एकः पुण्यात्मा, यः स्वकुलस्य सप्त पितॄन् सप्त च अपत्यानि उद्धृत्य, सर्वरत्नविनिर्मिते इच्छावाहने विमानरथे स्थित्वा, सुरम्ये दिव्ये च विहायसे विहरति। तत्र सः गन्धर्वैः अप्सरसोभिः च क्रमशः सेव्यमानः, सुन्दरः, सुदैववान्, वीर्यवान् च सन्, विष्णोः पुरीम् अधिगच्छति। तस्मिन्नेव दिव्ये विष्णुपुरीमध्ये सः सर्वकामसमृद्धः, निर्मुक्तः जरामरणयोः, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं श्रेयांसि भोक्त्वा रमते। यदा पुण्यस्य क्षयः स्यात्, तदा पुनः इह लोके जन्म लभते; तत्र चतुर्वेदविद् ब्राह्मणः भूत्वा, वैष्णवयोगं आस्थाय, परमं मोक्षं प्राप्नोति। ततः सुतराम् ऋषयः पृष्टवन्तः— “प्रत्येकस्य उत्सवस्य किं फलं? नरः वा स्त्री वा यः तत्र व्रतं चरति, सः किम् आप्नोति?” तेषां पृच्छानुसारं ब्राह्मणः प्रोवाच— “शृणुत, मुनयः, यथावत् उत्सवफलम् एकैकस्य; यः यथाविधि संयतः तत्र पुण्यस्थले व्रतम् आचरति, सः किम् आप्नोति इति वक्ष्यामि। गुडिवायां च, फाल्गुन्यां सम्यगुत्थाय, विष्णुसंक्रान्तौ वा, विधिना यात्रां कृत्वा, कृष्णं दृष्ट्वा प्रणम्य, सर्वत्र संकर्षणसुभद्रयोः फलं लभते; विष्णुलोकं गच्छति, चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तम्। यः ज्येष्ठे मासि विधिवत् यात्रां करोति, सः तावत्कालं विष्णुलोके सुखानि भुङ्क्ते, न संशयः। श्रीपुरुषोत्तमस्य तस्मिन् पुण्ये रम्ये क्षेत्रे, यः पुरुषः वा स्त्री वा संयतात्मा, ज्येष्ठे मासि द्वादशदिनानि यथाविधि यात्रां समाचरति, सः अनृतमदवर्जितः स्थापनां कृत्वा, बहूनि भोगानि भोक्त्वा, अन्ते निःश्रेयसं प्राप्नोति। ततः ते सर्वे देवमिदं पृच्छन्ति— “भगवन्, स्थापनायाः विधानम्, पूजनम्, दानं, च फलम् अस्माकं वद। भगवतः स्थापना यथाविधि कथ्यते; तां श्रद्धया कुर्वन् नरः वा स्त्री वा फलं प्राप्नोति। द्वादशरात्र्याः यात्रां समाप्त्य, ज्येष्ठे शुक्लपक्षे एकादश्यां, तीर्थे गत्वा, आचम्य, शुद्धचित्तः, सर्वतीर्थानि आवाह्य, नारायणं ध्यानं कृत्वा, स्नानं विधिना कुर्यात्। स्नानविधिः यः मुनिभिः निर्दिष्टः, तेनैव स्नानं कार्यम्। स्नात्वा, देवर्षिपितॄन् चान्यान् च नामगोत्रज्ञः तर्पयेत्। तीर्थं तीर्त्वा, शुद्धवस्त्रं परिधान्य, सूर्यं प्रति स्थित्वा, गायत्रीं शुद्धां, सर्वपापापहां, वेदमातरं, एकशतमष्टवारं जपेत्। श्रद्धया सावधानः सूर्यस्य मन्त्रान् जपेत्, त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, तं नमेत्। त्रिवर्णानां स्नानजपौ वेदविहितौ, स्त्रीशूद्राणां स्नानं जपश्च वेदविहितं विना। ततः मौनः स्वगृहं गत्वा, पुरुषोत्तमं पूजयेत्, हस्तपादौ प्रक्षालयित्वा, आपः स्पृशेत्। ततः घृतैः देवमभिषिञ्चेत्, क्षीरैः, मधुसंयुक्ततोयेन, चन्दनजलैः च। तदनन्तरं उत्तमवस्त्रयुग्मेन वस्त्रयित्वा, चन्दनागरुकर्पूरकुङ्कुमैः च अभ्यज्य, परमया भक्त्या पद्मैः, अन्यैः च वैष्णवैः पुष्पैः, मालतीपुष्पैः च पूजयेत्। पूजां कृत्वा, अगुरुधूपं दद्यात्। गुग्गुलुं च सुरभिद्रव्यैः मिश्रयित्वा धूपयेत्, घृतदीपं भक्त्या प्रज्वालयेत्। एकादश दीपान् घृततिलतैलाभ्यां समर्पयेत्। नैवेद्ये पायसं, अपूपं, शष्कुलीं, वटाकं, मोदकं, अल्पं फाणितं, फलानि च समर्पयेत्। एवं पञ्चभिः नैवेद्यैः पुरुषोत्तमं पूज्य, एकशतमष्टवारं ‘नमः पुरुषोत्तमाय’ इति जपेत्। ततो भक्त्या स्तुतिं कुर्यात्— ‘नमस्ते जगतां नाथ, भक्तानां भयदायक; संसारसागरमग्नं मामुद्धर, मया द्वादशयात्राः कृताः, ताः ते प्रसादेन सफलाः सन्तु।’ इति स्तुत्वा, साष्टाङ्गं प्रणमेत्। गुरुं पुष्पवस्त्रगन्धान् समर्प्य पूजयेत्, तयोः न कोऽपि भेदः। श्रद्धया पुष्पमण्डपं निर्माय, रात्रौ जागरणं कुर्यात्, वासुदेवकथाभिः गीतैः च। रात्रिं ध्यानजपस्तोत्रैः यापयेत्; ततः शुद्धे द्वादश्यां प्रातः, स्नातव्रतीन् वेदविदः, इतिहासपुराणज्ञः, श्रोत्रियः, जितेन्द्रियांश्च ब्राह्मणान् आह्वयेत्। एवं, पुरुषोत्तमस्य यात्रायाः, स्थापनायाः, पूजनस्य, दानस्य, च फलं, यथाक्रमं, यथाशास्त्रं, श्रद्धया आचरन्, जीवः पुण्यलोकं गच्छति, अन्ते च मोक्षं प्राप्नोति।