राज्ञः निवेदनेन ब्राह्मणाः क्षत्रियाः वैश्याः स्त्रियः शूद्राश्च पुष्पैः गन्धैः धूपैः दीपैः नैवेद्यैः उत्तमैः चोपहारैः भगवत्सेवां सम्यक् अकुर्वन्। विविधैः उपहारैः, प्रणिपातैः, प्रदक्षिणाभिः, जयध्वनिभिः, स्तुतिभिः, गीतैः, मनोहरसंगीतैः च तं परमेश्वरं सम्यगर्चयन्ति स्म। तेषां किञ्चिदपि दुरलभं नास्ति; यः यं फलं कामयते, स तदवश्यं प्राप्नोति, राजन्, मदीयया कृपया। एवं उक्त्वा स देवता तत्रैव अन्तर्धानमगात्; स च राजर्षिः तस्मिन्नेव क्षणे परिपूर्णः अभवत्। तस्मात्, द्विजश्रेष्ठ, सर्वयत्नेन तं सर्वकामदं परमपुरुषं गुडिवायां द्रष्टव्यमिति निश्चित्यम्। तत्र अपत्यकामः सुतान् प्राप्नोति, धनहीनः धनसमृद्धिम्, रोगी रोगमुक्तिम्, कन्या योग्यं वरं लभते। दीर्घायुः, कीर्तिमान्, यशस्वी, बुद्धिमान्, बलवान्, विद्वान्, धृतिमान्, पशुमान्, सन्तानयुक्तः, सुन्दरः, युवा, समृद्धः च भवति। यं यं भोगं पुरुषः वा स्त्री वा इच्छति, तं तं परमपुरुषं दृष्ट्वा तदवश्यं प्राप्नोति। यः कश्चित्, सम्यग्व्यवस्थितचित्तः, आषाढस्य शुक्लपक्षे गुडिवाख्यं उत्सवं आचरति, स तत्र कृष्णं, रामं, सुभद्रां च दृष्ट्वा, पञ्चाश्वमेधफलप्राप्तिं लभते, अपि च अधिकम्। सप्त पितॄन् सप्त च अपत्यानि उद्धृत्य, सर्वरत्नमयान् कामयान् विमानान् आरुह्य, गन्धर्वैः अप्सरभिः च सेव्यमानः, सुन्दरः, सौभाग्यवान्, वीर्यवान् च सः विष्णुपुरीं प्राप्नोति। तत्र सः सृष्ट्यन्तपर्यन्तं परमसुखानि भुङ्क्ते, सर्वकामसमृद्धः, जरामरणविवर्जितः। पुण्यस्य क्षये, पुनरिह आगत्य, सः चतुर्वेदविद् ब्राह्मणो भवति; ततः वैष्णवयोगं समाश्रित्य, मोक्षं प्राप्नोति। ततः शिष्याः पप्रच्छुः—"प्रत्येकस्य उत्सवस्य फलं पृथग्वद; यत् पुमान् वा स्त्री वा तत्र आचरन् किम् आप्नोति?" तान् प्रति भगवान्—"शृणुत, ब्राह्मणाः, उत्सवस्य फलं वक्ष्यामि; यत् संयतः पुरुषः तस्मिन् पुण्ये स्थले प्राप्नोति। गुडिवायां, तथैव उदयकाले, फाल्गुन्यां विषुवे वा, नियमानुसारं तीर्थयात्रां कृत्वा, कृष्णं दृष्ट्वा प्रणम्य, सर्वत्र संकर्षणसुभद्रयोः फलं लभते; चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं विष्णुलोकं गच्छति। यावत् कालं पुरुषः ज्येष्ठमासे नियमानुसारं तीर्थयात्रां करोति, तावत् कल्पपर्यन्तं विष्णुलोके सुखानि भुङ्क्ते, न संशयः। तस्मिन् श्रीपुरुषोत्तमक्षेत्रे, यः पुरुषः वा स्त्री वा संयतेंद्रियः, ज्येष्ठे नियमानुसारं द्वादशदिनानि तीर्थयात्रां करोति, सः समाधिना स्थित्वा, यः च निरहंकारः, अनसूयुः स्थापनां करोति, सः विविधैः भोगैः उपभुक्त्वा, निश्चितं मोक्षं प्राप्नोति। शिष्याः पुनः पप्रच्छुः—"भगवन्, स्थापनाविधिं, पूजां, दानं, फलं च वद।" भगवानुवाच—"शृणुत, मुनिवर्याः, स्थापनाविधिं; यः भक्त्या स्थापनां करोति, सः फलमाप्नोति। द्वादशरात्रतीर्थयात्रायाः समाप्तौ, द्विजश्रेष्ठ, स्थापनां विधिवत् कुर्यात् या पापनाशिनी। ज्येष्ठस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां, समाधिना, पुण्यतीर्थे गत्वा, आचम्य, शुद्धचित्तः सन्, सर्वतीर्थानि आहूय, नारायणं ध्यानं कृत्वा, नियमानुसारं स्नानं कुर्यात्। यत् स्नानविधिं मुनयः उक्तवन्तः, तेनैव विधिना स्नानं कार्यम्। ततः, यथाविधि स्नात्वा, देवर्षिपितॄन् चान्यान् च, नामगोत्रेण तर्पयेत्। तीर्थं तीर्त्वा, शुद्धवस्त्रं परिधाय, नियमानुसारं जलस्पर्शनं कृत्वा, सूर्यं प्रति मुखं स्थाप्य, गायत्रीमन्त्रं शुद्धं पावनं वेदमातरं, पापनाशिनीं, एकशतमष्टवारं जपेत्। श्रद्धया, एकचित्तः, आदित्यस्य मन्त्रान् जप्त्वा, सूर्यं त्रिवारं प्रदक्षिणीकृत्य, तं नमेत्। त्रिवर्णानां वेदविहितं स्नानजपौ; स्त्रीशूद्राणां तु अवैदिकं स्नानजपौ। ततः, मौनं गृहं गत्वा, पुरुषोत्तमस्य पूजां कुर्यात्; हस्तपादौ प्रक्षाल्य, नियमानुसारं जलस्पर्शनं कुर्यात्। ततः, देवं घृतैः स्नापयेत्, ततः क्षीरैः, ततः मधुगन्धितैः जलैः, चन्दनयुक्तैः जलैः च स्नापयेत्। ततः, उत्तमानि वस्त्रयुग्मानि समर्प्य, चन्दनागरुकर्पूरकुङ्कुमैः अभ्यज्य, भक्त्या पुरुषोत्तमं पूजयेत्। पुष्पैः पद्मादिभिः, मालतीमल्लिकादिभिः च, भक्त्या पूजयित्वा, जगन्नाथं हरिं, भोगमोक्षप्रदायकं, अगरुधूपं ज्वालयेत्। गुग्गुलुं च सुगन्धद्रव्यैः मिश्रयित्वा, भक्त्या दीपं ज्वालयेत्, यथाशक्ति घृतदीपं वा तिलतैलेन वा द्वादशदीपान् सम्यक् प्रदद्यात्।