लभ्यन्ते। हे नरश्रेष्ठ, अतीतानां शतानि शतानि, भविष्यतः शतानि च गृहित्वा, दिव्यरूपधारी स्वर्गं गच्छति। सर्वलक्षणसम्पन्नः, सर्वाभरणभूषितः, सर्वकामसमृद्धः, देवतुल्यः, दुःखरहितश्च भवति। सौन्दर्ययौवनसम्पन्नः, सर्वगुणोपेतः, अप्सरोगीतकीर्तितः, गन्धर्वैः सह भूषितः च। सूर्यसमप्रभे दिव्यरथे, स्वेच्छया सञ्चरन्, ध्वजपताकाभिः शोभितः, सर्वरत्नैः अलङ्कृतः, सर्वदिक्प्रभः, आकाशे श्रान्तिहीनः, युवा, बलवान्, प्राज्ञश्च सः विष्णुलोकं गच्छति। तत्र शतकल्पपर्यन्तं, इच्छिताभिः अप्सरोगन्धर्वदेवविद्याधरपन्नगैः सह मोदते। ऋषिसत्तमैः स्तूयमानः, विगतव्यथः, जगन्नाथवत् शङ्खचक्रगदाधररूपः तिष्ठति। एवं तत्र सन्तुष्टः ब्राह्मणः चतुर्भुजो रूपं धारयन्, तत्रैव श्रेष्ठैः देवैः सह रमते। ततः स ब्रह्मलोकं गच्छति, सर्वकामदं, सिद्धविद्याधरदेवगन्धर्वकिन्नरैः शोभितम्। तत्र नवतिकल्पपर्यन्तं सुखं भुक्त्वा, तदनन्तरं सर्वकामफलदं लोकं गच्छति। तत्र रुद्रलोकमुपेत्य, देवसंघैः सेवितः, सुखमोक्षदं, सहस्रैः दिव्यप्रासादैः भूषितं प्राप्नोति। सिद्धविद्याधरयक्षदैत्यदानवैः शोभिते तस्मिन्लोके, अष्टिकल्पपर्यन्तं सुखं भुङ्क्ते। ततः सः गोलोकं याति, सर्वसुखसमन्वितं, दिव्यं रमणीयं, देवसिद्धाप्सरोगणैः शोभितम्। तत्र सप्ततिकल्पपर्यन्तं दुर्लभं त्रिषु लोकेषु परमसुखं भुक्त्वा, देववत् स्थितिम् आप्नोति।