ततः, तस्य पूजनविधिं प्रवदन्ति। दक्षिणपूर्वे वराहं स्थापयेत्, दक्षिणपश्चिमे नरसिंहं, उत्तरपश्चिमे माधवं, उत्तरपूर्वे त्रिविक्रमं च नियोजयेत्। अष्टाक्षरदेवतायाः पुरतः गरुडं स्थापयेत्, वामपार्श्वे चक्रं, दक्षिणपार्श्वे शङ्खं च विदधीत्। देवतायाः दक्षिणे महागदां स्थापयेत्, वामे शार्ङ्गं धनुष्मन्तः प्राज्ञः स्थापयेत्। दक्षिणे दिव्यतूणीरं, वामे खड्गं, दक्षिणे श्रीं, उत्तरदिशि पुष्टिं च स्थापयेत्। वनमालां पुरतः स्थापयेत्, ततः श्रीवत्सं कौस्तुभं च; हृदयाद्यङ्कानि चतुर्दिक्षु विधायेत्। ततः देवास्त्राणि चतुर्दिशासु स्थापयेत्; इन्द्रं, अग्निं, यमं, निरृतिं, वरुणं च तत्र स्थापयेत्। वायुः, कुबेरः, ईशानः, अनन्तः, ब्रह्मा च तन्त्रयुक्तैः मन्त्रैः अधः ऊपरि च पूजनीयाः। एवं जनार्दनं देवेशं मण्डले पूजयित्वा, पुरुषः कामान् अवाप्नोति—अत्र न संशयः। यः जनार्दनं एवं पूजितं मण्डले पश्यति, सः अक्षरं विष्णुं प्रविशति। केशवं यः किञ्चित् एकवारं अपि एषया विधिना पूजयति, जन्ममृत्युपरिवृद्धिं अतिक्रम्य विष्णोः धाम प्राप्नोति। यः नारायणं अनन्यभक्त्या सततं स्मरति, तस्य दिवसे दिवसे श्वेतद्वीपः निवासाय कल्प्यते। तद् नाम ओंकारारम्भं नमःसम्पन्नं च, सर्वतत्त्वमन्त्रः इति घोष्यते। एषया विधिना गन्धपुष्पादिकं यथायथं यथाक्रमं समर्पयेत्। ततः यथाक्रमं मुद्राः विधाय, मन्त्रज्ञः मूलमन्त्रं जपेत्। ध्यानपूर्वकं, यथायोग्यं, यथाशक्ति, अष्टाविंशतिः, अष्ट, शताधिकाष्टमितिः वा जपः कार्यः। पद्म, शङ्ख, श्रीवत्स, गदा, गरुड, चक्र, खड्ग, शार्ङ्ग—एते मुद्राः अष्ट घोष्यन्ते। "गच्छ, गच्छ परमं स्थानं, पुरातन परमपुरुष," यत्र ब्रह्मादयः देवाः परमधाम प्राप्नुवन्ति। ये हरिपूजनं मन्त्रेण न जानन्ति, ते अत्र अच्युतं मूलमन्त्रेण पूजयन्तु। एवं सम्यक् भक्त्या तम् परमपुरुषं पूज्य, शिरः नमयित्वा समुद्रं च प्रीत्या सम्पूजयेत्। "त्वं सर्वभूतानां जीवनं, सर्वनदीनाम् आद्यः, जलाधिपः, तीर्थराजः, नमस्ते; अच्युतप्रिय, मां रक्ष" इति समुद्रं प्रार्थयेत्। ततः, तस्मिन उत्तमतीर्थे सम्यक् स्नात्वा, द्विजश्रेष्ठ, विधिवत् नारायणं दोषरहितं तटस्थं पूज्येत्। रामं, कृष्णं, सुभद्रां च, समुद्रं च प्रणम्य, शताश्वमेधफलं लभते। सर्वपापविनिर्मुक्तः, दुःखरहितः, वृन्दारकवत् तेजस्वी, सौन्दर्ययौवनगर्वितः भवति। सूर्यसमानदीप्तं दिव्यरथं समारुह्य, गन्धर्वादिभिः सह, एकविंशतिः कुलानां उत्थापकः विष्णुलोकं गच्छति। तत्र उत्तमसुखानि उपभुञ्जन्, अप्सराभिः सह शताधिकमन्वन्तरं क्रीडित्वा, जरामृत्युविनिर्मुक्तः भवति। पुण्ये क्षीणे, अत्र सर्वगुणयुक्ते कुलोत्तमे जातः, सौम्यः, भाग्यवान्, कीर्तिमान्, सत्यवादी, संयतात्मा च भवति। वेदशास्त्रार्थविद् ब्राह्मणः यज्वा, विष्णुभक्तः, वैष्णव्योगं प्राप्य मोक्षं लभते। चन्द्रसूर्यग्रहणे, उत्तरायणदक्षिणायने, विषुवे, युगारम्भे, षष्ठ्यां, ग्रहसंयोगे, दिनान्ते च, आषाढ, कार्तिक, माघादिदिनेषु, शुभतिथिषु, तत्र ब्राह्मणेषु दानं यः ददाति— सः अन्यतीर्थेभ्यः सहस्रगुणं फलम् प्राप्नोति; तत्र पिण्डं पितृभ्यः विधिवत् दत्त्वा, तेषां तृप्तिः अक्षय्या भवति। एवं समुद्रस्नानफलं मया सम्यक् उच्यते। ब्राह्मणाः, दानपिण्डप्रदानस्य फलं धर्मार्थमोक्षं, दीर्घायुः, कीर्ति, यशः च ददाति। लोकानां भोगमोक्षं, श्रीं, दुष्टस्वप्ननाशं, सर्वपापनाशं, पुण्यं, सर्वकामफलप्रदं च। द्विजश्रेष्ठाः, पुराणं नास्तिकाय न कथयेत्; तावद् तीर्थानि स्वगुणान् पृथक् घोषयन्ति। तीर्थराजस्य महिमा यावत् न कथ्यते, तावत् पुष्करादितीर्थानि स्वफलानि ददाति। किं तु तीर्थराजः पुनः सर्वतीर्थफलानि ददाति; सर्वतीर्थानि, नद्यः, सरांसि च पृथिव्यां— समुद्रं प्रविशन्ति; अतः तस्य श्रेष्ठता प्राप्ता। समुद्रः सर्वतीर्थराजः, सर्वनदीनां स्वामी च। अतः सर्वतीर्थेभ्यः श्रेष्ठः, सर्वकामप्रदः; यथा सूर्ये उदिते तमः नश्यति, तथा तीर्थराजस्नानेन पापं नश्यति। न कदापि, न भविष्यति, तीर्थराजसमः तीर्थः। यत्र नारायणस्य निवासः, तत्र तीर्थराजस्य गुणाः कः वर्णयितुं शक्नुयात्, हे ब्राह्मणाः?