एकः पुरुषः वा स्त्री वा, यः वा या चन्द्रियसंयमेन युक्तः, ज्येष्ठमासे द्वादशदिनानि नियमानुसारं तीर्थयात्रां सम्यगाचरति, सः वा सा च एकाग्रचित्तः स्यात्। यः कश्चन स्वच्छन्देन, कपटमानदोषरहितः, विविधान् भोगान् अनुभूय, प्रतिष्ठां सम्यगाचरति, सः निःसंशयं मोक्षलाभं प्राप्नोति। ऋषयः देवमिदं पप्रच्छुः—“भगवन्, प्रतिष्ठायाः विधानं पूजनं दानं च, तत्र फलं च जगन्नाथस्य विस्तरेण श्रोतुमिच्छामः।” स देवः तान् उवाच—“मुनिशार्दूलाः, श्रूयतां, येन विधिना प्रतिष्ठा विधीयते, तां भक्त्या यः करोति, स तस्य फलं प्राप्नोति। यदा द्वादशदिनी तीर्थयात्रा समाप्ता, द्विजश्रेष्ठ, तदा पापविनाशिनीं प्रतिष्ठां सम्यगाचरेत्। ज्येष्ठमासे शुक्लपक्षे एकादश्यां तिथौ, एकाग्रचित्तः स तीर्थकुंभीं गत्वा, आचम्य, शुद्धः सन्, नियमानुसारं जलानि आवाह्य, नारायणं च मनसा ध्यायन्, विधिवत् स्नानं कुर्यात्। यद् यद् स्नानविधिं मुनयः प्रकल्पितवन्तः, तेनैव विधिना स्नानं कर्तव्यम्। ततो विधिवत् स्नात्वा, देवर्षिपितृणां चान्येषां च नामगोत्रविज्ञानेन तृप्तिं कुर्यात्। तीर्थं तीर्त्वा, शुद्धवस्त्रधारी, नियमानुसारं जलस्पर्शं कृत्वा, सूर्यं प्रति मुखं स्थाप्य, मनसा पावनां गायत्रीं, वेदमातृं, पापापहां, शुद्धां, एकशतमष्टवारं जपेत्। श्रद्धया च एकाग्रचित्तेन, दिव्यं सौरमंत्रं जपित्वा, सूर्यं त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, तं प्रणमेत्। त्रिवर्णानां वेदविहितं स्नानजपं विहितम्; स्त्रीणां शूद्राणां च स्नानजपं वेदविधानरहितं स्मृतम्। ततो मौनः स्वगृहं गच्छेत्, पुरुषोत्तमं पूजयेत्, हस्तपादप्रक्षालनं कृत्वा, नियमानुसारं जलस्पर्शं कुर्यात्। ततः देवतायाः घृतस्नानं कुर्यात्, ततो दुग्धेन, मधुमिश्रितेन सलिलेन, चन्दनयुतकेन जलप्रक्षालनं च। ततः भक्त्या उत्तमान्येकं वस्त्रयुग्मं धारयित्वा, चन्दनागरुकर्पूरकुङ्कुमैः अभ्यञ्जनं कुर्यात्। परमभक्त्या पुरुषोत्तमं पद्मैः, वैष्णवैः पुष्पैः, मालतीपुष्पादिभिः च सम्पूजयेत्। एवं जगन्नाथं हरिं, भोगमोक्षप्रदायकं, पूजयित्वा, देवतायाः पुरतः अगरुधूपं ज्वालयेत्। ऋषिसत्तम, गुग्गुलुं सुरभिद्रव्यसम्भृतं धूपं च दद्यात्, घृतदीपं श्रद्धया प्रकाशयेत्, शक्त्या तिलतैलदीपं द्वादश दीपान् समर्पयेत्। नैवेद्याय पायसं, अपूपं, शष्कुलीं, वटाकं, मोदकं, अल्पं फाणितं, फलानि च निवेदयेत्। एवं पञ्चभिः नैवेद्यैः पुरुषोत्तमं पूजयित्वा, एकशतमष्टवारं “नमोऽस्तु पुरुषोत्तमाय” इति जपेत्। ततः भक्त्या पुरुषोत्तमं प्रीणयेत्—“नमोऽस्तु ते, विश्वेश, भक्तानां अभयप्रदायक!” इति। “हे पुरुषोत्तम, संसारसागरमग्नं मां त्राहि; द्वादश तीर्थयात्राः मया कृताः, हे विश्वनाथ!” “तव कृपया, गोविन्द, एताः मम सफलाः स्युः।” इति देवतां सम्पूज्य, साष्टाङ्गप्रणिपातं कुर्यात्। ततः भक्त्या गुरुमपि पुष्पवस्त्रगन्धानुलेपनैः सम्पूजयेत्; हि, द्वयोः भेदो नास्ति। श्रद्धया च एकाग्रचित्तेन, विविधपुष्पमण्डपं देवस्योपरि निर्माय, तत्र रात्रौ जागरणं कुर्यात्, वासुदेवकथाश्रवणगीताभिः। प्राज्ञः तां रात्रिं ध्यानजपस्तोत्रैः, स्तुतिभिः च यापयेत्; तदा द्वादश्याः शुचौ प्राते— स्नातान् व्रतान् वेदविदः, इतिहासपुराणज्ञः, श्रोत्रियान्, जितेन्द्रियान् द्विजान् आहूयेत्। स्वयं च विधिवत् स्नात्वा, शुद्धवस्त्रधारी, जितेन्द्रियः, यथापूर्वं स्नानं कृत्वा, तत्रैव पुरुषोत्तमं पूजयेत्। गन्धपुष्पनैवेद्यदीपैः, नानाविधोपचारेषु, प्रणामप्रदक्षिणैः, तं सम्पूजयेत्। जगत्पतिं मन्त्रस्तोत्राभिवन्दनगीतवाद्यैः सम्पूजयित्वा, ततो ब्राह्मणान् पूजयेत्। श्रद्धया भक्त्या च द्वादश गावः, सुवर्णं, छत्रपादत्रयुग्मं च दद्यात्। भक्त्या वित्तं वस्त्राणि च, यथाशक्ति, ब्राह्मणेभ्यः दद्यात्; ब्राह्मणपूजया गोविन्दः तुष्टो भवति। ततः भक्त्या गुरवे गाम्, वस्त्रं, सुवर्णं, छत्रपादत्रयुग्मं, कांस्यम् च दद्यात्। ततो ब्राह्मणान् पायसाद्यैः, पक्तानि गुडघृतयुक्तानि च, भोजयेत्। यदा तृप्ताः सन्तः ब्राह्मणाः, मनसि च प्रसन्नाः, तदा द्वादश कुम्भानि जलपूर्णानि दद्यात्। यथाशक्ति, अमर्षरहितः, ब्राह्मणेभ्यः दानानि कुर्यात्, आचार्याय च कुम्भं दद्यात्। एवं ब्राह्मणान् पूजयित्वा, ज्ञानदं गुरुम्, परमभक्त्या, विष्णुवत्, पूजयेत्, द्विजश्रेष्ठ।