यः नरः नित्यम् अचलं भक्त्या नारायणं स्मरति, तस्य दिवसे दिवसे श्वेतद्वीपः निवासाय सिद्ध्यति। तस्य स्मरणस्य नाम, ॐकारादि नमः अन्तयुक्तं, सर्वतत्त्वमन्त्ररूपं प्रकाशितम्। तेन विधिना गन्धपुष्पयोः यथाक्रमं यथाविधि समर्पणं कर्तव्यम्। ततः यथानिर्दिष्टं क्रमशः मुद्राः स्थाप्याः, मन्त्रवित् मूलमन्त्रं जपेत्। धारणया, यथाशक्ति यथाविधि, अष्टाविंशति, अष्ट, शताधिकं अष्ट, वा इच्छया जपः कार्यः। अष्ट मुद्राः—पद्म, शङ्ख, श्रीवत्स, गदा, गरुड, चक्र, खड्ग, शार्ङ्ग—प्रकीर्तिताः। ततः, हे पुरातन परमात्मन्, परमस्थानं गच्छ गच्छ, यत्र ब्रह्मादयः देवाः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। ये हरिम् मन्त्रेण यथाविधि पूजनं न जानन्ति, ते तत्र अच्युतं मूलमन्त्रेण सदा पूजयन्तु। एवं परमपुरुषं भक्त्या यथाविधि पूज्य, शिरः प्रणम्य, समुद्रं सम्प्रसादयेत्। तं जलाधिपं, सर्वभूतजीवनं, सर्वनदीस्रोतः, तीर्थराजं नमस्कुर्यात्—अच्युतप्रियं मां रक्ष। ततः, तस्मिन उत्तमे तीर्थे सम्यक् स्नात्वा, द्विजश्रेष्ठ, तटस्थे नियमेन निर्मल नारायणं पूज्य, रामं, कृष्णं, सुभद्रां, समुद्रं च नमस्कृत्य, शताश्वमेधफलम् अवाप्नोति। सर्वपापविनिर्मुक्तः, सर्वदुःखविहीनः, वृन्दारकवत् तेजस्वी, रूपयौवनगर्वितः भवति। सूर्यसमानदीप्त दिव्यरथमारुह्य, गन्धर्वादिभिः सह, एकविंशति कुलं उद्धर्य, विष्णुलोकं गच्छति। तत्र, शताधिकं मन्वन्तरं, अप्सराभिः सह उत्तमसुखान् भुञ्जन्, जरामृत्युविहीनः भवति। पुण्यक्षये, सर्वगुणसम्पन्ने कुलोद्भवः, सुन्दरः, सौभाग्यवान्, कीर्तिमान्, सत्यवादी, संयतात्मा च भवति। यः वेदशास्त्रार्थविद् ब्राह्मणः, स यज्ञकर्ता, विष्णुभक्तः, वैष्णवयोगं प्राप्य मोक्षं लभते। चन्द्रसूर्यग्रहणे, उत्तरायण-दक्षिणायने, विषुवे, युगारम्भे, षष्ठ्यां, ग्रहसंयोगे, दिवसान्ते च—आषाढ, कार्तिक, माघादौ शुभतिथौ—ये तत्र ब्राह्मणेभ्यः दानं कुर्वन्ति, ते अन्यतीर्थेभ्यः सहस्रगुणं फलम् अवाप्नुवन्ति। यः तत्र पिण्डदानं विधिना ददाति, तस्य पितरः अक्षयतुष्टिं प्राप्नुवन्ति। एवं समुद्रस्नानस्य फलम् सम्यक् उक्तम्। दानपिण्डयोः फलम् धर्मार्थमोक्षं, दीर्घायुः, कीर्तिः, यशः च ददाति। लोकानां भोगमोक्षप्रदं, श्रीवर्धकम्, दुष्स्वप्ननाशनं, सर्वपापनाशनं, पुण्यवर्धनं, सर्वकामफलप्रदं च। हे द्विजश्रेष्ठ, पुराणं नास्तिकाय न कथनीयम्; तावत् तीर्थानि स्वमहिमानं पृथक् कथयन्ति। तीर्थराजमहिमानिर्देशात् पूर्वं, पुष्करादि तीर्थानि स्वफलम् ददाति। पुनः तीर्थराजः सर्वतीर्थफलम् पुनः ददाति; सर्वतीर्थानि, नद्यः, सरांसि भूमौ समुद्रं प्रविशन्ति—एवं तस्य श्रेष्ठता प्राप्ता। समुद्रः सर्वतीर्थराजः, सर्वनदीपतिः। सर्वतीर्थेभ्यः श्रेष्ठः, सर्वकामप्रदः; सूर्यस्योदये यथा तमः नश्यति, तथैव तीर्थराजस्नानेन पापं नश्यति। न कदापि, न भविष्यति, तीर्थराजसमं तीर्थम्। यत्र नारायणनिवासः, तत्र तीर्थराजगुणान् कः वर्णयितुं शक्नोत्? यत्र नव्युत्कोटि तीर्थानि सन्ति, तत्र स्नानदानयज्ञजपदेवपूजनं यत् क्रियते, तत् अक्षयम् भवति। ततः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, यज्ञाङ्गसम्भूतं तीर्थं, इन्द्रद्युम्नसरोवरं, यत्र पुण्यपावनं जलम् अस्ति, तत्र गच्छेत्। तत्र गत्वा, शुद्धः, प्रज्ञवान्, आचम्य, मनसा हरिं ध्यायित्वा, जलसमीपं गत्वा, इदं मन्त्रं जपेत्— "अश्वमेधाङ्गसम्भूत तीर्थ, सर्वपापनाशक, अद्य त्वयि स्नानं करोमि; मम पापं नाशय, नमः ते।" एवं मन्त्रं जप्त्वा, स्नानं विधिना कृत्वा, तिलोदकेन देवर्षिपितृभ्यः तर्पयित्वा, आचम्य, संयमितः तिष्ठेत्। पितृभ्यः पिण्डं दत्वा, परमपुरुषं पूज्य, दशाश्वमेधसमं फलम् मानवः प्राप्नोति। सप्तपूर्वापरकुलं उद्धर्य, देववत्, कामजन्म दिव्यरथमारुह्य विष्णुलोकं गच्छति। तत्र, यावत् चन्द्रसूर्यताराः तिष्ठन्ति, तावत् रम्यसुखान् भुञ्जन्, तस्मात् स्थलात् पुनः आगत्य, निःसन्देहं मोक्षं प्राप्नोति। पञ्चतीर्थयात्रां कृत्वा, एकादशीव्रतं उपोष्य, ज्येष्ठशुक्लपञ्चदश्यां परमपुरुषं यः पश्यति, स पूर्वोक्तं फलम् प्राप्नोति; अच्युतधामे सुखान् भुञ्जन्, परमं स्थानं याति, यत्र पुनरावृत्तिः नास्ति।