भक्त्या मन्दाकिन्याः शुद्धं पुण्यं सर्वपापहृतं जलं तुभ्यं समर्पयामि, पावनं प्राशनार्थं गृहाण। त्वं हि जलं भूमिरग्निः प्राणश्चासि, हे जगन्नाथ, उचितं जलस्नानं तव करिष्यामि। हे केशव, दिव्यतेजसा युक्तानि तव वस्त्राणि सुवर्णवर्णानि यज्ञचिह्नैः शोभितानि दृश्यन्ते। नाहं तव शरीरं गमनं वा वेद्मि; तुभ्यं गन्धं समर्पयामि, स त्वया स्वीकृतः स्यात्, लेप्यतां च। ऋग्यजुःसाममन्त्रैस्त्रिधा सवितृगुणेन पद्मसम्भवेन सह पवित्रं यज्ञोपवीतं तुभ्यं ददामि। तव अङ्गानि, हे माधव, दिव्यरत्नाभरणैः वह्निसूर्यसदृशैः दीप्तिमन्ति भूयासुः। एषा दिव्या वनगन्धयुक्ता धूपमाला भक्त्या तुभ्यं समर्प्यते, स्वीकृत्यतां। तव तेजः सूर्यचन्द्रविद्युत्पावकसमानं, हे प्रभो, त्वं सर्वदीपनां दीपः; एष दीपः स्वीकृत्यताम्। चतुर्विधं षड्रससम्युक्तं नैवेद्यं भक्त्या तुभ्यं समर्पयामि, हे केशव। पूर्वपद्मे वासुदेवं स्थापयेत्, दक्षिणे संकर्षणं, पश्चिमे प्रद्युम्नं, उत्तरपद्मे अनिरुद्धं च। आग्नेये वराहं स्थापयेत्, नैऋत्ये नरसिंहं, वायव्ये माधवं, ऐशान्यां त्रिविक्रमं च। अष्टाक्षरदेवतायाः पुरतः गरुडं स्थापयेत्, वामे चक्रं, दक्षिणे शङ्खं च। देवतायाः दक्षिणे महागदां, वामे शार्ङ्गधनुः प्राज्ञः स्थापयेत्। दक्षिणे दिव्यतूणीं, वामे खड्गं, दक्षिणे श्रीं, उत्तरदिशि पुष्टिं स्थापयेत्। पुरतः वनमालां, ततः श्रीवत्सं कौस्तुभं च, चतुर्दिशं हृदयादिचिह्नानि विधायेत्। ततः कोणे देवास्त्रं स्थापयेत्, इन्द्रं, अग्निं, यमं, निरृतिं, वरुणं च। वायुः, कुबेरः, ईशानः, अनन्तः, ब्रह्मा च, तन्त्रविद्या मन्त्रैः अधस्तात् ऊर्ध्वं च पूजनीयाः। एवं मण्डले स्थितं जनार्दनं देवानां नाथं पूजयन्, मनुष्यः निःसंशयं कामानवाप्नोति। यः जनार्दनं मण्डलेऽस्मिन्नेव विधिना पूजितं पश्यति, स अव्यय विष्णौ लीयते। यः केशवं एकवारमपि अस्य विधिना पूजयति, स जन्ममृत्यujarāvyādhiṃ तीर्त्वा विष्णोः धाम प्राप्नोति। यो नारायणं अविचलभक्त्या नित्यं स्मरति, तस्य दिवसे दिवसे श्वेतद्वीपः निवासाय सन्नद्धः। ओंकाराद्यं नमःपर्यन्तं नाम, नमस्संयुक्तं, सर्वतत्त्वमन्त्रत्वेन निर्दिष्टम्। एतेनैव विधिना गन्धपुष्पादीन्यनुक्रमेण यथानियमं समर्पयेत्। ततः यथोक्तमुद्राः क्रमशः स्थापयेत्, मन्त्रदर्शी मूलमन्त्रं जपेत्। एकचित्तः, यथाशक्ति, द्वाविंशतिं, अष्टकं, शताधिकं वा जपं कुर्यात्, इच्छया च। पद्मशङ्खश्रीवत्सगदागरुडचक्रखड्गशार्ङ्गाख्या अष्ट मुद्राः कीर्तिताः। गच्छ, गच्छ परमं स्थानं, हे पुरातन पुरुषोत्तम, यत्र ब्रह्मादयः देवाः परमं पदं यान्ति। ये मन्त्रेण हरिपूजां न जानन्ति, तेऽत्र सदा अच्युतं मूलमन्त्रेण पूजयन्तु। एवं सम्यक् भक्त्या तं पुरुषोत्तमं पूजयित्वा, शिरसा प्रणम्य, ततः समुद्रं प्रपन्नः स्यात्। त्वं सर्वभूतप्राणः, सर्वनद्युत्पत्तिस्थानं, हे जलाधिप, तीर्थपतिं त्वां नमामि; अच्युतप्रिय, मां पालय। तस्मिन्नेव उत्तमे तीर्थे सम्यक् स्नात्वा, द्विजश्रेष्ठ, तीर उपरि विधिपूर्वकं निर्मल नारायणं पूजयेत्। रामकृष्णसुभद्रायै च समुद्राय च प्रणम्य, पुरुषः शताश्वमेधफलमवाप्नोति। स सर्वपापविनिर्मुक्तः दुःखरहितः, वृन्दारकसदृशः, सौन्दर्ययौवनगर्वितः प्रभास्वान् भवति। स दिव्यगन्धर्वादिसंयुक्तः, सूर्यसदृशविमानारूढः, एकविंशतिः कुलानि उद्धृत्य विष्णुलोकं याति। तत्र दिव्यसुखानि भुक्त्वा, अप्सराभिः सह शताधिकमन्वन्तरं क्रीडित्वा, जरामरणवर्जितः स्यात्। पुण्यक्षये स सर्वगुणसम्पन्ने, सौम्ये, भाग्यवति, कीर्तिमति, सत्ये, जितेन्द्रिये कुलजन्मा भवति। वेदशास्त्रार्थवित् ब्राह्मणो वै यज्वा विष्णुभक्तः, वैष्णवयोगं प्राप्य मोक्षं लभते। ग्रहणे, संक्रान्तौ, विषुवे, युगादौ, षष्ठ्यां, योगे, दिवसान्ते, चन्द्रसूर्यग्रहणादिषु—आषाढकार्त्तिकमाघादिदिवसेषु, शुभतिथिषु, ये तत्र विप्राय दानं ददति, ते अन्येषु तीर्थेषु सहस्रगुणं फलमवाप्नुवन्ति। ये च पिण्डं तत्र पितृभ्यः विधिवत् ददति, ते अपि तादृशं फलमवाप्नुवन्ति।