कृष्णं सर्वायुधधारिणं भद्रया सह दक्षिणदिशं प्रति प्रस्थितं यः पश्यति, स सर्वफलसंपत्तिमवाप्नोति। ये जनाः कृष्णं बलरामं च सुबद्रां च रथस्थां गुढिवामण्डपं प्रति गच्छन्तीं पश्यन्ति, ते हरिधाम प्राप्नुवन्ति। ये च सप्तदिनानि कृष्णं बलरामं सुबद्रां च मण्डपे स्थितान् पश्यन्ति, ते विष्णुलोकं गच्छन्ति। ततः तं दक्षिणदिशि उत्सवं कः कृतवानिति, तस्य तत्र फलं च किं लभ्यते इति मानवजातये ब्रूहि, इत्युक्तं। पुनः, हे जगन्नाथ, राजा सः किमर्थं सरस्तटमण्डपं तस्मिन् विशुद्धे रहसि गच्छति, इति पृष्टम्। कृष्णः, संकर्षणः, सुबद्रा च स्वस्थानं परित्यज्य सप्तरात्राणि रथे निवसन्ति। हे ब्राह्मणाः, पुरा इन्द्रद्युम्नेन हरिः प्रार्थितः—“मम उत्सवः सप्तदिनानि सरस्तटे भवतु” इति। भगवांस्तु गुढिवां नाम, भोक्तृमुक्तिदायकं, तं आहूय, परमपुरुषः तस्मै वरं दत्तवान्। “हे राजन्, सप्तदिनानि सरस्तटे मम गुढिवाख्य उत्सवः भविष्यति, स सर्वकामफलप्रदः” इत्युक्तम्। ये जनाः श्रद्धया तत्र मण्डपे, सम्यग्व्यग्रचित्ताः, संकर्षणं सुबद्रां च विधिवत् पूजयन्ति, ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, स्त्रियः, शूद्राश्च, पुष्पैः, गन्धैः, धूपैः, दीपैः, नैवेद्यैः, उत्तमदानैश्च, नानाविधैः प्रस्तरैः, प्रणिपातैः, प्रदक्षिणैः, जयशब्दैः, स्तवैः, गीतैः, रम्यनादैश्च, तेभ्यः न किंचिदप्राप्यं; यत्कामं कश्चन इच्छति, तत्सर्वं मम प्रसादेन लभ्यते, इति भगवतः वचनम्। एवं उक्त्वा देवता तत्रैव अन्तर्धानं गता; राजा च तदा एव समृद्धिं प्राप। तस्मात्, हे द्विजश्रेष्ठ, यत्नेन तं परमपुरुषं, सर्वकामफलप्रदं देवमगुढिवायां, द्रष्टव्यं। अपुत्रः पुत्रान् लभते, दरिद्रः धनं प्राप्नोति, रोगी रोगात् विमुच्यते, कन्या योग्यं पतिं लभते। आयुः, कीर्तिः, यशः, बुद्धिः, बलं, ज्ञानं, धृतिरेव, पशवः, सन्ततिः, सौन्दर्यं, यौवनं, सम्पदः च प्राप्यन्ते। यद् यद् भोग्यं नरः स्त्री वा इच्छति, तं परमपुरुषं दृष्ट्वा तत्सर्वं निश्चितं लभते। यः सम्यग्व्यग्रचित्तः, गुढिवाख्यं उत्सवं आषाढशुक्लपक्षे आचरति, स नरः स्त्री वा, कृष्णं रामं सुबद्रां च दृष्ट्वा, पञ्चाश्वमेधस्यान्यतिरिक्तं फलमाप्नोति। सप्त पितॄन् सप्त च अपत्यानि उद्धृत्य, सर्वरत्नविभूषिते कामगमे विमान उपविश्य, गन्धर्वैः अप्सरसोभिः च सेवितः, सुन्दरः, सौभाग्यवान्, वीरश्च, विष्णुपुरीं प्राप्नोति। तत्र सृष्ट्यन्तपर्यन्तं परमसुखानि भोक्त्वा, सर्वकामसमृद्धः, जरामरणवर्जितः भवति। पुण्यक्षये पुनः इह आगत्य, चतुर्वेदविद् ब्राह्मणो भवति; वैष्णवयोगं स्वीकृत्य, मोक्षं प्राप्नोति। ततः पृष्टं—“प्रत्येकस्य उत्सवस्य फलं पृथक् पृथक् वद; तत्र यः नरः वा स्त्री वा आचरति, स किं लभते?” इति। तदा ब्राह्मणान् प्रति उक्तम्—“शृणुत, यः यथाविधि संयतः तस्मिन्पुण्यस्थले यं यं उत्सवं आचरति, स तत् तत् फलं लभते। गुढिवायां, प्रातः, फाल्गुन्यां, विषुवे च, यथाविधि यात्रां कृत्वा, कृष्णं दृष्ट्वा प्रणम्य, संकर्षणसुबद्रयोः सर्वत्र फलं प्राप्नोति; चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं विष्णुलोकं गच्छति। यावत् कालं नरः ज्येष्ठमासे यात्रां विधिवत् आचरति, तावत्कालं कल्पपर्यन्तं विष्णुलोके सुखानि भुङ्क्ते, न संशयः। तस्मिन् पुण्ये रम्ये श्रीपुरुषोत्तमक्षेत्रे, यः नरः स्त्री वा संयतः, ज्येष्ठे मासे द्वादशदिनानि यात्रां यथाविधि कृतवान्, सः, कपटदर्परहितः, प्रतिष्ठां स्थापयित्वा, नानाभोगान् भुक्त्वा, अन्ते मोक्षं निश्चयेन प्राप्नोति।” ततः पृष्टं—“भगवन्, प्रतिष्ठायाः विधिं, पूजनं, दानं, तत्र फलं च, जगन्नाथस्य, वद” इति। तदा उक्तम्—“शृणुत, ऋषिवराः, यथाविधि प्रतिष्ठा या निर्दिष्टा, सा भक्त्या कृत्या, नरः स्त्री वा फलं प्राप्नोति। द्वादशदिने यात्रायाः समाप्तौ, हे द्विजश्रेष्ठ, तदा पापनाशिनीं प्रतिष्ठां सम्यक् कर्तव्या। ज्येष्ठमासे शुक्लपक्षे एकादश्यां, संहितचित्तः, पुण्यतीर्थं गत्वा, आचम्य, शुद्धः, नियतमानसः, सर्वतीर्थानि आवाह्य, नारायणं ध्यात्वा, तदनन्तरं स्नानं यथाविधि समाहितः कुर्यात्। यया विधिना मुनिभिः स्नानविधिः निर्दिष्टः, तया एव स्नानं तस्य कर्तव्यम्। सम्यग् विधिपूर्वकं स्नात्वा, ततो देवर्षिपितॄन् चान्यान् च, नामगोत्रज्ञः, तर्पयेत्। तीर्थं तीर्त्वा, शुद्धवस्त्रधारी, यथाविधि जलस्पर्शं कृत्वा, सूर्यं प्रति स्थितः...